Πώς τα λόμπι αλλάζουν την πολιτική των ΗΠΑ

Η εταιρική επιρροή στην αμερικανική πολιτική -και όχι ο «αρπαχτικός καπιταλισμός»- είναι η κυρίαρχη δύναμη για το μεγαλύτερο άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες στην Αμερική.

Δημοσιεύθηκε: 18 Ιανουαρίου 2012 - 07:45

Ian Bremmer

Πώς τα λόμπι αλλάζουν την πολιτική των ΗΠΑ

Ο αρθρογράφος είναι πρόεδρος της συμβουλευτικής εταιρίας πολιτικού κινδύνου Eurasia Group.

Πόσο κοντά είναι ο Mitt Romney στο να εξασφαλίσει το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για τον υποψήφιο της προεδρίας των ΗΠΑ; Αρκετά κοντά ώστε ο μόνος αντίπαλος που του απομένει να τον κατηγορεί πλέον ότι «διαπράττει καπιταλισμό».

Ο Newt Gingrich θέλει οι ψηφοφόροι να γνωρίζουν ότι υπό την ηγεσία του Romney το Bain Capital, η εταιρία private equity, αγόραζε εταιρίες με υποτονική μορφή, απέλυε εργαζόμενους για να τις αναζωογονήσει και μεταπωλούσε τις στρωμένες επιχειρήσεις με τεράστιο κέρδος.

Οι κατηγορίες του Gingrich μπορεί να θεωρούνται ευφυής προεκλογική καμπάνια, σε μια περίοδο υψηλής ανεργίας, αλλά ως κατηγορία ακούγονται περίεργα από έναν άνθρωπο ο οποίος χρησιμοποιεί τη λέξη σοσιαλισμός σχεδόν σαν βρισιά. Ακόμη και ο πιο λαϊκιστής δημοκρατικός παραδέχεται ότι η δημιουργική καταστροφή είναι κρίσιμης σημασίας για τον μακροπρόθεσμο δυναμισμό μιας οικονομίας.

Φυσικά δεν έχουμε ακόμη ακούσει την τελευταία λέξη. Αφού ο Gingrich αναλαμβάνει τον ρόλο του επαγγελματία προβοκάτορα, οι δημοκρατικοί δεν θα παραλείψουν να προσδιορίσουν τον Romney ως ένα άκαρδο προνομιούχο παιδί, που του αρέσει να απολύει κόσμο. Κι αυτό είναι πολύ θλιβερό, γιατί κουκουλώνει μία πολύ πιο σημαντική διαμάχη: ποιος είναι ο σωστός ρόλος του επιχειρηματικού κεφαλαίου στην αμερικανική πολιτική.

Στην πραγματικότητα, αν ο Gingrich δείχνει έξαλλος και απελπισμένος αυτές τις μέρες, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές του Romney ξόδεψαν εκατομμύρια τις τελευταίες εβδομάδες για να καταστρέψουν την υποψηφιότητα Gingrich με μπαράζ αρνητικών τηλεοπτικών καταχωρίσεων. Και το έκαναν χωρίς να χρειαστεί ο ίδιος ο Romney να πει κουβέντα. Μετά την αμφιλεγόμενη απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου τον Ιανουάριο του 2010, οι υπερεπιτροπές πολιτικής δράσης, γνωστές ως super-Pacs (super-political action committees), που υποστηρίζουν συγκεκριμένο υποψήφιο χωρίς να συσχετιστούν επισήμως με την εκστρατεία του, έχουν πλέον τη δυνατότητα να δαπανήσουν απεριόριστα ποσά χωρίς να υποχρεώνονται να αναφέρουν την προέλευση των κεφαλαίων.

Αυτό έδωσε στην επιχειρηματική Αμερική απίστευτη εξουσία εντός της αμερικανικής πολιτικής προόδου. Ο λαός δεν έχει πλέον το δικαίωμα να γνωρίζει ποιες εταιρίες ξοδεύουν εκατομμύρια για να επηρεάσουν το αποτέλεσμα των εκλογών. Στο παρελθόν, ο υποψήφιος Α ήταν υποχρεωμένος να αναλάβει τη δημόσια ευθύνη για τις επιθέσεις στον υποψήφιο Β. Σήμερα, τα εταιρικά τροφοδοτούμενα super-Pacs μπορούν να ρίξουν όση λάσπη θέλουν, χωρίς να λερωθεί ο ευνοούμενος υποψήφιός τους.

Οι Αμερικανοί δεν θα ακούσουν κανέναν επίσημο να αμφισβητεί τη σοφία αυτού του συστήματος, γιατί οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι και των δύο κομμάτων γνωρίζουν ότι προσφέρει στους επίδοξους υποψηφίους καίριο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Οι εταιρίες είναι πολύ πιθανότερο να επενδύσουν σε έναν υποψήφιο που ήδη καταλαμβάνει μία έδρα, παρά σε κάποιον που δεν γνωρίζουν. Αυτό το σύστημα δίνει στους δημόσιους λειτουργούς ένα ακόμη πιο προφανές κίνητρο να σχεδιάσουν τη στρατηγική που ο δυνητικός δωρητής θα ήθελε.

«Αν κάποιος που είναι πολύ πλούσιος έρθει και πάρει την εταιρία σου και της αφαιρέσει όλο το ρευστό και στην αφήσει μέσα στην ανεργία; Νομίζω ότι κανένας συντηρητικός δεν θα ήθελε να υπερασπιστεί ένα τέτοιο μοντέλο». Έτσι λέει ο Gingrich για τον Romney. Όμως, η Αμερική χρειάζεται περισσότερη δημιουργική καταστροφή, όχι λιγότερη, ειδικά στους κλάδους των τραπεζών, της ενέργειας και των αυτοκινήτων.

Γιατί είναι η εταιρική επιρροή στην αμερικανική πολιτική και όχι ο αρπαχτικός καπιταλισμός η κυρίαρχη δύναμη για το μεγαλύτερο άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες στην Αμερική.

© The Financial Times Limited 2012. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation