Τολμήστε, επιτέλους, κύριε πρωθυπουργέ!

Την ανάγκη επαναστατικών μεταρρυθμίσεων, αλλά και την ύπαρξη ”κρίσης”, εντοπίζει ο Αντώνης Κεφαλάς, τονίζοντας τις μεγάλες προσδοκίες του οικονομικού χώρου από τη σημερινή Κυβέρνηση. ”Επαναστάσεις με ισορροπίες δεν γίνονται”, αναφέρει.

Δημοσιεύθηκε: 27 Οκτωβρίου 2005 - 12:11

του Αντώνη Κεφαλά (*)

Η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα της κυβέρνησης όφειλε να είναι η οικονομία. Και η νούμερο δύο η απλοποίηση της γραφειοκρατίας, που κάνει την καθημερινότητα του πολίτη κόλαση. Ως προς το δεύτερο, το υπουργείο Εσωτερικών έχει κάνει μερικά βήματα, αλλά σταδιακά είτε αναιρούνται, είτε απλώς δεν εφαρμόζονται.

Σε άλλα υπουργεία δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα: Το θέμα απλώς... δεν υπάρχει. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις στις οποίες έχει πράγματι βελτιωθεί η περίφημη καθημερινότητα του πολίτη, και στο σημείο αυτό η κυβέρνηση χάνει τη μάχη - τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

Ως προς την οικονομία, το πρόβλημα εστιάζεται στους μηχανισμούς εκτός υπουργείου Οικονομίας που κυριολεκτικά εμποδίζουν την όποια σοβαρή προσπάθεια εκσυγχρονισμού και δημιουργίας προϋποθέσεων ανάπτυξης.

Η επιβράδυνση της οικονομίας μετά το 2004 ήταν δεδομένη. Το γεγονός ότι ο ρυθμός ανάπτυξης διατηρήθηκε σε επίπεδα υψηλότερα από τα αναμενόμενα αποδεικνύει ότι η οικονομία έχει ακόμη ισχυρά ερείσματα - ιδιαίτερα με την παραοικονομία. Αλλά η προοπτική για το 2006 δεν είναι καλή και το πιθανότερο είναι ότι του χρόνου η αγορά θα αντιμετωπίσει ακόμη μεγαλύτερη στενότητα και πίεση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζουμε κρίση ως κοινωνία. Η δεκαετία του 1970 είδε δύο κρίσεις και τον πληθωρισμό στο 24% - γεγονός που ισοδυναμεί με τεράστια απώλεια εισοδήματος και αγοραστικής δύναμης. Το 1983 είχαμε άλλη μία. Το 1990-1991 ξανά.

Τώρα το ευρώ μας αποκοίμισε και οι κοινοτικές εισροές μάς έκαναν να πιστέψουμε ότι βρήκαμε τον μήνα που τρέφει τους έντεκα. Ήρθε και το χρηματιστήριο του 1999 και η ιστορία απέγινε. Η πρόκληση για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι να προσφέρει μια πιστευτή και αποτελεσματική πολιτική εξόδου από την κρίση. Να την κοινοποιήσει, να την καταστήσει κτήμα της κοινωνίας και να την εφαρμόσει με απαρέγκλιτη αυστηρότητα.

Προχθές η Κυβερνητική Επιτροπή ΔΕΝ συζήτησε το περίφημο νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ. Ο λόγος είναι γνωστός: πολλοί υπουργοί (... και ιδιαίτερα δύο, ο εξής ένας...) δεν θέλουν να χάσουν τα μικροκομματικά συμφέροντά τους με τους διορισμούς μελών των διοικητικών συμβουλίων, τις προσλήψεις στελεχών και τους διορισμούς ημετέρων.

Το γεγονός ότι οι ΔΕΚΟ τινάζουν στον αέρα την οικονομία με την τεράστια σπατάλη πόρων, με τα τεράστια ελλείμματά τους, με την ιδιότυπη διαφθορά τους και την εντυπωσιακή αναποτελεσματικότητά τους ουδόλως ενδιαφέρει τους εν λόγω υπουργούς (... τους πολλούς, και ιδιαίτερα δύο, τον εξής έναν...), που επιπλέον δεν διστάζουν και να εκβιάσουν και να ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου, με ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες για τη χώρα.

Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να ξεχάσει τόσο την ήπια προσαρμογή όσο και τη διακυβέρνηση με το γάντι. Ας πάρει ένα φύλλο από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που τόσο καλά γνωρίζει, ας αφήσει κατά μέρος τις ευαισθησίες, ας τραβήξει αυτιά, ας στείλει κόσμο σπίτι του και ας οδεύσει με τόλμη στον δρόμο του εκσυγχρονισμού.

Επαναστάσεις με ισορροπίες δεν γίνονται, και μόνο μία επανάσταση σώζει τη χώρα σήμερα: Επανάσταση στον εκσυγχρονισμό. Όλα τα άλλα είναι αστεία.

(*) Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το φύλλο 397 της εφημερίδας ΜΕΤΟΧΟΣ & ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.