Γιώργος Παπανικολάου

Διευθυντής του Euro2day.gr και της Media2day, σκοπευτής, σύζυγος και πατέρας. Στο χρόνο που περισσεύει, σκέφτομαι, συζητάω και διαβάζω, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Αποποίηση ευθυνών

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι αυτή την περίοδο ο τραπεζικός τομέας αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα όχι μόνο της χρηματιστηριακής αγοράς αλλά και της οικονομίας. Ως προς το δεύτερο βέβαια, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι ανάμεσα στις τράπεζες και την οικονομία υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση.

Το ότι οι τράπεζες σήμερα είναι σε δύσκολη θέση οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στα «κόκκινα δάνεια» που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν μεγάλος μέρος των επιχειρήσεων αλλά και των ιδιωτών, ένα μεγάλο δηλαδή κομμάτι της οικονομίας μας.

Είναι γεγονός ότι η πορεία των ελληνικών μετοχών και ομολόγων το τελευταίο διάστημα έχει προβληματίσει όσους ασχολούνται με την αγορά, καθώς η «έξοδος» από τα μνημόνια δεν παρουσίασε αποτύπωμα στις τιμές τους. Ωστόσο, είναι επίσης προφανές ότι αυτό δεν είχε και δεν έχει σχέση με την «παροχολογία» της κυβέρνησης. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε απολύτως από την ομιλία αλλά και τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.

Το μήνυμα Τσίπρα προς το εξωτερικό ήταν σαφές. Δεν υπάρχει καμία πρόθεση δημοσιονομικού εκτροχιασμού, κάτι που θα ήταν άλλωστε παράλογο καθώς η συγκεκριμένη κυβέρνηση ποντάρισε πολλά αυτά τα χρόνια στην τήρηση των υπεσχημένων, αλλά είχε και την ευκαιρία να κατανοήσει πλήρως ότι δεν υπάρχουν περιθώρια κίνησης εκτός των ορίων που θέτουν οι εταίροι και δανειστές μας, χωρίς βαριές συνέπειες.

Η φωτιά στην Ανατολική Αττική προξένησε αναμφίβολα μια πρωτοφανή τραγωδία, τόσο σε ανθρώπινες ζωές όσο και σε υλικές καταστροφές. Γεγονός που εξηγεί τα έντονα συναισθήματα στην κοινή γνώμη.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι σε οποιαδήποτε καλά οργανωμένη και συγκροτημένη χώρα, θα υπήρχε αναζήτηση τυχόν ευθυνών με μεθοδικό και τεκμηριωμένο τρόπο, όχι απλά προκειμένου να καταλογιστούν οι ευθύνες, αλλά και για να διασφαλιστεί έναντι μελλοντικών συμβάντων, ότι δεν θα επαναληφθούν ενδεχομένως τα ίδια λάθη, ότι δεν θα σημειωθούν οι ίδιες παραλείψεις και ότι θα αντιμετωπιστούν ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ τυχόν εγγενείς αιτίες που συνέβαλαν στη συγκεκριμένη καταστροφή

Ο Αμερικανός πρόεδρος και τα καμώματά του αναστατώνουν το τελευταίο διάστημα όχι απλά το «διπλωματικό κατεστημένο» που δεν έχει συνηθίσει το… reality show στυλ που συχνότατα υιοθετεί ο κ. Τραμπ, αλλά και τα μεγάλα think tanks και τους διεθνείς αναλυτές.

Οι τελευταίοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν σε ποιο βαθμό οι κινήσεις του αποτελούν μέρος μιας καλοστημένης διαπραγμάτευσης με φίλους και εχθρούς, ή εντέλει αποτελούν γνήσια πολιτική και στρατηγική κατεύθυνση που θα επιφέρει πρωτόγνωρες στα τελευταία 70-80 χρόνια αλλαγές ισορροπιών.

Τα πενιχρά ποσά που δίνουν οι περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες για την άμυνά τους, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ξεκίνησε η γκρίνια των ΗΠΑ, για το γεγονός ότι επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος του βάρους για την ασφάλεια της Ευρώπης, με κύριο ανταγωνιστή, τότε, την ΕΣΣΔ.

Τα νούμερα, και τότε και τώρα, λένε την αλήθεια. Από τις χώρες που παραδοσιακά ανήκαν στο ΝΑΤΟ (πριν δηλαδή επέλθει η διάλυση της ΕΣΣΔ), μόνον τρεις, η Ελλάδα, η Τουρκία κι εν μέρει η Μεγάλη Βρετανία, θυσίαζαν σημαντικό μέρος του προϋπολογισμού τους σε αμυντικές δαπάνες. Σε ό,τι αφορά δε την Ελλάδα και την Τουρκία, αυτό συνέβαινε σε μεγάλο βαθμό λόγω των μεταξύ τους διαφορών. Ούτε είναι σύμπτωση ότι και σήμερα, τη δεύτερη θέση στις αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ, με βάση στοιχεία του 2017, εμφανίζεται να κατέχει η Ελλάδα, πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες!