του Πάτροκλου Κουδούνη
”Η πρώτη μας δουλειά, να σκοτώσουμε τους δικηγόρους!” είχε γράψει ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1564-1616).
Πιστοί στο παραπάνω απόφθεγμα, πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να ζητήσουν αμέσως την ”κεφαλή” του δικηγόρου κ. Κλαδά για το γνωστό ”σπασμένο τηλέφωνο” μεταξύ εκείνου και του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου μέσω του Κώστα Κουκοδήμου.(Ο κ. Κλαδάς το αρνείται αλλά ο Τριανταφυλλόπουλος και οι μαγνητοφωνήσεις του άλλα λένε)
Ως φαίνεται, λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί πολύ απλά δεν γνώριζαν ότι η φιλία μεταξύ του κ. Κλαδά και του κ. Καραμανλή είχε τιμηθεί από αμφοτέρους σε πλείστες περιπτώσεις.
Οι δύο δικηγόροι δούλεψαν για ένα διάστημα και στο ίδιο γραφείο, αυτό του κ. Στρατή Στρατήγη. Η σύντομη επαγγελματική τους συμβίωση ήταν η αφορμή για τη δημιουργία μιας σχέσης εμπιστοσύνης που, αρκετά χρόνια αργότερα, απέφερε καρπούς και στους δύο.
Για τον μεν κ. Κλαδά αποτέλεσε το διαβατήριο για το πέρασμά του σε σημαντικές διοικητικές θέσεις του δημοσίου. Για το κ. Καραμανλή από την άλλη, η παρουσία του φίλου του σε ρόλο μπαλαντέρ μεταξύ δύο υπουργείων, εξασφάλιζε ότι θα υπήρχε έγκυρη πληροφόρηση σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά.
Η στιγμή αυτή δεν άργησε να ’ρθει. Το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για το προφίλ της κυβέρνησης και εξέθεσε ανεπανόρθωτα σύσσωμο το οικονομικό επιτελείο.
Ο κ. Κλαδάς ανέλαβε τότε να ξετυλίξει το κουβάρι και να ενημερώσει τον πρωθυπουργό. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η αποστολή εξετελέσθη με απόλυτη επιτυχία...
Η παρέα του οικονομικού επιτελείου που είχε εμπλακεί με τα ομόλογα διαλύθηκε τάχιστα. Kάποιοι άλλαξαν πόστο, κάποιοι παραιτήθηκαν ενώ κάποιοι άλλοι εξαφανίσθηκαν τελείως. Επιπλέον ο κ. Κλαδάς διορίστηκε επικεφαλής της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων, χωρίς να είναι επιλογή του αρμοδίου υπουργού κ. Αλογοσκούφη. Αυτό από μόνο του λέει πολλά...
Ο κ. Καραμανλής φαίνεται πως γνωρίζει ότι ”οι παλιοί φίλοι είναι κι οι καλύτεροι. Σαν τα παλιά παπούτσια...που έρχονται καλύτερα στα πόδια.” (John Selden, αρχαιοσυλλέκτης, 1584-1654) Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δικαίως ο κ. Κλαδάς αισθάνεται ασφαλής στην καρέκλα του. Άλλοι θα πρέπει να φοβούνται...
Τώρα εμένα άλλο με προβληματίζει... Είμαι νέος, στην ηλικία του Τσίπρα αλλά και άνθρωπος comme il faut, κάτι σαν τον Αβραμόπουλο ας πούμε.
Γνωρίζω καλά τι εστί ”πολιτικός”, αλλά από την άλλη δεν θέλω να είμαι αμέτοχος στα κοινά. Κάποιον πρέπει να ψηφίσω.
ΠΑΣΟΚ αδύνατον (δεν θα μπορούσα να πάω αντίθετα στο ρεύμα άλλωστε).
Νέα Δημοκρατία; Υπάρχουν κι εκεί θέματα. Μπορώ βέβαια ως comme il faut, να υποστηρίξω Καραμανλή, Παυλόπουλο, Αβραμόπουλο, Σαμαρά άντε και Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ. Πίσω τους όμως βρίσκεται ένας συρφετός στελεχών που όχι μόνο είναι μπανάλ και ακατάλληλοι, αλλά πολλοί από αυτούς θυμίζουν πρασινοφρουρούς του ’85.
Μήπως λοιπόν η λύση είναι ο Τσίπρας; Δεν είμαι σίγουρος... Μήπως είναι παγίδα; Mήπως είναι ο διάβολος με το αγγελικό πρόσωπο (και τα Ralph Lauren); Μήπως όλες αυτές οι γκόμενες που τρέχουν από πίσω του είναι ”άθεες φεμινίστριες” και αδίκως ακολουθούν κι όλοι οι μπακούρηδες των Αθηνών μπας και χωθούνε πουθενά;
Δεν έχω καταλήξει ακόμα.
Περίεργο πράγμα οι ”Τσίπρες”. Με ταλαιπωρεί αφάνταστα δε το γεγονός ότι δεν μπορώ να καταλήξω αν ένας comme il faut δύναται ή οφείλει να τους ψηφίσει...
Δεν θα βιαστώ όμως...Ο γνωστός Σκωτζέσος ποιητής Robert Louis Stevenson (1850-1894) είχε γράψει κάποτε ότι ”οι νέοι έχουν τόσο μυαλό, που μπορούν να κοροϊδέψουν ακόμα και τον εαυτό τους”. Γι αυτό λοιπόν θα μας δώσω λίγο χρόνο.
Νέοι είμαστε, που θα πάει...
Κάποια στιγμή θα μας κοροϊδέψουμε...