Όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) στις αρχές του μήνα δήλωσε ότι θα αποσύρει σταδιακά τα μέτρα στήριξης, τα στελέχη του ελληνικού οικονομικού επιτελείου ένιωσαν τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια τους. Αρκετά από τα 200 δισ. ευρώ που διοχέτευσε η ΕΚΤ στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είχαν χρησιμοποιηθεί προκειμένου να αγοραστεί χρέος ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Αυτό βοήθησε τις κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν φθηνά τα ελλείμματά τους. Δηλαδή μετέφερε λίγο παραπέρα την ημέρα της κρίσης για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Ισπανία και την υποχρέωση να μειώσουν τα ελλείμματά τους στο 3% του ΑΕΠ. Αυτήν η στιγμή, όμως, έφτασε τελικά.
Η κρίση ανάγκασε αρκετές κυβερνήσεις να αναλάβουν υποχρεώσεις που δεν μπορούσε να "σηκώσει" ο ιδιωτικός τομέας. Το σκληρότερο χτύπημα το δέχτηκαν μη ανταγωνιστικές οικονομίες, όπως της Ιταλίας και της Ελλάδας. Επόμενες στην σειρά είναι χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Βρετανία ακόμη και οι ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια των καλών εποχών απόλαυσαν ισχυρά φορολογικά έσοδα από τον χρηματοοικονομικό κλάδο και τον τομέα ακινήτων. Όμως τώρα αυτά τα έσοδα κατέρρευσαν και τα ελλείμματά τους διογκώθηκαν.
Οι αγορές κρατούν τη "βέργα" έτοιμες να χτυπήσουν τις κυβερνήσεις. Το ίδιο ισχύει και με τους οίκους αξιολόγησης. Τα yields των 2ετών ελληνικών ομολόγων ενισχύθηκαν σχεδόν κατά 2% σε διάστημα ενός μήνα. Τα spreads σε ιρλανδικά και ισπανικά ομόλογα διογκώθηκαν σε σχέση με τα αντίστοιχα γερμανικά.
Η Ιρλανδία ανταποκρίθηκε σε όλα αυτά με ισχυρές περικοπές. Η Ισπανία υποσχέθηκε -αν και δεν το έχει ακόμη εφαρμόσει- σκληρή λιτότητα. Η Βρετανία καθυστέρησε τις σφοδρές περικοπές δαπανών, αφού δεν έχει τόσο υψηλό χρέος. Η Ελλάδα, με το χρέος της να ξεπερνά το 100% του ΑΕΠ, δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια.
Σε γενικό βαθμό οι επενδυτές εξετάζουν κατά πόσον τα yields των κρατικών ομολόγων αντικατοπτρίζουν το πιστωτικό ρίσκο. Βέβαια, το ενδεχόμενο αδυναμιών αποπληρωμής είναι αρκετά μακρινό. Όμως για τις "δαπανηρές" χώρες το 2010 δεν φαίνεται και τόσο εύκολο έτος.