Για τον Χρήστο η περιοχή του Εθνικού Θεάτρου ήταν κάποτε απλά μια σκοτεινή γωνιά όπου μπορούσε να κρυφτεί και να κάνει χρήση.

Σήμερα γνωρίζει πως το κτίριο-στολίδι σχεδίασε ο Τσίλλερ και, πολύ περισσότερο, ξέρει από πρώτο χέρι πόσο θεραπευτική μπορεί να είναι η τέχνη του θεάτρου στην απεξάρτηση.

Τώρα περιμένει να μοιραστεί αυτά και άλλα πολλά από την πολυτάραχη ζωή του με όσους πάρουν μέρος στις διαφορετικές περιηγήσεις στην Αθήνα, που ξεκινούν το Σάββατο 20 Σεπτέμβρη με πρωτοβουλία του περιοδικού δρόμου «Σχεδία».

Οι τρεις πρώτοι οδηγοί σε αυτές τις «Αόρατες Διαδρομές» θα είναι ο Χρήστος, ο Γιάννης και ο Λάμπρος, τρεις άνθρωποι που είναι ή υπήρξαν άστεγοι.

Aνθρωποι για τους οποίους ο δρόμος είναι κάτι πολύ σημαντικότερο από μια διαδρομή... «Ξεναγώντας» μας στις σημαντικότερες κοινωνικές δομές της πόλης (συσσίτια, υπνωτήρια, κέντρα απεξάρτησης, κέντρα ημέρας) θα δίνουν πληροφορίες για τις υπηρεσίες που παρέχει κάθε δομή, αλλά και πώς οι ίδιοι έχουν βιώσει ή εξακολουθούν να βιώνουν τη ζωή στον δρόμο, την ποιότητα των υπηρεσιών και την ανθρωπογεωγραφία των δομών.

Κυρίως όμως θα διηγούνται την προσωπική τους ιστορία, συστήνοντας την αόρατη πλευρά της Αθήνας όπως την έχουν ζήσει και τη ζουν.



Ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης τούς βοήθησε να βρουν τον τρόπο αφήγησης που τους ταιριάζει και ξεναγοί από το Σωματείο Διπλωματούχων Ξεναγών να αποκτήσουν μια πιο εγκυκλοπαιδική γνωριμία με την πόλη.

«Το σημαντικότερο στοιχείο είναι η προσωπική αφήγηση, η μετάδοση της εκ των έσω εμπειρίας από τη ζωή στον δρόμο, που είναι ένα μάθημα ζωής για όλους», σημειώνει ο Χρήστος Αλεφάντης, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού «Σχεδία».

Οι πρώτες περιηγήσεις θα ξεκινούν από τα γραφεία της «Σχεδίας» στον Αγιο Παύλο και θα ακολουθούν μια διαδρομή που θα περνά από την πλατεία Βάθη, τη Σωκράτους, την Πειραιώς, τη Μενάνδρου, τη Ζήνωνος, τη Δεληγιώργη, τη Σοφοκλέους, τη Σωκράτους, την Αθηνάς, τη γειτονιά του Ψυρρή και το Μοναστηράκι.

«Ελπίζω μέσα από τις προσωπικές μας αφηγήσεις να ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία σε σημαντικά ζητήματα που μας απασχολούν, όπως η αστεγία και τα ναρκωτικά», λέει ο Γιάννης.

Κοντά στα 40 του σήμερα, είχε την πρώτη του γνωριμία με τον δρόμο στα 15, όταν, λόγω ενδοοικογενειακών προστριβών, εγκατέλειψε το σπίτι του και κατέφυγε σε ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο, σε ένα στενό του Κολωνού. Δρόμος γι' αυτόν σημαίνει χρόνια δύσκολα και μάλλον μίζερα.

«Η Σοφοκλέους, η Γερανίου, όλο εκείνο το κομμάτι το... απαγορευτικό. Εκεί έχω περάσει κάποια από τα δύσκολα χρόνια της ζωής μου. Στην άκρη του δρόμου, όμως, πάντα υπάρχει ελπίδα».

Ο 50χρονος Λάμπρος βρέθηκε στον δρόμο μέσα σε ένα βράδυ, όταν ο σπιτονοικοκύρης άλλαξε την κλειδαριά στο διαμέρισμα που νοίκιαζε. Βίωσε την απόλυτη μοναξιά.

Ευτυχώς γρήγορα κατάφερε να μπει σε ξενώνα του Δήμου Αθηναίων. Γι' αυτόν το πιο σημαντικό σημείο της πόλης είναι η γωνία Σοφοκλέους και Πειραιώς, η έδρα του Ιδρύματος Αστέγων του Δήμου και ο χώρος όπου μοιράζεται το συσσίτιο.

«Εκεί έχω περάσει ατελείωτες ώρες στην ουρά, περιμένοντας ένα πιάτο φαΐ και έχω δει συγκλονιστικές εικόνες ως εθελοντής για 1,5 χρόνο. Στιγμές που ξεχνάς τις προσωπικές δυσκολίες με αυτά που βλέπεις και ψιθυρίζεις Δόξα τω Θεώ»..

ΠΗΓΗ: Εθνος