”Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου”

Πόσο cool είναι να πηγαίνεις επίσκεψη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με κράνος μηχανής χωρίς να φοράς γραβάτα; Πρόκειται για πολιτική δήλωση, για κούφια επικοινωνιακή αφίσα ή έτσι απλά δηλώνεις σεβασμό στον μέντορά σου; Γράφει ο Πάτροκλος Κουδούνης.

Δημοσιεύθηκε: 6 Μαρτίου 2008 - 07:53

του Πάτροκλου Κουδούνη

”Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου”. Μια τέτοια αύρα μου βγάζουν οι νεόκοποι οπαδοί του Συνασπισμού που με παρρησία δηλώνουν ότι αν είχαμε εκλογές σήμερα θα ψήφιζαν Αλέξη Τσίπρα.

Πόσο cool είναι να πηγαίνεις επίσκεψη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με κράνος μηχανής χωρίς να φοράς γραβάτα; Πρόκειται για πολιτική δήλωση, για κούφια επικοινωνιακή αφίσα ή έτσι απλά δηλώνεις σεβασμό στον μέντορά σου;

Εγώ πάντως αν ήμουν Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα δεχόμουν κανέναν στο γραφείο μου αν δεν φορούσε γραβάτα. Έτσι, για να βάλω τέλος σε μια μόδα που θεωρητικά δεν έχει όρια... (γιατί δηλαδή να μην μπορεί να πάει και ο Ψωμιάδης στον Παπούλια ντυμένος Ζορό;)

Γεγονός είναι πάντως ότι το στυλ Τσίπρα αρέσει. Αρέσει τόσο ώστε και μόνο η παρουσία του στα κανάλια να ανεβάζει το δημοσκοπικό μερίδιο του κόμματός του σε επίπεδο τετραπλάσιο από αυτό του πρόσφατου εκλογικού ποσοστού του.

Πόσο λογικό όμως είναι να επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο χωρίς ίχνος πολιτικού μόχθου; Eίναι δυνατόν οι ψηφοφόροι να είναι τόσο αγαθοί ή απλά είναι τόσο αγανακτισμένοι;

Για να μην παρεξηγηθώ, ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι κατά του ΣΥΡΙΖΑ ή κατά του Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα μπορούσα άλλωστε... Αφού από τα χείλη του δεν έχω ακούσει τίποτα κακό...ούτε καλό... Η αλήθεια είναι ότι ως τώρα δεν έχω ακούσει –επί της ουσίας- τίποτα.

Παρόλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για το ασημένιο και ο δικομματισμός απειλείται. Η ρευστότητα που χαρακτηρίζει το εκλογικό σώμα είναι προφανής και αυτό μπορεί να αποβεί και επικίνδυνο.

Όταν ένα δυναμικό και μεγάλο κομμάτι της εκλογικής μάζας βγαίνει από το ”μαντρί” για διάφορους λόγους (αναξιοπιστία παραδοσιακών δυνάμεων, ανεργία, ανέχεια, δίψα για αλλαγή, εικαστική παραπλάνηση, είδωλα πρωινάδικων κ.α.) τότε ένα είναι σίγουρο: οι εκδότες βρίσκουν νέους ”πελάτες”. Και κοιτούν να τους πουλήσουν αυτό που τους συμφέρει...

Δεν υπονοώ ότι ο Τσίπρας είναι συνεργάτης των εκδοτών και ότι εκείνοι κάνουν το παν για να τον δουν στην εξουσία. Λέω απλά ότι πιθανώς να τους βολεύει ότι ο Αλέξης γίνεται pain in the arse για τους δυο μεγάλους.

Φοβούμαι πάντως ότι όλοι συλληφθήκαμε ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα νεόδμητα α-πολίτικα ήθη. Στο ΠΑΣΟΚ ψάχνουν ακόμα να βρουν τι τους συνέβη και μέχρι να το βρουν θα κρυφο-ικετεύουν τον Αλαβάνο μπας και κάνουνε καμιά Κοινοπραξία.

Στο ΚΚΕ, πάνω που πήγαν να κάνουν τις αλλαγές τους, φρέναραν για να μην κατηγορηθούν ότι σέρνονται πίσω από τις εξελίξεις. Έχουν να καταγγείλουν και τον ιμπεριαλισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα Βαλκάνια τώρα...γενικά δεν έχουν χρόνο για τέτοια.

Κυβέρνηση και ΛΑΟΣ δεν ασχολούνται με τέτοιες αηδίες.

Αν πάντως προσέξετε τις δηλώσεις των πολιτικών προσώπων (εκτός ΣΥΝ) θα μπορέσετε να αλιεύσετε μια λανθάνουσα,αντιδημοκρατική essence με την οποία ντύνουν τα μηνύματα τους.

Το νόημα βέβαια είναι ότι ο λαός κάνει λάθη και παρασύρεται... Πού θα πάει όμως...θα μάθει.

Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ (1874-1965) είχε πει ότι ”πολλοί τύποι κυβερνήσεων έχουν δοκιμαστεί και θα δοκιμαστούν σε αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας και της αθλιότητος.

Κανένας δεν καμώνεται ότι η Δημοκρατία είναι τέλεια ή πολύξερη. Πραγματικά, έχει ειπωθεί ότι η Δημοκρατία είναι ο χειρότερος τύπος κυβερνήσεως, αν εξαιρέσει κανείς όλους τους άλλους, που έχουν δοκιμαστεί κατά καιρούς”.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.