Στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, οι αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί εξελίχθηκαν σε έναν από τους πιο φονικούς αντιπάλους των αμερικανικών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ απάντησαν αρχικά με περισσότερη θωράκιση, καλύτερα οχήματα, ισχυρότερη περίθαλψη και ταχύτερη διάσωση των τραυματιών. Όλα αυτά όμως μείωναν κάπως τις απώλειες, χωρίς να σταματήσουν τις εκρήξεις.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το επιχειρησιακό δόγμα Left of Boom, «αριστερά της έκρηξης». Η σημασία του ήταν ότι μετέφερε το βάρος από τη διαχείριση των συνεπειών στην αποτροπή του ίδιου του γεγονότος.

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο που, όσο περνά ο χρόνος, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε σκληρό όριο για την οικονομική της ανάπτυξη. Υπάρχουν επενδυτικά σχέδια, ευρωπαϊκά κονδύλια, αυξανόμενη οικοδομική δραστηριότητα και επιχειρήσεις που θέλουν να επεκταθούν.

Όλο και δυσκολότερα, όμως, βρίσκονται οι άνθρωποι που θα κάνουν τη δουλειά, είτε είναι απλοί εργαζόμενοι είτε στελέχη.

Οι αριθμοί δείχνουν ήδη το πρόβλημα.

Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι χαρακτηριστικά. Στο τέταρτο τρίμηνο του 2025 καταγράφηκαν 31.059 κενές θέσεις εργασίας που οι επιχειρήσεις ήθελαν να καλύψουν άμεσα, αυξημένες κατά 9,5% σε σχέση με τις 28.365 του αντίστοιχου τριμήνου του 2024, χωρίς να περιλαμβάνεται ο πρωτογενής τομέας.

Οι αυτοκρατορίες σπανίως δέχονται την αποκαθήλωσή τους χωρίς ισχυρή αντίδραση. Και ποτέ όταν αυτό συμβαίνει προς όφελος ανταγωνιστών με τους οποίους δεν τις συνδέουν ιδεολογικές και πολιτικές συγγένειες, όπως συνέβη κατά την αλλαγή σκυτάλης μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ.

Αυτή η βασική αρχή του ρεαλισμού δείχνει, αργά αλλά σταθερά, να επιβεβαιώνεται και στις μέρες μας. Παραμένει όμως κρυμμένη πίσω από τα στοιχεία για τον πληθωρισμό και τις μεγάλες χρηματιστηριακές ανόδους, που δημιουργούν σε μεγάλο τμήμα του επιχειρηματικού και του πολιτικού κόσμου την αίσθηση ότι «όλα είναι -ακόμη- υπό έλεγχο».

Η επιτυχημένη προσπάθεια της Ελλάδας να κατακτήσει ποιοτική υπεροχή σε ορισμένους τομείς αμυντικής ισχύος απέναντι στην Τουρκία, στον αέρα και στη θάλασσα, χρησιμοποιείται συχνά από την κυβέρνηση και αρκετά ΜΜΕ ως προμετωπίδα που συγκαλύπτει άλλες σημαντικές πλευρές του συσχετισμού μεταξύ των δύο κρατών.

Η αντιμετώπιση του θέματος θυμίζει κάπως τη σύγκριση μεταξύ δύο γειτόνων, σε μια ωραία συνοικία της πόλης, για το ποιος έχει το καλύτερο και ακριβότερο αυτοκίνητο στο γκαράζ, ενώ ο ένας από τους δύο διαθέτει μεγαλύτερο ακίνητο, σημαντικά υψηλότερη περιουσία και εισοδήματα.

Το κακό με τη «σωστή πλευρά» της ιστορίας, όπως ανακαλύπτει τελευταία και η κυβέρνηση, είναι ότι διαπιστώνεται εκ των υστέρων, συνήθως από τους νικητές των μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

Έως τότε, εξαρτάται από απρόβλεπτες μεταβολές στους συσχετισμούς δυνάμεων, όπως αυτές που κάνουν τώρα την Τουρκία στρατηγικά χρήσιμη στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ και σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Αν η σύρραξη ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν είχε καταλήξει σε καθαρή νίκη των πρώτων, τα πράγματα ίσως ήταν αρκετά διαφορετικά. Αντ' αυτού, το Ιράν βγαίνει, κατά πολλούς αναλυτές, γεωστρατηγικά ενισχυμένο, η στενότατη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ δείχνει να δοκιμάζεται και η Τουρκία αναβαθμίζεται.