Η ιστορία με τους κερδοσκόπους και τα CDS μπορεί να βολεύει πολιτικά, αλλά έχει αρχίσει να κουράζει και υπάρχει κίνδυνος να γίνει μπούμερανγκ.
Ο πρωθυπουργός δεν μπόρεσε να πείσει, όπως όλα δείχνουν, τον γαλλογερμανικό άξονα να μας χορηγήσει ένα δάνειο 15 - 20 δισ. ευρώ, με χαμηλότερο επιτόκιο απ’ αυτό που μπορούμε να βρούμε στην αγορά.
Μπόρεσε όμως να αποσπάσει τη συναίνεση του Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα να τεθεί το θέμα των CDS και της κερδοσκοπίας στην ατζέντα της συνάντησης του G20 τον Ιούνιο, κομίζοντας αίτημα της Ε.Ε.
Αν κρίνει κανείς από τη μέχρι σήμερα αποτελεσματικότητα των συναντήσεων του G20 στην υιοθέτηση κανόνων παγκόσμιας εμβέλειας δεν θα πρέπει να είναι πολύ αισιόδοξος.
Ίσως, όμως, αυτό δεν έχει τόση σημασία.
Πρώτον, γιατί πιθανώς να προηγηθούν άλλες πρωτοβουλίες γι’ αυτό το θέμα σε επίπεδο Ε.Ε., με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ προηγουμένως.
Δεύτερον, γιατί η ανάδειξη της κερδοσκοπίας και των CDS σε μείζον θέμα είναι προφανώς επιλογή της κυβέρνησης για εσωτερικούς πολιτικούς και επικοινωνιακoύς λόγους.
Όλα τα επιχειρήματα, όπως κι αυτό περί κερδοσκοπίας μέσω των CDS, αρχίζουν να κουράζουν όταν επαναλαμβάνονται συχνά από ένα σημείο και μετά.
Χάνουν όμως πολύ από το ειδικό βάρος τους όταν οι ρυθμιστικές αρχές μεγάλων χωρών ισχυρίζονται, επικαλούμενες στοιχεία, ότι το ελληνικό επιχείρημα περί κερδοσκοπικής επίθεσης μέσω των CDS
δεν είναι τόσο ισχυρό.
Αναφερόμαστε στη
γερμανική ρυθμιστική αρχή BaFin που ανέφερε στις 8 Μαρτίου ότι
δεν υπάρχουν αποδείξεις περί μαζικών κερδοσκοπικών πράξεων στα CDS εναντίον της Ελλάδας με βάση τα στοιχεία του αμερικανικού
Depository Trust & Clearing Corp.
Επίσης, ο
Adain Turner, επικεφαλής της βρετανικής εποπτικής αρχής FSA, δήλωσε προχθές ότι
δεν υπάρχουν αποδείξεις πως τα «γυμνά» CDS ήταν υπεύθυνα για την κρίση του ελληνικού δημοσίου χρέους.
Όλα αυτά συμβαδίζουν με την αίσθηση που υπάρχει στην αγορά και θέλει να έχουν γίνει μεν κάποιες κερδοσκοπικές κινήσεις με διάφορους τρόπους σε ελληνικά χρεόγραφα και αξιόγραφα πριν από μερικές εβδομάδες, αλλά να
μην παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο πλέον.
Υπό αυτές τις συνθήκες, θα ήταν σώφρον για την ελληνική κυβέρνηση να αναπροσαρμόσει την τακτική της
προς την κατεύθυνση που θα έπρεπε.
Κοινώς, τους δύο οίκους αξιολόγησης, την S&P και τη Fitch, που με τις βαθμολογίες τους έχουν προκαλέσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα απ’ ό,τι οι κερδοσκόποι. Αναμφισβήτητα, η ελληνική πλευρά
δεν έχει σοβαρά επιχειρήματα να αντιπαραβάλει στο θέμα του υψηλού δημοσίου χρέους και των μεγάλων ελλειμμάτων.
Επιπλέον, δύσκολα θα μπορούσε να προβάλει κάποιο αντεπιχείρημα ως προς το βάθος της ύφεσης και την αβεβαιότητα για την υλοποίηση των μέτρων λιτότητας μέχρις ότου υπάρξουν κάποια απτά αποτελέσματα.
Το μόνο στοιχείο στο οποίο θα μπορούσε να πατήσει είναι η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη και οι δηλώσεις των ηγετών της Ε.Ε. ότι η Ελλάδα δεν θα αφεθεί μόνη της αν παραστεί ανάγκη. Είναι ένα σημείο στο οποίο η Moody’s φαίνεται να δίνει μεγαλύτερη σημασία, διατηρώντας την αξιολόγηση της χώρας στη κατηγορία «Α».
Αντί λοιπόν να επικρίνει τους κερδοσκόπους και να βγαίνουν στοιχεία που να μην επιβεβαιώνουν τους ελληνικούς ισχυρισμούς, θα ήταν καλύτερα η κυβέρνηση να στοχεύσει αλλού.
Εκεί που πρέπει, συνδέοντας πιθανώς τη βαθμολογία της Ελλάδας με τις αξιολογήσεις των δύο ανωτέρω οίκων στα προϊόντα subprime.
Dr. Money dr@euro2day.gr