Στις πρόσφατες εκλογές εκτονώθηκε, σε μεγάλο βαθμό, η συσσωρευμένη πολιτική τοξίνη των Ελλήνων, αφού όλοι οι Πολίτες σήκωσαν και αυτοί το δάχτυλό τους και έδειξαν με τόλμη και «αυθάδεια» αγανάκτησης, εκείνους που θεώρησαν υπαίτιους για την κατάντια της Χώρας.

Ήταν η ηχηρή απάντηση στα δύο περίπου χρόνια, όπου άπειροι ειδήμονες, δανειστές και όλες σχεδόν οι εξουσίες, εγχώριες και μη, είχαν κωλύσει απειλητικά το δικό τους δάχτυλο στο μέτωπο του Έλληνα πολίτη, ανάμεσα στα δύο μάτια, αποκαλώντας τον επιεικώς «λαμόγιο».

Η αξιοπρέπεια των Ελλήνων καταρρακώθηκε, το μέλλον τους καταστράφηκε και στη Χώρα αναδείχθηκαν πληγές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές που υπέβοσκαν επί δεκαετίες.

Μετά από δύο χρόνια απεδείχθη ότι και η συνταγή (μνημόνιο) ήταν λάθος αλλά και ο τρόπος που η Χώρα λειτούργησε (διακυβέρνηση) ήταν πλήρως αναποτελεσματικός. Έφταιξαν και τα δύο.

Στις 6 Μαΐου 2012 λοιπόν η «τιμωρία» ήταν αναπόφευκτη και ο «πέλεκυς» εξαιρετικά βαρύς.

Σήμερα όμως, μετά την εκτόνωση της «τιμωρίας», το δίλημμα έχει μετατοπισθεί στη διασταύρωση δύο αξόνων α)Ευρώ - Μη Ευρώ και β)Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο.

Οι πόλοι «Μη Ευρώ» και «Μνημόνιο» είναι ανύπαρκτοι στο μυαλό του εκλογικού σώματος και μάλιστα με συντριπτικά μικρά ποσοστά.

Αυτό που κυριαρχεί στη «λογική» είναι το «ευρώ» ενώ αυτό που κυριαρχεί στο «θυμικό» είναι το «αντιμνημόνιο». Είναι ένα μπρα-ντε-φερ μεταξύ «φόβου» και «πόνου» αντίστοιχα.

Φοβάμαι να φανταστώ τον εαυτό μου έξω από το ευρώ άρα πιθανόν έξω και από την Ευρώπη, ενώ παράλληλα πονάω τόσο πολύ από την κακή βιωματική καθημερινότητά μου, που νιώθω σαν να θέλω να ξυπνήσω από έναν εφιάλτη.

Φοβάμαι να προδώσω το «ανήκουμε στην δύση», εξάλλου με δυτικό τρόπο έχω μάθει να ζω, φοβάμαι να «βγω έξω από το πολιτικό μαντρί» γιατί θα με φάνε οι λύκοι και η Ελλάδα γύρω της έχει πολλούς, φοβάμαι να διακινδυνεύσω την επαναφορά ενός τοπικού νομίσματος με την μιζέρια μιας ενδεχόμενης θηριώδους υποτίμησης που πιθανόν να με οδηγήσει στην απώλεια της αξίας μιας μικρής έστω περιουσίας που ακόμα έχω. Φοβάμαι να φανταστώ το μέλλον των παιδιών μου έξω από τη Ευρώπη, διότι εκεί τα ωθώ ούτως ή άλλως να πάνε, για να σωθούν από την επαγγελματική ανομβρία στην Ελλάδα.

Από την άλλη πονάει πολύ η απώλεια της δουλειάς μου ή η φρίκη της απώλειας της δουλειάς μου. Πονάει πολύ το γκρέμισμα της ποιότητας ζωής που προσπαθούσα να χτίσω μέχρι χθες. Πονάει πολύ το σβήσιμο του ονείρου για να βελτιώσω τις προοπτικές για μια καλύτερη παιδεία για τα παιδιά μου. Πονάει πολύ ο κίνδυνος της απώλειας ενός σπιτιού που απέκτησα με τον μισθό μου και με το μικρό ή μεγάλο δάνειο που πήρα δικαίως ή αδίκως από κάποια τράπεζα.

Αυτή η τιτάνια πάλη γιγάντων μεταξύ «φόβου» - «πόνου» ή «λογικής» - «θυμικού» αντανακλάται πάνω στις ηγετικές προσωπικότητες που αναζητούν τη ψήφο του Ελληνικού Λαού μέσα από τις διαστάσεις «Ο σίγουρος» vs «Ο θεραπευτής» ή «Ο υπεύθυνος» vs «Ο χαρισματικός».

Αυτές οι τελευταίες διαστάσεις όμως έχουν και τα ανάποδά τους και όταν κάποιος δεν μπορεί να επιλέξει ενεργητικά, δηλαδή με βάση το ποια θετική διάσταση του πάει, επιλέγει παθητικά δηλαδή με το ποια αρνητική διάσταση δεν του πάει.

Απέναντι στο δίπολο «Ο σίγουρος» - «Ο θεραπευτής» βρίσκεται το αρνητικό δίπολο/είδωλο «Ο άτολμος» - «Ο κομπογιαννίτης» . Απέναντι στο δίπολο «Ο υπεύθυνος» - «Ο χαρισματικός» βρίσκεται το αντίστοιχο δίπολο/είδωλο «Ο ακινητοποιημένος» - «Ο τζογαδόρος».

Η μάχη σήμερα δίνεται ανάμεσα σε έναν ηγέτη που μπορεί να τον επιλέξεις διότι σου μοιάζει «σίγουρος» και «υπεύθυνος» με κίνδυνο όμως να σου προκύψει «άτολμος» ή «ακινητοποιημένος» σε σχέση με έναν ηγέτη που μπορεί να τον επιλέξεις διότι σου μοιάζει «θεραπευτής» και «χαρισματικός» με κίνδυνο να σου προκύψει «κομπογιαννίτης» ή «τζογαδόρος».

Και αν δεν μπορούμε να επιλέξουμε από τα θετικά χαρακτηριστικά ας αποφασίσουμε ποια αρνητικά ενδεχόμενα θα προτιμούσαμε να ρισκάρουμε. Ένας «άτολμος» και «ακινητοποιημένος» ηγέτης ή ένας ηγέτης «κομπογιαννίτης» και «τζογαδόρος». Μια παθητική επιλογή με βάση τη λογική «μικρό καλάθι αλλά και μικρό λάθος» ή μια ενεργητική επιλογή με βάση τη λογική «μεγάλο καλάθι αλλά και μεγάλο λάθος»;

Ίδωμεν!!!