Όταν οι Α-Τα(χ)τούληδες σηκώνουν μπαϊράκι!

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας δεν είναι κοινή για όλους. Είναι υποχρέωση ή υποκρισία; Κανονισμός ή διακριτική ευχέρεια; Εντέλει, πόσο ηθικό είναι να μετατρέπονται οι Τατούληδες σε Α-Τα(χ)τούληδες; Γράφει ο Π. Κουδούνης.

Δημοσιεύθηκε: 17 Απριλίου 2008 - 08:04

του Πάτροκλου Κουδούνη

Όταν οι Α-Τα(χ)τούληδες σηκώνουν μπαϊράκι!

Έχει γίνει της μόδας στα γήπεδα τον τελευταίο καιρό. Ο προπονητής κατά τη διάρκεια του αγώνα αντικαθιστά έναν παίκτη, ο οποίος αρνείται εν συνεχεία να προβεί στη συνηθισμένη και επιβεβλημένη χειραψία μαζί του, διαμαρτυρόμενος γιατί βρέθηκε εκτός ομάδας.

Το έκανε ο Ριβάλντο στον Κωστένογλου (νεόκοπος προπονητής της ΑΕΚ), το έκανε και ο Κοβάσεβιτς στον Σεγκούρα του Ολυμπιακού. Όλα όμως ξεκίνησαν από τον Πέτρο Τατούλη της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος από τότε που βρέθηκε εκτός κυβερνητικής ομάδας δεν έπαψε να κατακρίνει τις τακτικές του εκλέκτορά της.

Ανέκαθεν με προβλημάτιζε αν αυτή η συμπεριφορά είναι θεμιτή ή όχι. Διότι αν είσαι ο Ριβάλντο, δικαιούσαι να εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου στο πρόσωπο του προπονητή σου γιατί -ίσως βάσιμα- να θεωρείς ότι είσαι σε θέση να κρίνεις καλύτερα.

Τι γίνεται όμως αν είσαι ο Τατούλης ή εν πάση περιπτώσει αν είσαι ένας «Τατούλης»; (Θα μου επιτρέψει ο συμπαθής πρώην υφυπουργός να δώσω το όνομά του στην κατηγορία εκείνων που κατακρίνουν κατόπιν «εορτής», χάριν συντομίας φυσικά.)

Πριν καταλήξω στην οριστική μου θέση θα ήθελα να εξετάσω την ψυχολογία της κίνησης. Αν δηλαδή οι «Τατούληδες» αποφασίσουν να έρθουν σε ρήξη με το ομαδικό κατεστημένο, είτε επειδή νομίζουν ότι είναι βεντέτες (Ριβάλντο) είτε γιατί εκτιμούν ότι αυτό επιβάλλει η αξιοπρέπεια κάθε παίκτη, ακόμα και του παγκίτη.

Στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα είναι σοβαρά. Η έλλειψη συγκεκριμένου πτυχίου δεν μου επιτρέπει να προβώ σε περαιτέρω ανάλυση του θέματος. Ίσως το επιχειρήσω σε ιδιωτικές συζητήσεις.

Αν όμως ισχύει το δεύτερο, τότε αξίζει να αναπτύξουμε εν συντομία τη φιλοσοφία του θέματος.

Τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με σταυρό, αποτελώντας μέλη ενός κόμματος. Δεν είναι ανεξάρτητες μονάδες. Ούτε αυτόφωτες, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν. Ως εκ τούτου, η δικαιολογία του «αιρετού εκπροσώπου», που δύναται να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του -μια που δεν είναι διορισμένος- είναι κατά τη γνώμη μου διάτρητη.

Ακόμα όμως κι αν κάποιος θεωρεί ότι οι ψηφοφόροι του δίνουν μαζί με την ψήφο τους το δικαίωμα να πράττει κατά βούληση εντός και εκτός Κοινοβουλίου, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτομάτως κλείνει θέση σε υπουργικό θώκο. Αυτό άλλος το κρίνει!

Εν πάση περίπτωσει, αυτό είναι δικαίωμα του πρωθυπουργού, ο οποίος αγιοποιείται στα μάτια εκείνων που επιλέχτηκαν κατά τον σχηματισμό της κυβέρνησης. Τα μέλη της στάζουν... μέλι όταν μιλούν για εκείνον (τουλάχιστον δημοσίως), ενώ κάθε φορά που ακούγεται το όνομά του σπεύδουν να τον χειροκροτήσουν ακόμα κι αν βρίσκονται σε αυτοκίνητο και ακούνε ραδιόφωνο.

Οι θέσεις αυτές όμως δεν διαθέτουν το χαρακτηριστικό της μονιμότητας. Είναι λοιπόν θεμιτό για κάποιον πρώην υπουργό να τάσσεται σταθερά κατά μιας κυβέρνησης που μέχρι πρόσφατα εκπροσωπούσε μόνο και μόνο γιατί αντικαταστάθηκε; Ευθαρσώς δηλώνω πως όχι!

Κι αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητα του κυβερνητικού έργου. Είμαι σίγουρος πως, αν εξαιρέσουμε το βέτο, κάθε σκεπτόμενος πολίτης μπορεί να κατακρίνει την κυβέρνηση Καραμανλή για πλείστες επιλογές.

Δεν δικαιούται όμως να το κάνει δημοσίως κάποιος που ακόμα απολαμβάνει ένα δημόσιο πόστο (αυτό του βουλευτή), φορώντας ένα συγκεκριμένο κομματικό καπέλο. Μπορεί, αν θέλει, να βγάλει το καπέλο και τότε χωρίς καμία δέσμευση να επικρίνει και να κατηγορεί.

Αν όμως δεν έχει την ψυχή να παραιτηθεί από την όποια θέση κατέχει, τότε θεμιτό είναι να κρατάει τις διαφωνίες του για «οικιακή» χρήση.

Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς επιβάλλουν να μην αποκαλύπτουμε μυστικά και αδυναμίες ανθρώπων με τους οποίους έχουμε συνδεθεί στο παρελθόν ερωτικά. Λόγοι ευγενείας και διακριτικότητας μας αναγκάζουν επίσης να κρατάμε το στόμα μας κλειστό για πρώην συνεργάτες ή εργοδότες.

Εκτιμώ λοιπόν ότι (και) για τους ίδιους λόγους -μπορούμε να τους πούμε αβρότητας- οφείλουμε να πράττουμε τοιουτοτρόπως όταν μας δυσαρεστούν και οι νυν σύντροφοί μας.

Πολλοί διάσημοι άνδρες έχουν χρησιμοποιήσει το παρακάτω ρητό. Λέγεται ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου το είχε κορνιζάρει στο γραφείο του. «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος». Σοφό και δυστυχώς επίκαιρο.

Υ.Γ.: Καθώς πληκτρολογούσα το παραπάνω κείμενο ο αυτόματος διορθωτής επενέβαινε στο όνομα «Τατούλης» και το έκανε «Γατούλης». Παιχνίδι της μοίρας ή παραψυχολογικό καψόνι; Εγώ πάντως το σημειώνω.

[email protected]

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.