Αν οι καταγγελίες στέκουν, μιλάμε για βαρβάτο -από πλευράς κράτους- έγκλημα.
Η αναλγησία, η στυγνή εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου αρχίζει να ξεπερνά ακόμα και τα όρια της δικής μου καλπάζουσας φαντασίας.
Δεν μπορώ, μα την Παναγία, να καταλάβω γιατί κάποιοι πολιτικοί προδίδουν τους πολίτες για να κάνουν πλουσιότερους κάποιους μοναχούς ή παπάδες. Για μένα -και για τη νοσηρή μου φαντασία- μόνο μία εξήγηση υπάρχει: οι μεν δίνουν οικόπεδα και αρχαία και οι δε
πληρώνουν με εικόνες!
Όλη αυτή η παρέα πλουσίων (υπουργών, μοναχών, συμβολαιογράφων, παραγοντίσκων κ.λπ.) έχει ξεγυμνώσει με τη συμπεριφορά της το πολιτικό μας περιβάλλον. Ταυτόχρονα φέρνει στο φως μια τεράστια αδικία που έχει συντελεστεί εις βάρος ενός μεγάλου (τελικά) πολιτικού άνδρα: του
Βύρωνα Πολύδωρα!
Ο Βύρων είναι πολύ γραφικός.
Αλλά δεν είναι κουτός. Τουναντίον! Όταν ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού Δημοσίας Τάξεως κατάλαβε ότι έκανε αγγαρεία. Συνειδητοποίησε άμεσα ότι εξέτιε ποινή. Έπρεπε να ηγηθεί ενός σώματος -της Ελληνικής Αστυνομίας- που για να αποδώσει τα μέγιστα έπρεπε να συλλάβει από υπουργούς μέχρι παπάδες!
Αυτά τα πράγματα όμως δεν γίνονται εύκολα σε μια
πρωτόγονη, βαλκανική χώρα. Άρα, το μόνο που απέμενε στον συμπαθή Βύρωνα ήταν να κάτσει ήσυχα στα καυτά «αβγά» του περιμένοντας να μη σπάσουν και απλωθεί η δυσοσμία.
Αυτό κι αν είναι ποινή. Αυτό κι αν είναι αγγαρεία. Όχι μόνο να μην μπορείς να πιάσεις τους ενόχους,
αλλά να φοβάσαι να τους πιάσεις μην τυχόν κι αποδειχτεί ότι ανήκουν στον στενό ή στον ευρύτερο συναδελφικό κύκλο.
Το χρήμα κυνηγούν όλοι τους, φίλοι μου. Με κάθε μέσο, χωρίς καμία αιδώ.
«Το χρήμα είναι η δύναμη των ανίκανων», είχε πει κάποτε ο Αμερικανός συγγραφέας Leon Samson. Αν έχει δίκιο, συλλογιστείτε πόση ανικανότητα υπάρχει γύρω μας...
koudounis@euro2day.gr