Τα κρατικά ομόλογα που έχουν θέσει επί το πλείστον οι short-sellers στο στόχαστρο δεν είναι εκείνα που έρχονται πρώτα στο μυαλό σας, αναφέρει έρευνα της DataExplorers, που μεταφέρει το blog των "F.T.", Alphaville.
Αν και δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι για τη μεθοδολογία που χρησιμοποιεί η εταιρία, οι σπεσιαλίστες του short-selling (πωλήσεις χρεογράφων με προοπτική πτώσης τιμών) παρουσιάζονται σε ένα πολύ ενδιαφέρον γράφημα, που δείχνει τις πιέσεις του short-selling σε επιλεγμένα κρατικά ομόλογα (δεν περιλαμβάνονται οι πωλήσεις στο πλαίσιο των μεταβιβάσεων repo) των μικρότερων και αναπτυσσόμενων οικονομιών.
Η Ρουμανία βρέθηκε στην κορυφή της κλίμακας του short-selling τον Ιανουάριο του 2009, με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. Ακολουθούν η Σλοβενία και η Λιθουανία και στη συνέχεια η Πολωνία, η Σλοβακία και η Ουγγαρία.
Η Ιρλανδία βρίσκεται στην κορυφή των αποκαλούμενων περιφερειακών ευρωπαϊκών οικονομιών, ενώ ακολουθούν η Πορτογαλία και η Ελλάδα. Είναι ενδιαφέρον ότι στα πορτογαλέζικα χρεόγραφα εκδηλώνεται η μεγαλύτερη αύξηση στο short-selling από τα τέλη του περασμένου έτους έως το 2010. Η Ισπανία, ως μεγάλη ανεπτυγμένη οικονομία, δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν την κατάταξη.
Σύμφωνα με την DataExplorers, η Ρωσία είναι η μόνη χώρα στην οποία το short ενδιαφέρον για τα κρατικά ομόλογα έχει πέσει.
Και ιδού ένα ενδιαφέρον σχόλιο από την εταιρία:
Από κάποιες συζητήσεις στην αγορά και ύστερα έρευνες από την πλευρά των πωλητών, προκύπτουν κάποιοι συσχετισμοί μεταξύ αυτών των κρατών - για παράδειγμα, οι ελληνικές τράπεζες πιστεύεται ότι έχουν μεγάλο δανεισμό στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία. Ότι οι περισσότερες χώρες της ανατολικής Ευρώπης έχουν επικεντρώσει την προέλευση του δανεισμού τους στην Αυστρία. Αυτού του είδους τα μοτίβα είναι που θα καθορίσουν εάν μεμονωμένα χρεοστάσια μπορεί να καταλήξουν να γίνουν ντόμινο.
Κάποιες από αυτές τις χώρες ίσως περιέλθουν στην προστασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως εκ τούτου το short-selling δεν θα συνάδει με αυτό. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, το επίκεντρο θα μετατεθεί στη δημοσιονομική ισχύ όλων των κρατών-μελών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ορισμένοι διαχειριστές προβλέπουν κινδύνους ακόμα και στις μεγαλύτερες, από τις ανεπτυγμένες, οικονομίες.