Του Διαμαντή Μπασαντή

«Έστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη». O στίχος του Διονυσίου Σολωμού ήρθε ξαφνικά και καρφώθηκε στη σκέψη αυτές τις μέρες. Αν και διανύουμε τις τελευταίες μέρες του Μάρτη.

- Θες γιατί επικρατούσε ένα υπέροχο ανοιξιάτικο κλίμα στο νησί;

- Θες γιατί ήταν μια λαμπερή 25η Μαρτίου;

- Θες γιατί ένα φως ανοιχτόκαρδο άπλωνε πάνω στις καταπράσινες κοιλάδες;

- Θες γιατί ο ορίζοντας έσβηνε στο βαθύ μπλέ ενός «αμάραντου» πελάγους;



Κατέβηκα στην αγορά αιφνιδίασα μερικούς ενήλικες ρωτώντας αν ήξεραν ποιος είχε γράψει τον παραπάνω στίχο. Με κοίταξαν απορημένοι.
 
Για να μην λέμε συνέχεια για την «άγνοια» των νέων. Μετά πήρα τηλέφωνο την μικρή Δανάη και τον παλιόφιλο Κώστα. Αυτοί ήξεραν. Χάρηκα. Και συνέχισα τις διαδρομές μου. Σε κάθε στροφή, σε κάθε γωνία, λες και άκουγα να μου μιλά ο Σολωμός.

Παράξενο. Τα τελευταία χρόνια ολοένα και συχνότερα συναντώ τον Κόντε από το Τζάντε, το φιόρο του Λεβάντε. Παιδιά στο σχολείο μαθαίναμε, κάποτε βαριεστημένοι είναι αλήθεια, τα διάσπαρτα αριστουργήματα από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους. Αυτά τα σπαράγματα κορυφαίων αριστουργημάτων που εξακολουθούν να αστράφτουν μέχρι σήμερα στις σελίδες της μνήμης.

Έπρεπε να μεγαλώσω. Έπρεπε να ταξιδέψω σε άλλες θάλασσες και ουρανούς. Έπρεπε να κάνω τόσες διαδρομές. Έπρεπε να γυρίσω ώριμος στην πατρική Άνδρο για να συναντήσω πάλι τον Ποιητή.

Με άλλα λόγια έπρεπε να ζήσω αρκετά για να καταλάβω την νεότητα του Σολωμού. Ή, όπως είχε πει και ο Πικάσο: Για να καταλάβεις την νεότητα πρέπει να ζήσεις πολλά χρόνια.



Πηγή: enandro.gr