Τη σημασία που έδωσε η κυβέρνησή του στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Κίνα, αλλά και την ανάγκη η συνεργασία Αθήνας και Πεκίνου να συνεχιστεί απρόσκοπτα υπογράμμισε ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, κατά τον χαιρετισμό του σε δείπνο της ΣΕΚΕ και φορέων της Ξάνθης προς τιμήν του Πρέσβη της Κίνας, Fang Qiu.
«Όταν το 2004 κάναμε τα πρώτα βήματα για την εδραίωση αυτής της σχέσης, αυτό φαινόταν πράγματι σαν κάτι ανεδαφικό. Τα μεγέθη μεταξύ των χωρών μας είναι εξαιρετικά ανόμοια, η απόσταση μεταξύ μας μεγάλη και η ένταξή μας σε διαφορετικούς γεωπολιτικούς χώρους σχεδόν απαγορευτική. Συγκλίναμε, όμως, σε ένα πράγμα: η κάθε χώρα, από την πλευρά του δικού της στρατηγικού οράματος, είδε την Ελλάδα ως κόμβο ανάπτυξης και συνεργασίας στην περιοχή. Η δική μας κυβέρνηση είχε μια πολυδιάστατη προσέγγιση στην εξωτερική της πολιτική. Το όραμά μας ήταν να προωθήσουμε τη συνεργασία με διαφορετικές γεωπολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να καταστήσουμε την Ελλάδα στρατηγικό κόμβο διεθνούς εμβέλειας», τόνισε.
Η ετοιμότητα της Ελλάδας, σημείωσε ο κ. Καραμανλής, «να βάλει τον Πειραιά στο χάρτη ως ο κόμβος, στον οποίο θα συνέκλιναν πολλαπλά και πολύπλευρα συμφέροντα, αξιοποιώντας έτσι τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και αναβαθμίζοντας τη γεωπολιτική της σημασία, προκάλεσε μεγάλη απογοήτευση σε άλλες γειτονικές μας Ευρωπαϊκές χώρες. Και θα μου επιτρέψετε εδώ να εκφράσω την ικανοποίησή μου για το γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε πρωτοπόρος στις προσπάθειες στενότερης συνεργασίας των Ευρωπαϊκών χωρών με την Κίνα».
Η κυβέρνησή του, όπως είπε, επικεντρώθηκε τότε κυρίως σε τρεις τομείς συνεργασίας: στον τομέα της ναυτιλίας, στο εμπόριο και στον τουρισμό. Ο στόχος, ανέφερε, «ήταν να γίνει η Ελλάδα κύρια πύλη εισόδου κινεζικών προϊόντων προς τα Βαλκάνια και τις ευρωπαϊκές αγορές. Ένας δεύτερος στόχος ήταν η πιθανή συναρμολόγηση κινεζικών προϊόντων, πριν από την είσοδό τους στις αγορές αυτές, σε εργοστάσια που θα εγκαθίσταντο στην Ελλάδα. Και ο τρίτος στόχος ήταν η μεταφορά των προϊόντων αυτών στις διεθνείς αγορές μέσω ελληνόκτητων πλοίων».
Η συμφωνία με την COSCO
Ιδιαίτερη αναφορά ο πρώην πρωθυπουργός έκανε στη συμφωνία το 2008 με την COSCO. Την περίοδο εκείνη, υπογράμμισε, «κανείς άλλος σοβαρός διεθνής παράγοντας δεν είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για το λιμάνι του Πειραιά. Η ανάληψη, όμως, και η ανάπτυξη του Πειραιά από την COSCO είναι που σήμερα έχει δημιουργήσει ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, το οποίο έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον και άλλων διεθνών παραγόντων. Ταυτοχρόνως, την εποχή εκείνη, περισσότερο από το 60% των κινεζικών εισαγωγών μεταφέρονταν από ελληνόκτητα πλοία και περίπου οι μισές εξαγωγές. Και περισσότερα από 400 ελληνόκτητα πλοία κατασκευάστηκαν τότε στην Κίνα, μέσα σε διάστημα 10-15 ετών, κάνοντας τους Έλληνες εφοπλιστές τους πιο σημαντικούς πελάτες των κινεζικών ναυπηγείων».
Ο Κώστας Καραμανλής τόνισε ότι «η στρατηγική σχέση που εγκαινιάσαμε τότε με την Κίνα έχει αποφέρει αμοιβαία οφέλη. Ο δρόμος δεν είναι πάντοτε ομαλός. Ανήκουμε σε διαφορετικούς γεωπολιτικούς σχηματισμούς και οι ευρύτερες συγκυρίες πολλές φορές μας ξεπερνούν. Σήμερα, όμως, σε έναν κόσμο πλέον πολυπολικό που γίνεται ολοένα και πιο απρόβλεπτος, ασταθής και αβέβαιος, η Κίνα, η οποία έχει επιλέξει να ακολουθεί μια μη παρεμβατική πολιτική, μπορεί να παίξει σημαντικό κατευναστικό και σταθεροποιητικό ρόλο».
Παράλληλα, συνέχισε, «Ελλάδα και Κίνα μοιραζόμαστε κοινές ανησυχίες, αλλά και κοινά συμφέροντα. Η Κίνα υποστηρίζει σταθερά την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και η Ελλάδα υποστηρίζει σταθερά την αρχή της μίας Κίνας. Συγχρόνως, οι προοπτικές που προσφέρει η συνεργασία μας είναι μεγάλες και δεν μπορούν να αγνοηθούν. Σίγουρα ο ναυτιλιακός τομέας είναι πάντοτε ένα αναπόφευκτο σημείο συνάντησης και αλληλεξάρτησης των συμφερόντων μας και των προοπτικών που γεννιούνται. Στον ευρύτερο οικονομικό τομέα, υπάρχουν ακόμα μεγάλες δυνατότητες για επενδύσεις. Αλλά υπάρχει μεγάλο πεδίο συνεργασίας και στον αγροτοδιατροφικό τομέα, κυρίως σε προϊόντα ποιότητας. Όπως επίσης και στον τουρισμό, με προσαρμογή υπηρεσιών σε Κινέζους επισκέπτες. Ενώ μεγάλες ευκαιρίες υπάρχουν και στον πολιτιστικό τομέα, τον τομέα της εκπαίδευσης και των ανταλλαγών μεταξύ πανεπιστημίων και άλλων ιδρυμάτων. Και μας ενώνει και κάτι που δεν είναι μετρήσιμο, αλλά παραμένει πολύ σημαντικό: ένας αμοιβαίος σεβασμός, ο οποίος πηγάζει και από τις πανάρχαιες καταβολές των πολιτισμών μας».