Ιστορική απόφαση υπέρ των δανειοληπτών του «νόμου Κατσέλη» εξέδωσε με πλειοψηφία 35-12 η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, δίνοντας ανάσα σε περίπου 350.000 νοικοκυριά.
Η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων των θυρών, ενώ αντικείμενό της ήταν η έκδοση απόφασης αναφορικά με τον τρόπο ανατοκισμού των δόσεων οφειλετών του «νόμου Κατσέλη», οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα εξόφλησης των δόσεών τους, λόγω του τρόπου υπολογισμού των τόκων από την πλευρά των funds.
Το θέμα αφορά περίπου 350.000 δανειολήπτες και όλα τα funds που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, και παραπέμφθηκε προς κρίση στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατόπιν προδικαστικού αιτήματος που απηύθυνε το Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων σχετικά με το αν το επιτόκιο των μηνιαίων δόσεων υπολογίζεται επί του συνόλου της οφειλής ή επί κάθε μηνιαίας δόσης.
Ειδικότερα, αντικείμενο της υπόθεσης είναι η ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 2 του Ν. 3869/2010, το οποίο ρυθμίζει το καθεστώς προστασίας της κύριας κατοικίας και τον τρόπο αποπληρωμής των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων.
Η διάταξη προβλέπει ότι η εξυπηρέτηση της ρυθμισμένης οφειλής γίνεται με επιτόκιο που δεν υπερβαίνει εκείνο της ενήμερης οφειλής ή το μέσο επιτόκιο στεγαστικών δανείων, χωρίς ανατοκισμό. Παράλληλα, ορίζει ρητά ότι «για τον προσδιορισμό της περιόδου τοκοχρεολυτικής εξόφλησης της οριζόμενης συνολικής οφειλής λαμβάνεται υπόψη το συνολικό ύψος της οφειλής και η οικονομική δυνατότητα του οφειλέτη», ενώ θέτει ανώτατα όρια στη διάρκεια αποπληρωμής, έως 20 έτη, με δυνατότητα επέκτασης έως 35 έτη σε ειδικές περιπτώσεις.
Η υπόθεση συζητήθηκε πριν από ένα χρόνο, τον Φεβρουάριο του 2025, στο Ανώτατο Δικαστήριο και η τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη είχε αποφανθεί επίσης υπέρ των δανειοληπτών, εισηγούμενη οι τόκοι να υπολογίζονται στη μηνιαία δόση και όχι στο σύνολο της οφειλής, εξηγώντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο εναρμονίζεται με τον πρωταρχικό σκοπό του νόμου, δηλαδή την αντιμετώπιση των σοβαρών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων στα οποία οδήγησε η υπερχρέωση των φυσικών προσώπων και την απαλλαγή των χρεών των υπερχρεωμένων δανειοληπτών.
«Βασικό κριτήριο συνιστά η διασφάλιση της αξιοπρεπούς διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογένειάς του, ο συνδυασμός της μεγαλύτερης κατά το δυνατόν ικανοποίησης των πιστωτών με τη βασική προστασία της προσωπικής αξιοπρέπειας και, συνακόλουθα, την εξασφάλιση και διατήρηση ενός στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης του οφειλέτη και των προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του», είχε σημειώσει τότε η κ. Αδειλίνη, τονίζοντας ότι αντίθετη ερμηνεία θα οδηγούσε στον εκ νέου εγκλωβισμό του δανειολήπτη σε υπέρογκες δόσεις, υπερβαίνουσες τις οικονομικές του δυνατότητες.