Το μέλλον του χρήματος και των πληρωμών θα χαρακτηρίζεται από σταδιακή εξέλιξη, όχι από την επανάσταση που υποσχέθηκαν οι απατεώνες της κρυπτογράφησης, γράφει ο Νουριέλ Ρουμπινί.
Η πρόσφατη κατάρρευση του Bitcoin και άλλων κρυπτονομισμάτων υπογραμμίζει περαιτέρω τον εξαιρετικά ασταθή χαρακτήρα αυτής της ψευδο-κατηγορίας περιουσιακών στοιχείων· το μόνο που μπορεί κανείς να ελπίζει είναι ότι οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα αντιληφθούν εγκαίρως τους κινδύνους, πριν να είναι πολύ αργά, προσθέτει.
Οπως εξηγεί, πριν από έναν χρόνο, ο πιο φιλο-crypto πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ είχε μόλις επιστρέψει στην εξουσία, έπειτα από μια προεκλογική εκστρατεία που κολάκευε ανυποψίαστους λιανικούς επενδυτές κρυπτονομισμάτων και αφού είχε λάβει μαζική χρηματοδοτική στήριξη από ημι-διεφθαρμένους παράγοντες του κλάδου.
Η δεύτερη έλευση του Ντόναλντ Τραμπ υποτίθεται ότι θα σήμαινε μια νέα αυγή για τα crypto, οδηγώντας διάφορους αυτόκλητους ευαγγελιστές με ιδιοτελή κίνητρα να προβλέψουν ότι το Bitcoin θα μετατρεπόταν σε «ψηφιακό χρυσό», φτάνοντας τουλάχιστον τις 200.000 δολάρια έως το τέλος του 2025.
Όπως είχε υποσχεθεί, ο Τραμπ αποψίλωσε το μεγαλύτερο μέρος της ρύθμισης των κρυπτονομισμάτων. Υπέγραψε επίσης τον νόμο Guiding and Establishing National Innovation for US Stable Coins (GENIUS) Act, προώθησε τον νόμο Digital Asset Market Clarity (CLARITY) Act, αποκόμισε προσωπικά κέρδη από αδιαφανείς εγχώριες και διεθνείς συναλλαγές crypto. Προώθησε το δικό του άχρηστο meme coin, απένειμε χάρη σε απατεώνες των crypto που φέρονται να είχαν βοηθήσει τρομοκρατικές οργανώσεις και φιλοξένησε ιδιωτικά δείπνα για παράγοντες του χώρου στον Λευκό Οίκο.
Επιπλέον, τα crypto υποτίθεται ότι θα ωφελούνταν από διάφορους μακροοικονομικούς και γεωπολιτικούς κινδύνους, όπως η εκτίναξη του χρέους και των ελλειμμάτων των ΗΠΑ και άλλων ανεπτυγμένων οικονομιών, η υποτίμηση του δολαρίου και άλλων νομισμάτων fiat, νέοι εμπορικοί πόλεμοι και οι αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, της Κίνας και πολλών άλλων χωρών.
Πράγματι, το περιβάλλον αυξημένου κινδύνου βοηθά να εξηγηθεί γιατί ο χρυσός αυξήθηκε κατά 60% το 2025. Όμως ο «ψηφιακός χρυσός» υποχώρησε κατά 7% το ίδιο έτος.
Κατά τον χρόνο συγγραφής αυτού του κειμένου, το Bitcoin βρίσκεται 35% χαμηλότερα από το υψηλό του Οκτωβρίου, κάτω από το επίπεδο στο οποίο βρισκόταν όταν εξελέγη ο Τραμπ, ενώ τα meme coins $TRUMP και $MELANIA έχουν υποχωρήσει κατά 95%.
Κάθε φορά που ο χρυσός εκτινάχθηκε ως αντίδραση σε εμπορικές ή γεωπολιτικές αναταράξεις τον τελευταίο χρόνο, το Bitcoin κατέρρευσε απότομα. Μακριά από το να λειτουργεί ως αντιστάθμισμα κινδύνου, αποτελεί μέσο μόχλευσης προς τον κίνδυνο, εμφανίζοντας ισχυρή συσχέτιση με άλλα επικίνδυνα περιουσιακά στοιχεία, όπως οι κερδοσκοπικές μετοχές.
Ο χαρακτηρισμός του Bitcoin ή οποιουδήποτε άλλου κρυπτο-οχήματος ως «νομίσματος» ήταν ανέκαθεν παραπλανητικός. Δεν αποτελεί ούτε μονάδα λογαριασμού, ούτε κλιμακούμενο μέσο πληρωμών, ούτε σταθερό αποθετήριο αξίας. Ακόμη και στο Ελ Σαλβαδόρ, όπου το Bitcoin ανακηρύχθηκε νόμιμο χρήμα, αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 5% των συναλλαγών για αγαθά και υπηρεσίες.
Τα crypto δεν αποτελούν καν περιουσιακό στοιχείο, καθώς δεν έχουν ροή εισοδήματος ή λειτουργία, ούτε βιομηχανική ή πραγματική χρήση στον πραγματικό κόσμο (σε αντίθεση με τον χρυσό και το ασήμι). Δεκαεπτά χρόνια μετά την εκκίνηση του Bitcoin, η μία και μοναδική «killer app» στον χώρο των crypto είναι το stablecoin: μια ψηφιακή εκδοχή του παλαιού, παραδοσιακού χρήματος fiat, το οποίο ο χρηματοπιστωτικός και τραπεζικός κλάδος είχε ήδη ψηφιοποιήσει πριν από δεκαετίες.
Βεβαίως, το ερώτημα αν το ψηφιακό χρήμα και οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες θα πρέπει να βασίζονται σε blockchain (κατανεμημένο καθολικό) ή σε μια παραδοσιακή πλατφόρμα διπλού καθολικού παραμένει ανοικτό. Όμως το 95% των «blockchain» νομισμάτων και ψηφιακών υπηρεσιών είναι blockchain μόνο κατ’ όνομα. Είναι ιδιωτικά αντί για δημόσια, συγκεντρωτικά αντί για αποκεντρωμένα, με άδεια αντί χωρίς άδεια, και επικυρώνονται από μια μικρή ομάδα έμπιστων επικυρωτών (όπως στην παραδοσιακή ψηφιακή χρηματοδότηση και τραπεζική), αντί από αποκεντρωμένους παράγοντες σε δικαιοδοσίες χωρίς κράτος δικαίου.