Ο κόσμος που περιμένει για την παράσταση δεν σχηματίζει πηγαδάκι στο φουαγέ ενός θεάτρου αλλά στέκεται υπομονετικά στην μπουκαπόρτα του αρματαγωγού «Ρόδος».

Οι ταξιθέτες εδώ είναι ναύτες. Και η ζέστη της πόλης έχει δώσει τη θέση της στην υγρασία του λιμανιού και στην αρμύρα.

Είναι βραδάκι, σε λίγο αρχίζει η παράσταση «Ενας Ελληνας» και η θεατροποιημένη εκδοχή των Απομνημονευμάτων του Μακρυγιάννη θα ζωντανέψει στο εσωτερικό του πολεμικού πλοίου που έχει διαμορφωθεί ανάλογα με ένα υπερυψωμένο ξύλινο ντεκ και 400 καθίσματα.

Το καράβι έχει δέσει στα φωτισμένα Πηγάδια (το μεγαλύτερο λιμάνι της Καρπάθου) και ο κόσμος που σχηματίζει ουρά στέκεται πλάτη στις φωτισμένες καφετέριες και ταβέρνες του οικισμού. Το «Ρόδος» έχει μια ειδική αποστολή και αυτές τις ημέρες ολοκληρώνει το ταξίδι του.

Σε μια σύμπραξη του Εθνικού Θεάτρου και του Πολεμικού Ναυτικού, δένει στα λιμάνια της άγονης γραμμής και η παράσταση του Μακρυγιάννη - σε σκηνοθεσία Περικλή Μουστάκη - αποτελεί το «αντίδωρο στην απομακρυσμένη επαρχία που πληρώνει μέσω της φορολογίας της το Εθνικό αλλά δεν έχει ευκαιρία να δει τις παραστάσεις του», όπως σημειώνει ο Σωτήρης Χατζάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του μεγαλύτερου θεατρικού φορέα τη χώρας.

Για αυτόν τον λόγο η παράσταση είναι δωρεάν. Γρήγορα τα καθίσματα γεμίζουν με κόσμο όλων των ηλικιών.

Σε λίγο οι πέντε ηθοποιοί κάνουν την είσοδό τους με ένα ακορντεόν κι ένα τραγούδι που έχει τη δική του σημειολογία: «Το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα».

Για την ακρίβεια το πλοίο έχει δέσει, τα παιδιά με τις μανάδες κοιτούν με θαυμασμό και προσήλωση και μπροστά από ένα τραπέζι, δύο μανουάλια και μία καμπάνα ζωντανεύει ο λαϊκός λόγος του Στρατηγού Μακρυγιάννη.

Η διχόνοια των επαναστατημένων Ελλήνων, οι όψεις του ηρωισμού, ο δραματικός βίος του Μακρυγιάννη, ο τραυματισμός του ή η δίκη του όταν κατηγορείται για συνωμοσία κατά του Οθωνα ακούγεται σαν παραληρηματικός μονόλογος.

Είναι στιγμές που ξεχνιέσαι, νομίζεις πως είσαι σε μια θεατρική σκηνή και μόνο η εικόνα του εσωτερικού τού πλοίου, η μυρωδιά από το μηχανοστάσιο και η σιδερένια οροφή σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Η παράσταση που διατρέχει όλες τις παθογένειες και τις αντινομίες του λαού μας μέσω του εμβληματικού κειμένου (έχει γίνει και πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης μεταξύ των σύγχρονων ιστορικών) διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα.

«Πρωτόγνωρη εμπειρία»

Στο αρματαγωγό «Ρόδος», όμως, δεν χωρούν οι ιδέες και τα δόγματα, μόνο η θεατρική πράξη ως γεγονός που εκτυλίσσεται στην Κάρπαθο, σε ένα απομακρυσμένο αλλά ζωντανό νησί των 10.000 κατοίκων που ασχολούνται με τα αγροτικά, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

«Ναύτες και ηθοποιοί, είναι όλοι πλήρωμά μου» τονίζει με αυστηρότητα ο κυβερνήτης του αρματαγωγού Νίκος Φώσκολος (ναι, καλά διαβάσατε).

Η συνύπαρξη ηθοποιών και ναυτών εξάλλου δεν είναι κάτι συνηθισμένο, αν και εδώ στον προτελευταίο σταθμό του ταξιδιού (αύριο καταλήγουν στην Κάσο) οι δύο κόσμοι φαίνονται δεμένοι μεταξύ τους. «Ζω σαν ναύτης. Κοιμάμαι μέσα. Στην Τήλο βγήκα έξω και δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Οι ναυτικοί το λένε λαμαρινίαση. Η παράσταση και το ταξίδι είναι για μένα δεύτερη σχολή» λέει ο ηθοποιός Σήφης Πολυζωίδης, που από τις 28 Απριλίου που ξεκίνησε το ταξίδι επέλεξε να κοιμάται μέσα στο «Ρόδος» (από το Εθνικό είχε δοθεί στους ηθοποιούς η εναλλακτική επιλογή να διανυκτερεύουν σε ξενοδοχείο στο κάθε λιμάνι που δένουν).

Στην έξοδο από το πλοίο οι γονείς φωτογραφίζονται με φόντο τη σημαία του αρματαγωγού, παρευρίσκονται και μέλη της θεατρικής ομάδας Καρπάθου Αυλαία Τέχνης και όλοι χαιρετούν τους άνδρες του πληρώματος που στέκονται όρθιοι στην μπουκαπόρτα και δεν είναι μόνο οι ναύτες αλλά και οι ηθοποιοί που ακόμη φορούν τα κοστούμια τους.

«Πατάω στη στεριά και κουνιέμαι. Είναι πρωτόγνωρη εμπειρία, παίζουμε και δύο ορόφους επάνω είναι η καμπίνα μου. Η ζωή στο καράβι είναι υπέροχη, το πλήρωμα είναι πολύ ευγενικό μαζί μας ενώ και το κοινό των νησιών είναι πιο ευθύ. Μας κοιτάνε στα μάτια» δηλώνει η ηθοποιός Τάνια Παλαιολόγου (φωτογραφία) που με το ακορντεόν της δίνει το σύνθημα για την έναρξη της παράστασης.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ