του Γιώργου Παπανικολάου
Παλαιότερες εποχές θυμίζει η αποκάλυψη ότι η διοίκηση της ΔΕΗ όχι απλώς έχει προχωρήσει σε συνομιλίες, αλλά βρίσκεται ενώπιον της υπογραφής ”μνημονίου αλληλοκατανόησης” με μεγάλο ξένο ενεργειακό όμιλο (τoν γερμανικό όμιλο RWE) στον οποίο προτίθεται να εκχωρήσει πλειοψηφική συμμετοχή αλλά και management, σε όλες πρακτικά τις νέες μονάδες και δραστηριότητές της.
Το εντυπωσιακό στην υπόθεση είναι ότι οι προχωρημένες αυτές διαπραγματεύσεις διεξάγονται από καιρό ”εν κρυπτώ”, κι αποκαλύφθηκαν από δημοσίευμα εφημερίδας, ενώ η ΔΕΗ παραμένει υπό απόλυτη κρατική πλειοψηφία.
Κι έτσι φαίνεται να συμβαίνει το (σχεδόν, όπως θα δούμε παρακάτω) πρωτοφανές. Αντί να υπάρξει μια ανοιχτή διαδικασία πρόσκλησης σε ενδιαφερομένους για μια τόσο σημαντική και μακρόπνοη στρατηγική συνεργασία, η ΔΕΗ εμφανίζεται να συνομιλεί με έναν και μόνο διεθνή παίκτη χωρίς ουδείς να γνωρίζει με ποια κριτήρια επιλέχθηκε, ή έστω προεπιλέχθηκε.
Για να δώσουμε ένα ”στίγμα” του μεγέθους της υπόθεσης, αρκεί να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με χθεσινoβραδινό δημοσίευμα του FT.com, η αξία της επερχόμενης συμφωνίας υπολογίζεται σε 4 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ αφορά σε projects 3.500 μεγαβάτ ή, αν προτιμάτε, στο 25% της συνολικής δυναμικότητας ολόκληρης της ΔΕΗ!
Και τούτο όταν ακόμη και για θέματα μεμονωμένων έργων πολύ μικρότερης εμβέλειας γίνονται ανοιχτοί διεθνείς διαγωνισμοί.
Παρότι η πορεία των εξελίξεων δείχνει ότι υπάρχει γνώση του θέματος από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης (ενδεχομένως και της προηγούμενης ηγεσίας), ένα ερώτημα που τίθεται από την αγορά είναι πώς θα αποδείξει η διοίκηση και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι ότι η συγκεκριμένη συμμαχία, και όχι κάποια άλλη, ήταν η βέλτιστη για τη ΔΕΗ.
Πώς θα αποδείξουν ότι οι όροι είναι οι καλύτεροι δυνατοί, αν δεν έχουν διαπραγματευτεί με άλλους;
Κι αυτό καθώς η ΔΕΗ είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, άρρηκτα δεμένη με την έννοια του δημόσιου συμφέροντος, ανεξαρτήτως αν είναι εισηγμένη εταιρία.
Αποκτά η ΔΕΗ, εν έτει 2007, ”στρατηγικό επενδυτή” από το παράθυρο;
Διότι είναι δύσκολο να υποθέσουμε, εφόσον προχωρήσει αυτή η συμφωνία, ότι θα βρεθεί κάποιος άλλος πλην της ίδιας της RWE να διεκδικήσει ρόλο ”στρατηγικού” στη ΔΕΗ και να πάρει μελλοντικά μετοχές και management, όταν η τελευταία θα είναι πλέον άρρηκτα δεμένη στο ”άρμα” της RWE.
Kι όσοι αμφιβάλλουν, δεν έχουν παρά να θυμηθούν πόσοι διεκδικητές υπήρξαν στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης της Εμπορικής Τράπεζας, εκτός της Credit Agricole.
Η οποία βεβαίως είχε βάλει γερά το... πόδι της μέσα στην Εμπορική κατόπιν της συμφωνίας του 2000, μέσω της οποίας ο γαλλικός όμιλος εξασφάλισε απο την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ένα μικρό μεν ποσοστό, αλλά και τη συμμετοχή του σε μια σειρά κοινών θυγατρικών εταιριών.
Στην ουσία, η πώληση της Εμπορικής είχε ”κλειδωθεί” ήδη από το 2000.
Θα συμβεί τώρα το ίδιο και με τη ΔΕΗ;