Μεταξύ
των ποινών έχει προταθεί να είναι η αναστολή λήψης κεφαλαίων από τα προγράμματα στήριξης της Ε.Ε. -κυρίως προγράμματα τα οποία δημιούργησε η Ένωση για στήριξη των χωρών της Μεσογείου και της ανατολικής Ευρώπης- αλλά και η άρση του δικαιώματος ψήφου στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για κράτη που επανειλημμένα έχουν καταπατήσει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.
Μία, δε,
ακραία ποινή είναι κάποια χώρα να σταματά να είναι μέλος της ευρωζώνης έως ότου κατορθώσει να θέσει σε τάξη τα δημοσιονομικά της μεγέθη.
Για να υπάρξουν τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να αλλάξουν οι κανονισμοί της Ε.Ε., γεγονός πάντως που οι περισσότερες χώρες θέλουν να αποφύγουν, με δεδομένη άλλωστε τη δυσκολία που υπήρξε έως ότου ψηφιστεί η Συνθήκη της Λισαβόνας. Αυτές, οι αλλαγές, παρ' όλα αυτά, θα είναι
η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που θα έχει ποτέ υπάρξει στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία έθεσε τα θεμέλια δημιουργίας του ευρώ.
Οι
απόψεις του κ. Schauble έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα στο Βερολίνο. Είναι πρώην επικεφαλής του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της κ. Merkel, το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο της γερμανικής κυβέρνησης και ιδιαίτερα φιλοευρωπαϊστής. Είναι, επίσης, ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές τόσο του ευρώ όσο και της δημοσιονομικής σταθερότητας.
Το σχέδιό του περιλαμβάνει
ισχυρότερη εποπτεία και πιθανώς διαχείριση για οικονομίες οι οποίες έχουν αποτύχει να συμμορφωθούν με τους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, δηλαδή διατήρηση του ελλείμματος χαμηλότερα από το 3% του ΑΕΠ και του χρέους κάτω από το 60% του ΑΕΠ.
Αυτό, φυσικά, που θέλει να αποφύγει
είναι οποιαδήποτε πρόταση τα 16 κράτη-μέλη της ευρωζώνης να μπορούν να ελέγχουν και τη συμπεριφορά της Γερμανίας, πάντα σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική της πειθαρχία, αλλά και τη στήριξη της ανάπτυξη στην εξαγωγική δραστηριότητα. Η Γερμανία έχει δεχτεί κριτική από χώρες όπως η Γαλλία και οι ΗΠΑ ότι δεν εφαρμόζει πολιτική ενίσχυσης της εγχώριας κατανάλωσης.
Ο κ. Schauble είναι ξεκάθαρα αντίθετος στο να στραφούν στο ΔΝΤ χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν προβλήματα.
"
Το να αποδεχτεί κάποιος μία χώρα της ευρωζώνης να στραφεί στο ΔΝΤ είναι σαν να παραδέχεται ότι η ευρωζώνη δεν μπορεί μόνη της να λύσει τα προβλήματά της", υποστήριξε σε συνέντευξή του στη "Welt". Το κατά πόσον η Ελλάδα θα στραφεί στο ΔΝΤ, με δεδομένο ότι οι κανόνες της Ε.Ε. απαγορεύουν οικονομική στήριξη προς κάποια χώρα της Ένωσης, είναι ακόμη ανοιχτό. Πάντως, ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου δεν το έχει αποκλείσει εντελώς.
Πάντως, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο του κ. Schauble δεν θα έρθει έγκαιρα ώστε να στηρίξει χώρες όπως η Ελλάδα. "Δεν σχεδιάζουμε να δημιουργήσουμε ένα ταμείο που θα είναι ανταγωνιστικό του ΔΝΤ", υποστήριξε ο κ. Schauble και πρόσθεσε πως "θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα ταμείο το οποίο θα έχει ανάλογα καθήκοντα και ανάλογη εμπειρία με αυτήν του ΔΝΤ".
Εάν τελικώς η
Γαλλία και η Γερμανία κατορθώσουν να συμφωνήσουν στο σύνολο των προτάσεων -σημειώνεται ότι η δημιουργία του ευρωπαϊκού ταμείου υπήρξε μία από τις πιο παλιές προτάσεις της Γαλλίας- τότε θα πραγματοποιηθεί η πλέον δραστική αναμόρφωση των κανόνων που διέπουν την Ένωση.
Η γερμανική ιδέα εκφράστηκε
αφού ο κ. Παπανδρέου συναντήθηκε με τον Γάλλο Πρόεδρο κ. Nicolas Sarkozy, ο οποίος στήριξε απόλυτα τη λιτότητα της Ελλάδας. "Οφείλουμε να στηρίξουμε την Ελλάδα γιατί καταβάλλει ισχυρές προσπάθειες", τόνισε ο κ. Sarkozy.