Πώς οι τελευταίες κινήσεις του ομίλου διαφοροποιούν σε μεγάλο βαθμό το γεωγραφικό «κέντρο βάρους» του, τις προοπτικές του και τη κεφαλαιακή του διάρθρωση - Η αισιοδοξία για την επένδυση στις ΗΠΑ και για τη μακροπρόθεσμη πορεία της μετοχής.

Ξεχάστε τον Τιτάνα που ξέρατε. Οι κινήσεις που έγιναν το τελευταίο δωδεκάμηνο οδηγούν σε ριζικές αλλαγές τον εισηγμένο όμιλο, διαφοροποιώντας σε μεγάλο βαθμό το γεωγραφικό κέντρο βάρους του, τις προοπτικές ανάπτυξής του αλλά και τη χρηματοοικονομική του κατάσταση.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το 2007, το 82% των πωλήσεων του ομίλου κατευθύνθηκε σε ανεπτυγμένες οικονομίες, όπως αυτές των ΗΠΑ και της Ελλάδας.

Από το 2010 και μετά το ποσοστό αυτό θα υποχωρήσει κάτω από το 50%, με το μεγαλύτερο ποσοστό του κύκλου εργασιών (όχι όμως και των κερδών) να προέρχεται από αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως τα Βαλκάνια (θα προστεθεί η μονάδα της Αλβανίας), η Τουρκία (αποκτήθηκε συμμετοχή σε μονάδα παραγωγής που βρίσκεται στο στάδιο της κατασκευής) και η Αίγυπτος (αποκτήθηκε το υπόλοιπο 50% που κατείχε η Lafarge στην κοινοπραξία Lafarge - Titan Egyptian Investments, ενώ παράλληλα μέχρι το τέλος του 2009 αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί η επέκταση της παραγωγικής δυναμικότητας στο εργοστάσιο Beni Suef).

Τι σημαίνει αυτό; Ότι από το 2010 η πορεία του Τιτάνα θα επηρεάζεται περισσότερο από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες παρά από τις ανεπτυγμένες. Στις χώρες αυτές μπορεί θεωρητικά οι κίνδυνοι να είναι μεγαλύτεροι, ωστόσο διαθέτουν πολύ ευνοϊκά δημογραφικά χαρακτηριστικά (συνεχής και σημαντική αύξηση του πληθυσμού) και χαμηλή μέση κατανάλωση τσιμέντου, η οποία θα αυξάνεται σταδιακά, στον βαθμό που οι συγκεκριμένες οικονομίες θα συγκλίνουν με τις ανεπτυγμένες.

Δηλαδή, ο Τιτάνας θα δραστηριοποιείται πολύ περισσότερο σε ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές παρά σε μάλλον ώριμες, όπως αυτές της Ελλάδας και των ΗΠΑ.

Η Αλβανία, για παράδειγμα, έχει μπροστά της να αντιμετωπίσει το «στοίχημα» της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ στην Αίγυπτο ήδη κατευθύνονται μεγάλες επενδύσεις πετροδολαρίων από τις αραβικές χώρες, σε μια χρονική περίοδο όπου η τιμή του «μαύρου χρυσού» βρίσκεται στα ύψη.

Πέρα όμως από τη γεωγραφική κατανομή των δραστηριοτήτων του ομίλου που θα αρχίσει ουσιαστικά να φαίνεται στις λογιστικές καταστάσεις από το 2010 και μετά, ήδη έχει μεταβληθεί δραστικά και η κεφαλαιακή διάρθρωση της εταιρίας. Συγκεκριμένα, στο τέλος του 2007 ο καθαρός δανεισμός του Τιτάνα ανερχόταν γύρω στα 560 - 570 εκατ. ευρώ, όταν σήμερα -μόλις έξι μήνες αργότερα- έχει εκτιναχτεί στο 1 δισ. ευρώ!

Η διοίκηση του Τιτάνα δεν φαίνεται να ανησυχεί για τη συγκεκριμένη εξέλιξη, θεωρώντας το ύψος του δανεισμού λογικό (λίγο πάνω από το διπλάσιο της λειτουργικής κερδοφορίας). Και επιπλέον, δεν αποκλείει κάποια νέα επιθετική κίνηση, αν βρεθεί ευκαιρία. Ωστόσο, προτεραιότητα αποτελεί η δρομολόγηση των υπαρχόντων projects.

«Στενωπός» το 2008, ανάκαμψη μετά

Οι περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν νέα μείωση οικονομικών επιδόσεων φέτος για τον Τιτάνα, καθώς η κρίση στις ΗΠΑ όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά έχει ενταθεί, ενώ στην Ελλάδα το 2008 αναμένεται να είναι μια -δεύτερη συνεχόμενη- χρονιά μειωμένων πωλήσεων, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον όγκο. Η άνοδος των κερδών σε Βαλκάνια και Αίγυπτο δεν φαίνεται ικανή να αντισταθμίσει την υποχώρηση στις «ώριμες» αγορές.

Τα στελέχη του ομίλου δεν παραβλέπουν τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν, ωστόσο βλέπουν με σαφή αισιοδοξία τη μακροπρόθεσμη προοπτική τόσο σε επίπεδο αποτελεσμάτων όσο και σε επίπεδο μετοχής («για βραχυπρόθεσμες συγκινήσεις υπάρχουν πολύ καλύτερες μετοχές από τη δική μας» υποστηρίζουν), ενώ παράλληλα η εταιρία προτίθεται να συνεχίσει το πρόγραμμα αγοράς ιδίων μετοχών της. «Θεωρούμε ότι η τοποθέτησή μας σε μετοχές της ίδιας της εταιρίας αποτελεί μια καλή επένδυση», σημειώνουν.

Δύο πράγματα υποστηρίζουν τα στελέχη του ομίλου:

Πρώτον, ότι μέχρι σήμερα έχουν αντιμετωπίσει τις πλέον δυσμενείς εξελίξεις στον κλάδο με απώλειες κερδών μόλις κατά 9% πέρυσι, ενώ ούτε και για φέτος οι αναλυτές βλέπουν καθίζηση στα κέρδη. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, παρά τη μεγάλη πτώση της ζήτησης (-11% αναμένεται φέτος), αυτό που παρατηρείται είναι η υποκατάσταση εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή και η διατήρηση των τιμών στα περυσινά περίπου επίπεδα. Αν συνεκτιμηθούν όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη θετική έκβαση στην υπόθεση Lake Belt, τότε η πτώση των κερδών στις ΗΠΑ δεν αναμένεται να είναι μεγάλη.

Και δεύτερον, ότι το μακροπρόθεσμο μέλλον των επενδύσεων που έχουν γίνει στις ΗΠΑ παραμένει ευνοϊκό, καθώς οι αναλυτές βλέπουν την εκκίνηση μιας ανάκαμψης από το δεύτερο εξάμηνο του 2009 και μετά.

Αν όλα αυτά συνδυαστούν με τις νέες επενδύσεις στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, τότε από το 2010 πολύ πιθανόν να έχουμε πολύ ισχυρή χρονιά για τον ελληνικό όμιλο.

Ο φόβος του Ντουμπάι

Με λίγα λόγια, η άποψη των αναλυτών είναι ότι αργά ή γρήγορα η κρίση στις ΗΠΑ θα περάσει και αυτό που μένει τώρα είναι να εξεταστούν διάφοροι άλλοι κίνδυνοι για τον κλάδο του τσιμέντου.

Κατά πόσο δηλαδή θα μπορούσαν το αυξημένο κόστος των ναύλων, η άνοδος των τιμών των πρώτων υλών ή οι αυξημένες περιβαλλοντικές απαιτήσεις να πλήξουν τον κλάδο.

Οι παράγοντες της αγοράς δεν φαίνεται να ανησυχούν. Όσο μεγαλώνει το κόστος των ναύλων, υποστηρίζουν, τόσο περισσότερο θα μειώνονται οι εξαγωγές προς όφελος των επιτόπιων παραγωγών, με τον Τιτάνα να διαθέτει περισσότερες από δέκα μονάδες παραγωγής ανά τον κόσμο.

Οι αυξημένες περιβαλλοντικές απαιτήσεις, με τη σειρά τους, μπορεί να κάνουν πιο δύσκολη τη ζωή των υπαρχουσών τσιμεντοβιομηχανιών, αλλά δυσκολεύουν και τη δημιουργία νέων μονάδων, επηρεάζοντας πτωτικά την προσφορά στον κλάδο.

Και σε ό,τι αφορά, τέλος, το ενδεχόμενο της αύξησης των πρώτων υλών, οι τάσεις συγκέντρωσης που επικρατούν διεθνώς αλλά και η δομή της προσφοράς επιτρέπουν επί του παρόντος τις μετακυλίσεις του αυξημένου κόστους στην κατανάλωση.

Ο μόνος κίνδυνος που φαίνεται να προβληματίζει τις τσιμεντοβιομηχανίες είναι το τι θα γίνει σε περίπτωση που σταματήσει για κάποιο λόγο η τεράστια ζήτηση τσιμέντου στο Ντουμπάι και στην ευρύτερη περιοχή. Με στόχο την κάλυψη αυτής της ζήτησης έχουν δημιουργηθεί πολύ μεγάλες μονάδες, οι οποίες αν δεν μπορέσουν να κατευθύνουν στην περιοχή την παραγωγή τους, τότε θα αναγκαστούν να προχωρήσουν σε μαζικές εξαγωγές, με όποια επίπτωση θα μπορούσε να έχει κάτι τέτοιο στις τιμές του τσιμέντου.