Στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα είναι σοβαρά. Η έλλειψη συγκεκριμένου πτυχίου δεν μου επιτρέπει να προβώ σε περαιτέρω ανάλυση του θέματος. Ίσως το επιχειρήσω σε ιδιωτικές συζητήσεις.
Αν όμως ισχύει το δεύτερο, τότε αξίζει να αναπτύξουμε εν συντομία
τη φιλοσοφία του θέματος.
Τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με σταυρό, αποτελώντας μέλη ενός κόμματος. Δεν είναι ανεξάρτητες μονάδες. Ούτε αυτόφωτες, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν. Ως εκ τούτου, η δικαιολογία του «αιρετού εκπροσώπου», που δύναται
να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του -μια που δεν είναι διορισμένος- είναι κατά τη γνώμη μου διάτρητη.
Ακόμα όμως κι αν κάποιος θεωρεί ότι οι ψηφοφόροι του δίνουν μαζί με την ψήφο τους το δικαίωμα να πράττει κατά βούληση εντός και εκτός Κοινοβουλίου, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτομάτως
κλείνει θέση σε υπουργικό θώκο. Αυτό άλλος το κρίνει!
Εν πάση περίπτωσει, αυτό είναι δικαίωμα
του πρωθυπουργού, ο οποίος αγιοποιείται στα μάτια εκείνων που επιλέχτηκαν κατά τον σχηματισμό της κυβέρνησης. Τα μέλη της στάζουν... μέλι όταν μιλούν για εκείνον (τουλάχιστον δημοσίως), ενώ κάθε φορά που ακούγεται το όνομά του σπεύδουν να τον χειροκροτήσουν ακόμα κι αν βρίσκονται σε αυτοκίνητο και ακούνε ραδιόφωνο.
Οι θέσεις αυτές όμως δεν διαθέτουν το χαρακτηριστικό της μονιμότητας. Είναι λοιπόν
θεμιτό για κάποιον πρώην υπουργό να τάσσεται σταθερά κατά μιας κυβέρνησης που μέχρι πρόσφατα εκπροσωπούσε μόνο και μόνο γιατί αντικαταστάθηκε; Ευθαρσώς δηλώνω πως όχι!
Κι αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητα του κυβερνητικού έργου. Είμαι σίγουρος πως, αν εξαιρέσουμε το βέτο, κάθε σκεπτόμενος πολίτης μπορεί να
κατακρίνει την κυβέρνηση Καραμανλή για πλείστες επιλογές.
Δεν δικαιούται όμως να το κάνει δημοσίως κάποιος που ακόμα απολαμβάνει ένα δημόσιο πόστο (αυτό του βουλευτή), φορώντας ένα συγκεκριμένο κομματικό καπέλο. Μπορεί, αν θέλει, να βγάλει το καπέλο και τότε χωρίς καμία δέσμευση να επικρίνει και να κατηγορεί.
Αν όμως δεν έχει την ψυχή
να παραιτηθεί από την όποια θέση κατέχει, τότε θεμιτό είναι να κρατάει τις διαφωνίες του για «οικιακή» χρήση.
Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς επιβάλλουν να μην αποκαλύπτουμε μυστικά και αδυναμίες ανθρώπων με τους οποίους έχουμε συνδεθεί στο παρελθόν ερωτικά. Λόγοι ευγενείας και διακριτικότητας μας αναγκάζουν επίσης να κρατάμε το στόμα μας κλειστό για πρώην συνεργάτες ή εργοδότες.
Εκτιμώ λοιπόν ότι (και) για τους ίδιους λόγους -μπορούμε να τους πούμε αβρότητας- οφείλουμε να πράττουμε τοιουτοτρόπως όταν μας δυσαρεστούν και οι νυν σύντροφοί μας.
Πολλοί διάσημοι άνδρες έχουν χρησιμοποιήσει το παρακάτω ρητό. Λέγεται ότι
ο Ανδρέας Παπανδρέου το είχε κορνιζάρει στο γραφείο του. «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος». Σοφό και δυστυχώς επίκαιρο.
Υ.Γ.: Καθώς πληκτρολογούσα το παραπάνω κείμενο ο αυτόματος διορθωτής επενέβαινε στο όνομα «Τατούλης» και το έκανε
«Γατούλης». Παιχνίδι της μοίρας ή παραψυχολογικό καψόνι; Εγώ πάντως το σημειώνω.
koudounis@euro2day.gr