Ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή, στη διάρκεια της κατάθεσης του κ. Ανδρέα Βγενόπουλου.
Θα σταθούμε σε κάτι που κατά την εκτίμησή μας αποτελεί πλέον σύμπτωμα παθογένειας αυτής της κοινωνίας και αφορά στον αφελληνισμό (εν προκειμένω) της οικονομίας, των επιχειρήσεων αλλά όχι μόνον. Αυτό σε μία περίοδο όπου σε προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες ανάλογες πρακτικές επανεξετάζονται και συχνά αναθεωρούνται.
Λες και ένας φραγκολεβαντίνικος επαρχιωτισμός χαρακτηρίζει τους κυβερνώντες (νυν και προηγούμενους) σε σημείο που η έξωθεν παρέμβαση θεωρείται επιβεβλημένη και απαιτούμενη για να λειτουργήσει αυτή η χώρα.
Το ενδιαφέρον μάλιστα είναι πως αυτή η παρουσία επιβάλλεται απροσχημάτιστα χωρίς καν να τηρούνται, στοιχειωδώς έστω, οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η τάση έγινε μέσα στον χρόνο συνήθεια, κανόνας, επιβάλλοντας τη λογική του αποκλεισμού, δημιουργώντας συνθήκες ενός ιδιότυπου οικονομικού… φυλετισμού σε βάρος του εγχώριου επιχειρείν.
Πλέον η ανάθεση γίνεται καθεστώς, η νουθεσία κάθε παράγοντα αυτονόητη σε σημείο που η προτροπή του για τον προτιμητέο εταίρο μίας επιχείρησης να θεωρείται θέσφατο.
Ο αντιπρόεδρος της MIG αναφέρεται στην περίπτωση της Γενικής για να θυμίσει τη νουθεσία για αποκλεισμό του σχήματός του από τη διεκδίκηση της τράπεζας προκειμένου να καταλήξει στη Societe Generale. Θίγει το ζήτημα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, για το οποίο "ακούγεται ότι θέλει (η κυβέρνηση;) να επιλεγεί ξένος επενδυτής. Υπάρχουν ήδη δύο ελληνικές τράπεζες" -δύο καταπληκτικές τράπεζες, η Εθνική και η Eurobank- "που ενδιαφέρονται", σημειώνει ο κ. Ανδρέας Βγενόπουλος, για να έρθει στο προφανές: "Γιατί δηλαδή να μη γίνει διαγωνισμός να το πάρουν αυτές; Γιατί να το πάρουν οι ξένοι απαραίτητα; Τι κάνουν οι ξένες τράπεζες παραπάνω από τις ελληνικές;".
Πράγματι, στη λογική ποιανού κανόνα της ελεύθερης αγοράς κινούνται οι κρατούντες καθώς προαποφασίζουν, αποκλείουν, διατάσσουν και χωροθετούν τα του επιχειρείν; Μα της λογικής που ακολουθούν οι πρώην, οι νυν και (πολύ φοβούμεθα) οι όποιοι επόμενοι. Της τακτικής που ακολουθήθηκε στον αφελληνισμό του χρηματιστηρίου και στην παράδοσή του στους πανίσχυρους ξένους επενδυτικούς οίκους.
Στη νομή της πίτας των ομολόγων, που πέρυσι τέτοια εποχή είχε τα γνωστά επακόλουθα.
Στον αυθαίρετο αποκλεισμό ελληνικών ομίλων από μεγάλες συμφωνίες του Δημοσίου παρά την αντίθετη άποψη και συμβουλή της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών.
Στην ευνοϊκή μεταχείριση των ξένων έναντι των εγχώριων σχημάτων, προκαλώντας επανειλημμένα τις ενστάσεις του ΣΜΕΧΑ.
Στην προνομιακή ενημέρωση - πληροφόρηση που συχνά είχαν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι διαχειριστές πυροδοτώντας αντιδράσεις ακόμη και από την πλευρά της ΕΘΕ.
Θέλετε να πάμε παραπέρα; Και συγκεκριμένα στη σύμβαση μεταξύ του Δημοσίου και του φορέα διαχείρισης του Διεθνούς Αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος, βάσει της οποίας δ ε ν επιτρέπεται η λειτουργία δεύτερου αεροδρομίου σε ακτίνα που περιλαμβάνει όχι μόνον την Αττική αλλά και τμήματα όμορων νομών. Το τι ισχύει για την πλειονότητα των πρωτευουσών ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών είναι γνωστό, ας μην επεκταθούμε.
Στην ενέργεια, οι κρατούντες επιχειρούσαν να πείσουν το… πόπολο πως η επικίνδυνη για την υγεία των Γερμανών πολιτών RWE θα έφερνε αύρα και καθαρό αέρα στη βεβαρημένη ελληνική περιφέρεια. Θυμόμαστε βέβαια και τα επιχειρήματα της διοίκησης περί "φυσαλίδων και… ανθρακούχων αερίων" ως να απευθύνονταν σε ιθαγενείς.
Όμως η λογική αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην κεφαλή. Εδώ και χρόνια έχει διαποτίσει τις υποκεφαλές της… σύγχρονης λερναίας ύδρας. Δεν θα μακρυγορήσουμε και θα περιοριστούμε σε μία περίπτωση, χαρακτηριστική όσο και ενδεικτική της κατάστασης. Ο λόγος για τη διοίκηση της ΕΥΑΘ, που εκφράζεται δημοσίως για το ποιον θεωρεί προτιμητέο στρατηγικό εταίρο αναφερόμενη συχνά-πυκνά στους Γάλλους του ομίλου Suez.
Προφανώς το θέμα δεν είναι ο Γάλλος, ο Γερμανός, ο Αμερικανός ή ο… Πορτογάλος. Οι περιπτώσεις που αναφέρονται είναι ενδεικτικές και μόνο μιας παθογένειας που φαίνεται να ξεπερνά τα όρια λειτουργίας μίας ελεύθερης οικονομίας, μίας χώρας του δυτικού ευρωπαϊκού κόσμου.