Ο κ. Wolfgang Schauble είναι περισσότερο φιλικά προσκείμενος στη σταθερότητα παρά στην ανάπτυξη. Ως ανταπόκριση στην ελληνική κρίση, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών επιθυμεί τη δημιουργία ενός νέου συστήματος εποπτείας και συνεργασίας προκειμένου να διατηρήσει "την εσωτερική ισορροπία" της ευρωζώνης. Αυτό, όμως, που μοιάζει με ισορροπημένη ευρωπαϊκή οικονομία από την πλευρά του Βερολίνου από "άλλα σημεία" της Ευρώπης μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ύφεση.
Το πλέον σημαντικό της πρότασης του κ. Schauble για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου (ΕΝΤ) περιλαμβάνει την εφαρμογή νέων μέσων ώστε να αποτρέπεται η ύπαρξη υψηλών ελλειμμάτων στην ευρωζώνη. Τα γεράκια της δημοσιονομικής πειθαρχίας από το Βερολίνο επιθυμούν οι παραβάτες να αποκλείονται από τη λήψη κεφαλαίων από τα κοινοτικά ταμεία, να τους αφαιρείται το δικαίωμα ψήφου στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και σε ακραίες περιπτώσεις να αποκλείονται προσωρινά από την ευρωζώνη, ό,τι και αν σημαίνει αυτό το τελευταίο.
Το ΕΝΤ αποτελεί προϊόν της ευρωπαϊκής περηφάνιας. Η ιδέα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με έδρα την Ουάσιγκτον, να βοηθήσει στη διάσωση μιας χώρας της ευρωζώνης είναι πραγματικά αφόρητη. Όμως, εάν αυτός ο νέος οργανισμός τελικά συσταθεί, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα πραγματικά προβλήματα της ευρωζώνης.
Το να πιέσεις τις κυβερνήσεις να ζουν βάσει των δυνατοτήτων τους σαφώς θα βοηθήσει στην αποτροπή νέων δημοσιονομικών κρίσεων. Επίσης, το σχέδιο του κ. Schauble θα "χαλαρώσει" τα νεύρα των Γερμανών φορολογουμένων, οι οποίοι φοβούνται ότι τελικά θα κληθούν να διασώσουν κάποια χώρα. Επιπρόσθετα, η δημιουργία ενός μηχανισμού οικονομικής στήριξης χωρών της ευρωζώνης είναι θετική.
Όμως, εάν η Ευρώπη θέλει να γίνει καλύτερη μόνο μέσω της αποτροπής υπερβολικών δαπανών από τα κράτη-μέλη της και όχι από την αλλαγή νοοτροπίας, ώστε και οι πολίτες κάποιων χωρών να αυξήσουν τις καταναλωτικές τους δαπάνες, τότε το μέλλον της είναι "χλομό".
Ο επικεφαλής δανειστής της Ευρώπης είναι η Γερμανία. Η οικονομία της, που αντιστοιχεί στο 25% της ευρωζώνης, είναι η ραχοκοκαλιά της Ένωσης. Όμως, οι πολίτες της παραμένουν ιδιαίτερα λιτοδίαιτοι. Δηλαδή, η καρδιά της Γερμανίας χτυπά με πολύ χαμηλούς ρυθμούς, καθώς δεν αγοράζει σχεδόν τίποτα από τους γείτονές της. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει.
Η Ευρώπη έχει περισσότερο ανάγκη μηχανισμούς που θα πιέσουν τις χώρες με υψηλά πλεονάσματα να αυξήσουν την κατανάλωση, παρά νέους κανόνες για να τιμωρηθούν αυτοί που έχουν υψηλά ελλείμματα. Ένας λόγος για να δημιουργηθεί το ΕΝΤ θα μπορούσε να είναι η πάταξη τόσο όσων ξεπερνούν τα όρια σε επίπεδο ελλειμμάτων όσο και αυτών που διατηρούν μεγάλα πλεονάσματα. Όμως, ο κ. Schauble μάλλον δεν έχει αυτό στο μυαλό του.
Την ίδια στιγμή, όμως, μία τσιγκούνα Γερμανία αποτελεί μεγαλύτερο βαρίδι για την ευρωζώνη απ’ ό,τι μία υπερκαταναλωτική Ελλάδα.