Βεβαίως και η Κομισιόν
ανέκαθεν γνώριζε.
Βεβαίως και η αλήθεια αυτή δεν αφορά
μόνον στη χώρα μας, αλλά και σε άλλες σε αντίστοιχη μοίρα, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Ιταλίας.
Τότε όμως προτεραιότητα είχε το
πολιτικό πεδίο.
Στόχος ήταν η πολιτική
ενοποίηση και εργαλείο γι' αυτόν τον στόχο η οικονομική και νομισματική ένωση, όπως επανειλημμένα ο ίδιος ο
Ντελόρ είχε καταστήσει σαφές.
Υπό το πρίσμα αυτό, η οργή την οποία εξέφρασε χθες ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Αυστρίας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ,
Ewald Nowotny, χαρακτηρίζοντας ως απαράδεκτο το μέλλον μιας χώρας -και κατά προέκταση της ευρωζώνης- να εξαρτάται από την απόφαση ενός οίκου αξιολόγησης, είναι όχι μόνον απόλυτα κατανοητή αλλά και δίκαιη.
Οι προτεραιότητες του κ.
Ζαν-Κλoντ Τρισέ, ο οποίος εμμένει ότι δεν θα γίνονται δεκτά από την ΕΚΤ ομόλογα με βαθμό αξιολόγησης χαμηλότερο του "Α-", από το τέλος του έτους, ως ενέχυρο για την άντληση ρευστότητας, ανάγουν τη
Moody’s σε ρυθμιστή της πορείας των πραγμάτων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρωζώνη.
Έναν οίκο αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας ο οποίος από κοινού με τη
Standard & Poor’s και τη Fitch φέρει σαφές μερίδιο ευθύνης για την πιστωτική κρίση που λίγο έλειψε να οδηγήσει σε οικονομική καταστροφή σύσσωμη την υφήλιο.
Αλλά βέβαια οι προτεραιότητες του κ.
Τρισέ δεν είναι αντίστοιχες με εκείνες του κ.
Ντελόρ, στο όνομα του οποίου προσωποποιείται η ευρωπαϊκή ενοποίηση αλλά και το ίδιο το ευρώ.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, όμως, ίσως είναι καιρός οι προτεραιότητες αυτές να επανεξεταστούν.
Όχι από τον κ.
Τρισέ, αλλά από τα αφεντικά του, ακόμη και εάν δεν είναι του ιδίου διαμετρήματος με τη
Θάτσερ, τον
Μιτεράν ή τον
Κoλ, όπως λέγει και ο κ.
Πάγκαλος…
ngd@euro2day.gr