Απ’ όλες τις δύσκολες «γραμμές» στις παγκόσμιες αγορές, η περιφέρεια της Ευρώπης μοιάζει να είναι η πιο επικίνδυνη. Τα προβλήματα δεν περιορίζονται μόνο στα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.
Η Κομισιόν καλωσόρισε το πρόγραμμα της ελληνικής κυβέρνησης για μείωση του ελλείμματος. Αυτό οδήγησε σε επιφυλακτικές αντιδράσεις από τις αγορές (τον βασικό ρυθμιστή), καθώς τα yields στα ελληνικά ομόλογα υποχώρησαν ελάχιστα.
Όμως τα yields στα πορτογαλικά ομόλογα ενισχύθηκαν ισχυρά και ξεπέρασαν τα αντίστοιχα της Ιρλανδίας. Η αγορά τονίζει με αυτόν τον τρόπο ότι εάν υπάρξει διάσωση για την Ελλάδα θα πρέπει να υπάρξει διάσωση και για την Πορτογαλία.
Όταν οι αγορές αρχίσουν να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην ικανότητα ενός δανειζόμενου να αποπληρώσει τα χρέη του, αυτή η προφητεία αυτόεπιβεβαιώνεται. Αυτό αποτέλεσε το βασικό μάθημα της πιστωτικής κρίσης, αλλά μπορεί να εφαρμοστεί και στις περιπτώσεις κρατών, ακόμη και αυτών που μοιράζονται ένα νόμισμα με ισχυρούς πιστωτές όπως η Γερμανία.
Αυτή η κατάσταση επαναφέρει στο προσκήνιο το βασικό επιχείρημα ενάντια στο ευρώ: ότι αφαιρεί την ικανότητα των αγορών να προσαρμοστούν μέσω υποτίμησης και ως εκ τούτου δημιουργεί «σκληρούς» περιορισμούς στην ελευθερία κινήσεων των κυβερνήσεων.
Αλλά το να μην ενταχθείς στο ευρώ δεν είναι πανάκεια. Αρκεί να κοιτάξει κάποιος τη Βρετανία, η οποία έχει τη δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματός της και χρήσης της δικής της χαλαρής νομισματικής πολιτικής, δύο κινήσεις που ακολούθησε. Η Τράπεζα της Αγγλίας καλείται να επιλέξει εάν θα συνεχίσει την πολιτική «ποσοτικής χαλάρωσης» (αγορά ομολόγων ώστε να διατηρηθούν χαμηλά τα επιτόκια) ή όχι.
Αυτή η πολιτική δεν φαίνεται να βοηθά καθώς η Βρετανία εμφανίζει την πλέον αδύναμη ανάκαμψη στον ανεπτυγμένο κόσμο.
Για τις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης, οι οποίες έχουν πραγματοποιήσει σπατάλες, φαίνεται ότι δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος, ανεξάρτητα από το ποιες είναι η επιλογές τους ως προς το νόμισμα.