ΜΑΚΡΟΝ: Η ανανέωση της συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας και η επίσκεψη του προέδρου Μακρόν στη χώρα μας δημιούργησαν πολλά εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα, με μια τάση όμως… εορταστικής υπερβολής.
Αναμφίβολα, η ύπαρξη και η ανανέωση της συμμαχίας αποτελούν διπλωματικές επιτυχίες που έχουν πίσω τους (και) τις πολύ σημαντικές αγορές όπλων που κάνει η χώρα μας από τη Γαλλία, ιδίως επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη.
Αποτελούν δε ενθαρρυντικό στοιχείο στήριξης της χώρας μας, όταν περίπου η… μισή Ευρωπαϊκή Ένωση και πολύ μεγάλο μέρος του ΝΑΤΟ δείχνει να θεωρεί την Τουρκία σχεδόν «αναντικατάστατο» σύμμαχο (ναι, χωρίς δόση υπερβολής), απέναντι στην απομάκρυνση των ΗΠΑ.
Από εκεί όμως, έως το να πανηγυρίζουμε για «γαλλική ασπίδα» στο Αιγαίο ή ακόμη περισσότερο για πυρηνική ομπρέλα που θα σηκώσει πάνω από τη χώρα μας η Γαλλία, η απόσταση είναι κομμάτι μεγάλη.
Ο Γάλλος πρόεδρος ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στην υπόσχεσή του ότι η Γαλλία «θα είναι εδώ», αν κάποια δύναμη απειλήσει την εθνική κυριαρχία της χώρας μας.
Διότι η διατύπωση αυτή αφήνει απέξω την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων (που δεν είναι το ίδιο πράγμα) της χώρας μας από την Τουρκία, δηλαδή τη συνήθη αιτία εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών.
ΜΑΚΡΟΝ ΙΙ: Δικαιωμάτων που, θυμίζουμε, αμφισβητούνται συχνότατα από τη γείτονα, πρόσφατα και στην περιοχή (ξανά) της Κάσου.
Επιπλέον, ως πρόεδρος της Γαλλίας, ο Μακρόν πράγματι έχει σήμερα, εκ του Συντάγματος, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις κινήσεις της χώρας του στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα.
Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι μετά τον Απρίλιο του 2027, δηλαδή σε περίπου έναν χρόνο από σήμερα, θα έχει υποχρεωτικά αποχωρήσει από το Ελιζέ, έχοντας ολοκληρώσει δύο θητείες. Και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ο διάδοχός του θα ασπάζεται τις ίδιες απόψεις.
Πράγμα σημαντικό για την εφαρμογή των συμμαχιών στην πράξη, πέρα και πάνω από το περίφημο «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» στο οποίο όλοι, ως γνωστόν, ομνύουμε.
Σε ό,τι αφορά τα πυρηνικά, είναι γεγονός ότι ο Μακρόν, με τις ναπολεόντειες τάσεις του, έχει σπεύσει να προσφέρει λεκτικά τη γαλλική ασπίδα περίπου σε όλη την ΕΕ. Ωστόσο, η Γαλλία δεν ανήκει στις τρεις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις. Δεν είναι οι ΗΠΑ, που έχοντας και την ασφάλεια του Ατλαντικού, κάνουν το ίδιο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, τουλάχιστον σε επίπεδο «τακτικών» πυρηνικών.
Για να το πούμε απλά, καμία χώρα (των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων) δεν παραδίδει τον έλεγχο χρήσης των πυρηνικών της σε τρίτους, κι όσο λιγότερα διαθέτει, τόσο περισσότερο θα διστάσει να τα χρησιμοποιήσει προς όφελος τρίτου, λόγω των πιθανών αντιποίνων σε ίδιο νόμισμα.
ΤΟΥΡΚΙΑ: Έχοντας βάλει το θέμα στις σωστές του διαστάσεις, πρέπει να σημειώσουμε ότι στον πραγματικό κόσμο, μια χώρα διασφαλίζει αυτά που μπορεί κι όχι πάντα αυτά που θα τη βόλευαν.
Η συμμαχία με τη Γαλλία είναι αναντίρρητα ένα πολύ χρήσιμο αντίβαρο στην αναβάθμιση της Τουρκίας εντός των κόλπων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που ολοένα σφραγίζεται από κινήσεις αμυντικής συνεργασίας, ακόμη και με χώρες του Νότου, όπως η Ισπανία και η Ιταλία.
Κάτι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει ιδιαίτερα, αλλά ούτε που αναφέρεται στον δημόσιο διάλογο.
Ομοίως, δεν είδαμε και ιδιαίτερες αναφορές στη στάση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, που πήγε στην Τουρκία, επαίνεσε τη γείτονα και την πολεμική βιομηχανία της, ως βασικά στοιχεία για την ασφάλεια της «συμμαχίας».
Μέχρι και για «αμυντική βιομηχανική επανάσταση» της Τουρκίας μίλησε ο Ολλανδός.
ΤΟΥΡΚΙΑ ΙΙ: Αυτό που επίσης πρέπει να απασχολήσει τη χώρα μας στα σοβαρά τα επόμενα χρόνια (κατόπιν και όσων έχουν συμβεί στον Περσικό με το Ιράν), είναι το ενδεχόμενο να προσπαθήσει η Τουρκία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, προκειμένου να κατοχυρώσει τη θέση της ως μεγάλης περιφερειακής δύναμης.
Διότι το μάθημα που πήραν όλες οι περιφερειακές δυνάμεις με τάση προς τον ρεβιζιονισμό, από τις απανωτές επιθέσεις κατά του Ιράν, είναι ένα -και ομολογείται από τους περισσότερους ειδικούς του γεωπολιτικού χώρου:
Όποιος έχει πυρηνικά όπλα (όπως η Βόρεια Κορέα) μπαίνει στο απυρόβλητο, κι όποιος δεν έχει (όπως το Ιράν, που έλεγε πολλά αλλά έκανε λίγα στο συγκεκριμένο θέμα) προκαλεί τη… μοίρα του.
ΤΣΙΠΡΑΣ: Την περίοδο των πασχαλινών εορτών μεταφέραμε την πληροφορία ότι ολοκληρώνονται οι παρουσιάσεις της «Ιθάκης» ανά την Ελλάδα, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις «υποχρεώνουν» τον πρώην πρωθυπουργό να αφήσει το παρελθόν και να στραφεί στο μέλλον.
Κατά την εν λόγω πληροφορία μάλιστα, θα γίνονταν μόνο δύο, ακόμα, παρουσιάσεις του βιβλίου, σε Κρήτη και Καλαμάτα, ώστε μετά να ανοίξει ο δρόμος για πολιτικές παρεμβάσεις χωρίς άλλους απολογισμούς.
Ως φαίνεται, εγκαταλείπεται η ιδέα της δεύτερης παρουσίασης και το φινάλε της «Ιθάκης» -ως κεντρικό στοιχείο των εκδηλώσεων- θα γραφτεί μεθαύριο, Τετάρτη, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Λογικό, αφού δεν γινόταν να μείνει εκτός κάδρου το μεγαλύτερο νησί της χώρας που ήταν πράσινο, έγινε ροζ και εξελίχθηκε σε… «μπλε». Λόγω «φραπέδων» και «μεταφερόμενων βοσκοτοπίων», κατά τους κυβερνητικούς αντιπάλους…
Και μία λεπτομέρεια που συζητείται ανάμεσα στους φίλους και τους αντιπάλους του εκκολαπτόμενου εγχειρήματος: Ο Αλέξης είπε την Πέμπτη, στο Φόρουμ των Δελφών, ότι αν ο πρωθυπουργός προκηρύξει εκλογές, «θα είμαστε έτοιμοι μέσα σε μία εβδομάδα» για τη μεγάλη μάχη.
Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι το νέο κόμμα είναι ήδη έτοιμο αφού, θεωρητικά, ο κ. Μητσοτάκης ανά πάσα στιγμή μπορεί να πατήσει το κουμπί.
Αυτός είναι ο λόγος που αίφνης, άρχισαν όλοι οι παρατηρητές τις… μαντεψιές για το όνομα του κόμματος, τον εκπρόσωπο Τύπου, το κεντρικό πολιτικό προσωπικό και το πρόγραμμα.
ΠΑΣΟΚ: Πίσω από την επίκληση του τυχόν εκλογικού αιφνιδιασμού όμως, η Αμαλίας φαίνεται να επισπεύδει τις αποφάσεις και για έναν ακόμα λόγο: όσο καθυστερεί το «κόμμα Τσίπρα» τόσο δίνεται -αντικειμενικά- χώρος και χρόνος στα υπαρκτά όμορα κόμματα να οργανωθούν.
Κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, όπως έδειξε η επιλογή του Νίκου Ανδρουλάκη να επιστρέψει στον «διμέτωπο» και στις ίσες αποστάσεις ανάμεσα στα «συστήματα» Μαξίμου και Τσίπρα, προσπαθώντας να ξύσει πληγές στο «πασοκικό» κοινό που στράφηκε στον Τσίπρα το 2015 και το 2019.
Είναι ενδεικτικό ότι εκτός από τα όσα είπε ο κ. Ανδρουλάκης την Παρασκευή στους Δελφούς (όπου μεταξύ άλλων θυμήθηκε την κυβέρνηση «Τσίπρα-Καμμένου»), πέταξε και χθες καρφιά στον πρώην πρωθυπουργό, έστω και χωρίς να τον κατονομάσει:
«Ποιος μπορεί να νικήσει τη ΝΔ; Κάποιος που υπέστη τη μεγαλύτερη ήττα σε μισό αιώνα μεταπολίτευσης;» και «οι δικές μας προτάσεις δεν είναι λόγια του αέρα που οδηγούν σε κλειστές τράπεζες» ή «εμείς δεν κάνουμε ζητιανιά, ζητώντας από τους πλούσιους να εισφέρουν».
Το τελευταίο ήταν αιχμή για την «πατριωτική εισφορά» που εισηγήθηκε ο κ. Τσίπρας, λέγοντας ότι μπορεί να πείσει τους υπερπλούσιους να τη δώσουν.
ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ: Μια και ο λόγος για τα ενδο-πασοκικά, η προσπάθεια του επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ να διασφαλίσει ήρεμο κλίμα και ενότητα στην πορεία προς τις κάλπες φάνηκε από την αναφορά του στο όνομα του Χάρη Δούκα, όταν παρουσίαζε την πρότασή του για τα μέλη του νέου Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος.
Ενώ για τους υπόλοιπους αρκέστηκε στην ανάγνωση των ονομάτων, για τον… τόσο όσο εσωκομματικό του αντίπαλο είπε: «ο δήμαρχός μας Χάρης Δούκας»…
Και φυσικά, στην ομιλία του που προηγήθηκε στη συνεδρίαση της νέας Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, απέφυγε κάθε αναφορά (ή και νύξη) στη Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία ο κ. Δούκας εκφράστηκε θετικά προ ημερών, σε πείσμα της αντίθετης επίσημης κομματικής θέσης.
Σαν να έστειλε το μήνυμα στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ξανα-μανα-διαφώνησαν με τη Συμφωνία των Πρεσπών, απαντώντας στον κ. Δούκα ότι δεν θα πάμε στις κάλπες με τέτοια θέματα.
Κοινώς, τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια…
ΚΑΡΑΤΖΗΣ: Είσοδο στον κλάδο των αεροπορικών υπηρεσιών κάνει η εταιρεία Καράτζης μέσω της «Αvialeader Handling Εξυπηρετήσεις Εδάφους Μονοπρόσωπη Α.Ε.».
Η τελευταία ιδρύθηκε την περασμένη εβδομάδα με μετοχικό κεφάλαιο 60.000 ευρώ και διάρκεια έως το 2076. Κινείται κυρίως σε υπηρεσίες υποστήριξης αεροσκαφών, διακίνησης φορτίων και εξυπηρέτησης σε αερολιμένες, συμπεριλαμβανομένου και του catering πτήσεων.
ΚΟΥΤΣΟΓΕΩΡΓΑΣ: Νέα εταιρεία στο real estate στην Αθήνα με κεφάλαιο 1,28 εκατ. ευρώ. Ο λόγος για την «Μαρία και Βαρβάρα Κουτσογεώργα ΙΚΕ» (MVK) που ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου, με αρχικό κεφάλαιο 1,284 εκατ. ευρώ και αντικείμενο την εκμίσθωση και διαχείριση ιδιόκτητων ή μισθωμένων ακινήτων.
Το μετοχικό σχήμα κατανέμεται ισόποσα, με τέσσερις βασικούς εταίρους: τον Κωνσταντίνο Κουτσογεώργα, την Αμαλία Κουτσογεώργα, τη Μαρία Κουτσογεώργα και τη Βαρβάρα Κουτσογεώργα, οι οποίοι κατέχουν από 25% έκαστος.
Η χρηματοδότηση περιλαμβάνει τόσο εισφορές σε μετρητά όσο και σε είδος, με σημαντικό μέρος να αφορά ακίνητα στην Αθήνα. Τη διαχείριση της εταιρείας αναλαμβάνει ο Γιάννης Κεσεγιάννης, με διετή θητεία, ενώ η διάρκεια της εταιρείας ορίζεται ως αορίστου χρόνου.
ΜΕΝΤΕΚΙΔΗΣ: Ο γνωστός επιχειρηματίας Δημήτριος Μεντεκίδης κάνει νέο βήμα με τη «FUTURE HOLDING Μονοπρόσωπη Ι.Κ.Ε.» που βρίσκεται στον Βόλο και έχει κεφάλαιο 1.658.600 ευρώ.
Σκοπός της είναι η παροχή υπηρεσιών εταιρειών χαρτοφυλακίου, καθώς και δραστηριότητες που σχετίζονται με κεφάλαια και χρηματοπιστωτικές οντότητες. Μοναδικός εταίρος είναι ο Δημήτριος Μεντεκίδης και το κεφάλαιο προήλθε τόσο μέσω χρηματικής εισφοράς όσο και μέσω εισφοράς σε είδος, καθώς μεταβίβασε στην εταιρεία μετοχές της «Σ. Μεντεκίδης Α.Ε.» συνολικής αποτίμησης περίπου 1,65 εκατ. ευρώ.
Για όσους δεν θυμούνται, στην εταιρεία νερού έχουν επενδύσει από κοινού Θεοδωρόπουλος, Καραμούζης και Ταμβακάκης.
ΝΑΥΤΙΛΙΑ: Ο Έλληνας Νικόλας Τυρογαλάς αναλαμβάνει τα ηνία της βρετανικής ναυτιλιακής Tufton, σηματοδοτώντας τη νέα εποχή του ομίλου. Από την 1η Ιουλίου γίνεται διευθύνων σύμβουλος, στο πλαίσιο του σχεδίου διαδοχής που ολοκληρώνεται με την αποχώρηση του ιδρυτή Ted Kalborg μετά από 40 χρόνια.
Ο κ. Τυρογαλάς, που εντάχθηκε στην εταιρεία το 2023 και απέκτησε σημαντικό μετοχικό ποσοστό, θεωρείται κεντρικό πρόσωπο για τη στρατηγική στροφή της Tufton προς νέες επενδυτικές δραστηριότητες.
Όπως επισημαίνει, στόχος είναι η διατήρηση της επενδυτικής πειθαρχίας, με ταυτόχρονη επέκταση σε νέα asset classes και εταιρικά deals.
TΡΑΠΕΖΕΣ: Τον ευρύτερο κλάδο των υποδομών ψηφίζουν ως «ατμομηχανή» της εγχώριας οικονομίας, για τα επόμενα χρόνια, οι τραπεζίτες, βάσει όσων ειπώθηκαν στο Φόρουμ των Δελφών από τους επικεφαλής τμημάτων εταιρικών χορηγήσεων.
Ο Θοδωρής Τζούρος της Πειραιώς εκτίμησε ότι οι επενδύσεις σε υποδομές, την ερχόμενη δεκαετία, θα μπορούσαν να ανέλθουν σε 120 με 150 δισ. ευρώ, αντιπροσωπεύοντας ετήσια δαπάνη που κινείται στο 3% με 5% του ΑΕΠ. Εξ αυτών τα 80 με 100 δισ. ευρώ αναμένεται να κατευθυνθούν στην Ενέργεια, ενώ σε Μεταφορές και Logistics 25 με 35 δισ. ευρώ. Ακολουθούν οι επενδύσεις σε ψηφιοποίηση (5-8 δισ. ευρώ) και διαχείριση ύδατος (5 με 7 δισ. ευρώ).
Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και ο Βασίλης Καραμούζης της Εθνικής Τράπεζας, χαρακτηρίζοντας κομβικούς για τη μελλοντική ανάπτυξη τους τομείς Ενέργειας, Τεχνολογίας, Άμυνας και Διαχείρισης υδάτινων πόρων.
EUROBANK: Με μια ατάκα, που συμπυκνώνει τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας, μετά τη Μεταπολίτευση, την απουσία, δηλαδή, αποφασιστικών πολιτικών, έκλεισε την τοποθέτησή του στο Φόρουμ των Δελφών ο πρόεδρος της Eurobank.
«Κάποια στιγμή πρέπει να μην υπάρχουν σημαντικοί λόγοι να αναφερόμαστε σε "παθογένειες"», είπε, αφού προηγουμένως επισήμανε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η χώρα να υπερβεί τα εγγενή ανταγωνιστικά της μειονεκτήματα (μικρή αγορά, μακριά από μεγάλες αγορές, μικρό μέγεθος επιχειρήσεων, φθίνον δημογραφικό).
Δικαιοσύνη, χρήσεις γης, κτηματολόγιο, πολεοδομικά σχέδια, ψηφιακός μετασχηματισμός, εφαρμογή νόμων είναι κάποια από αυτά που σταχυολόγησε ως απαραίτητες μεταρρυθμίσεις ο κ. Ζανιάς.
Πάγια αιτήματα του επιχειρείν από τα μέσα της δεκαετίας του '70 και ψηλά στην πολιτική ατζέντα από τα μέσα της δεκαετίας του 90.
Παραμένουν ζητούμενα…
EUROBANK II: Όσο τα παραπάνω παραμένουν ζητούμενα, το παραγωγικό μοντέλο δεν αλλάζει, σύμφωνα με τον Γιώργο Ζανιά.
Η ελληνική οικονομία παραμένει στηριζόμενη, σε υπέρμετρο βαθμό, στην κατανάλωση (σ.σ. 69% του ΑΕΠ έναντι 52% στην Ευρωζώνη), ενώ έχει έλλειμμα επενδύσεων.
Σημαντικό μέρος της ζήτησης χρηματοδότησης έρχεται από επιχειρήσεις τομέων, με σχετικά χαμηλή προστιθέμενη αξία, όπως το real estate και ο τουρισμός, ενώ στις άμεσες ξένες επενδύσεις υπερτερούν οι εξαγορές λιγότερο παραγωγικών assets, με τις επενδύσεις greenfield σχεδόν μηδενικές.
Υπό το παραπάνω πρίσμα, ο αναπληρωτής CEO της Alpha Bank, Λάζαρος Παπαγαρυφάλλου, σημείωσε ότι είναι πλέον επιτακτική η συζήτηση για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, θέτοντας ως προτεραιότητες την αναβάθμιση δικτύων και υποδομών ενέργειας, την καινοτομία, τη θέσπιση αποτελεσματικών κινήτρων για επίτευξη μεγαλύτερου μέσου μεγέθους επιχειρήσεων και την ανάπτυξη θεσμών αποταμίευσης (δεύτερος πυλώνας).
ΠΕΙΡΑΙΩΣ: Στην ανάγκη να αξιοποιηθούν σωστά και κυρίως πολλαπλασιαστικά για την εγχώρια οικονομία τα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Κοινής Πολιτικής για την περίοδο 2024‑2027, στάθηκε ο Γεώργιος Χαντζηνικολάου στην παρέμβασή του στο Φόρουμ των Δελφών.
Στον απόηχο του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρόεδρος της Πειραιώς ζήτησε τα κονδύλια να κατευθυνθούν για νέες σύγχρονες τεχνικές παραγωγής που βελτιώνουν την αποδοτικότητα, για θερμοκήπια και στροφή της παραγωγής του πρωτογενούς τομέα σε προϊόντα, που θα τροφοδοτήσουν τις ευρωπαϊκές αγορές.
Ο κ. Χαντζηνικολάου επισήμανε, τέλος, την ανάγκη στοχευμένων μεταρρυθμίσεων, ώστε να επιτευχθεί καλύτερη λογοδοσία και υπευθυνότητα, σε αντίθεση με τη διάχυση αποφάσεων, που οδηγεί σε αποφυγή ευθύνης.