Οι διαχειριστές δηλαδή όλου του κόσμου (
και φυσικά και πολλοί Έλληνες) αγόραζαν συχνά «
γουρούνι στο σακί».
Για παράδειγμα,
η Lehman Brothers εξέδιδε το προϊόν, αυτή καθόριζε τις τιμές πώλησης, αυτή ήταν η εγγυήτρια για την εμπορευσιμότητα, αυτή… «
Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει» δηλαδή, σε όλο του το μεγαλείο!
Το πιθανότερο σενάριο λοιπόν είναι ότι την «επόμενη μέρα» της κρίσης τέτοιοι οίκοι «
υπεράνω υποψίας και ελέγχων» θα πάψουν να υπάρχουν.
Τα επενδυτικά προϊόντα θα γίνουν και πάλι απλά και κατανοητά -ή τουλάχιστον απλούστερα και κατανοητότερα- ως προς την τιμολόγησή τους, όπως ήταν πριν από κάποια χρόνια.
Τα απλούστερα και περισσότερο κατανοητά προϊόντα
δεν θα μπορούν να συνοδεύονται από τεράστιες προμήθειες όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος.
Μέσω των απλούστερων πλέον προϊόντων, οι μεγάλοι οίκοι δεν θα μπορούν να χρεώνουν τις υπέρογκες προμήθειες του παρελθόντος, πουλώντας κατ’ άλλους «τεχνογνωσία», κατ’ άλλους «φρου-φρου κι αρώματα»…
Και αφού οι προμήθειες θα μειωθούν δραστικά, ανάλογα θα κινηθούν και οι αμοιβές των ακριβοπληρωμένων μέχρι σήμερα στελεχών, αλλά και των κάθε λογής διαμεσολαβούντων.
Με λίγα λόγια, ο τελικός πελάτης του προϊόντος (
π.χ. ο Έλληνας πελάτης του private banking μιας ελληνικής τράπεζας) δεν θα είναι διατεθειμένος να πληρώσει «χρυσή» την «τεχνογνωσία» ή το «όνομα» μιας οποιασδήποτε Lehman Brothers.
Και αφού ο πελάτης θα αρνηθεί να πληρώσει, το μόνο βέβαιο είναι ότι τόσο ο ξένος οίκος όσο και η ελληνική διαμεσολαβούσα τράπεζα, ΑΕΠΕΥ ή ΑΧΕΠΕΥ θα πρέπει να μάθουν να ζουν με πολύ λιγότερα…
Όσο για
τα στελέχη των διεθνών οίκων και των ελληνικών τραπεζών, θα πρέπει να φέρνουν
πολύ περισσότερους πελάτες προκειμένου να διατηρήσουν τις προηγούμενες αμοιβές τους. Είτε αυτές λέγονται bonus, είτε λέγονται stock options, είτε τέλος κεφαλαιακά κέρδη από την άνοδο των μετοχών.
Άπονη ζωή…