Στην εντονότερη διασύνδεση της πανεπιστημιακής κοινότητας με την βιομηχανία, με στόχο την καινοτομία και την μεγιστοποίηση της ανταγωνιστικότητας του παραγόμενου προϊόντος στην Ελλάδα εστιάζει η διευθύνουσα σύμβουλος της BIC ΒΙΟΛΕΞ, Όλγα Βαγενά, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο.
Αποδίδει, δε, την επιτυχή πορεία της BIC ΒΙΟΛΕΞ τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια στο γεγονός ότι «όλα αυτά τα χρόνια επενδύουμε συνεχώς τόσο στην έρευνα, στην ανάπτυξη, στην τεχνολογία, στην ποιότητα και κυρίως και πάνω απ’ όλα στο ανθρώπινο δυναμικό.»
Όπως τονίζει, «...χρειάζεται να πάρουμε την επιστημονική γνώση που έχουν τα πανεπιστήμια μας και να την μετατρέψουμε πολύ αποδοτικότερα σε προϊόντα, σε καινοτομία και σε παραγωγικές διαδικασίες. Κι εκεί χρειάζεται αυτή η σύνδεση και με τα πανεπιστήμια και με τα ερευνητικά κέντρα.»
Κυρία Βαγενά, ως επικεφαλής μιας ελληνικής βιομηχανίας με περισσότερα από 50 χρόνια παρουσίας στην ελληνική αγορά και επενδύσεις πάνω από 500 εκατ. ευρώ, αν δεν απατώμαι, συνολικά όλα αυτά τα χρόνια, σε ποια συμπεράσματα καταλήγετε σε σχέση με αυτήν την αγορά;
Όπως πολύ σωστά είπατε η BIC έχει δραστηριότητα στην Ελλάδα εδώ και 50 χρόνια. Όπως ξέρετε, έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής ξυριστικών προϊόντων του ομίλου, εδώ στη χώρα μας. Επίσης, εδώ, υπάρχει και το κέντρο έρευνας και ανάπτυξης αυτών των προϊόντων. Απασχολούμε 1.500 άτομα και εξάγουμε το 98% της παραγωγής μας. Επομένως, είναι μια βιομηχανία με πολύ μεγάλη ιστορία και πολύ μεγάλη δραστηριότητα. Αυτό το έχουμε πετύχει γιατί όλα αυτά τα χρόνια επενδύουμε συνεχώς τόσο στην έρευνα, στην ανάπτυξη, στην τεχνολογία, στην ποιότητα και κυρίως και πάνω απ’ όλα στο ανθρώπινο δυναμικό.
Στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, του περίφημου AI, αυτές οι επενδύσεις πως βαίνουν;
Κοιτάξτε, καταρχήν να πούμε εδώ ένα σημείο που είναι σημαντικό: ότι η βιομηχανία και δη η μεταποίηση, όπως είναι και η BIC, είναι βασικοί πυλώνες της εφαρμοσμένης καινοτομίας. Επομένως, η καινοτομία βρίσκεται παντού, σε όλα τα παραγωγικά μας στάδια, η οποία άλλες φορές είναι ορατή κι άλλες φορές δεν είναι. Μπορεί να είναι στην ανάπτυξη των προϊόντων μας, μπορεί να είναι στον τρόπο με τον οποίο εξελισσόμαστε. Μπορεί να είναι ψηφιακή ή μη ψηφιακή. Οπότε, είναι ενσωματωμένη στα στρατηγικά μας πλάνα.
Το διά ταύτα ωστόσο παραμένει η αύξηση, η τόνωση της ανταγωνιστικότητας. Ποια είναι τα δικά σας συμπεράσματα και πως θα μπορούσαν αυτά να διαχυθούν στην ελληνική αγορά;
Είναι πάρα πολύ σημαντική και ειδικά στις μέρες μας, η παραγωγική ικανότητα της βιομηχανίας στην Ελλάδα. Και λέγοντας παραγωγική ικανότητα δεν εννοούμε μόνο ένα οικονομικό μέγεθος. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν παράγοντα που μπορεί να δώσει σταθερότητα και στρατηγική ανθεκτικότητα. Αυτό δηλαδή που εννοώ είναι ότι όταν έχουμε στη χώρα μας παραγωγική ικανότητα, διατηρούμε εδώ τη γνώση, την εμπειρία και το εξειδικευμένο προσωπικό.
Οι προκλήσεις που ζούμε στις μέρες μας πραγματικά είναι πάρα πολύ έντονες, δεν είναι μόνο η ενέργεια, είναι και η κλιματική κρίση, είναι και η οικονομική, είναι και η εφοδιαστική αλυσίδα. Ζούμε σε ένα κόσμο μεγάλων προκλήσεων. Ο τρόπος με τον οποίο αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν είναι με ένα παραγωγικό, βιώσιμο μοντέλο υψηλής καινοτομίας. Ώστε, να μπορέσουμε να έχουμε προστιθέμενη αξία τόσο στους εργαζόμενους, στους καταναλωτές μας, στην οικονομία και γενικότερα στην κοινωνία.
Υπάρχει μια πάρα πολύ μεγάλη συζήτηση σε εξέλιξη σχετικά με την μετάλλαξη του ελληνικού παραγωγικού μοντέλου. Σε αυτήν τη συζήτηση, η BIC πού ακριβώς βρίσκεται;
Είναι η συζήτηση των ημερών μας ότι το παραγωγικό μοντέλο πρέπει να αλλάξει κι εμείς, κι εγώ προσωπικά ως μέλος της βιομηχανίας της χώρας, θεωρώ ότι χρειάζεται να ενταθούν οι προσπάθειες για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί. Η BIC θεωρώ ότι ακολουθεί ένα μοντέλο που είναι στα πρότυπα που θέλουμε να ακολουθήσουν κι άλλες εταιρείες. Ένα σύγχρονο και βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο. Σαφέστατα πρέπει να γίνουν περισσότερες ενέργειες σε αυτό το κομμάτι. Και πιστεύω πολύ ότι μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα, ανοίγοντας το διάλογο ακόμη περισσότερο κι έχοντας εξωστρέφεια
Συνολικά εν έτει 2026 με πολέμους σε εξέλιξη, με ενεργειακά κόστη να ανεβαίνουν, με πληθωρισμό να ανεβαίνει συνολικά. Ποια πιστεύετε ότι είναι η οδός της ελληνικής βιομηχανίας;
Χρειάζεται μια παραγωγική αυτονομία. Κι όταν λέμε παραγωγική αυτονομία δεν εννοούμε να παράγουμε περισσότερο.
Αυτάρκεια εννοείτε;
Εννοούμε να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, να παράγουμε πιο έξυπνα. Να παράγουμε προϊόντα υψηλής αξίας. Να έχουμε προϊόντα που μπορεί να είναι εξαγώγιμα. Που να μπορούν να διαφοροποιούνται στο παγκόσμιο στερέωμα.
Μια εξωστρεφή οικονομία.
Ακριβώς αυτό είναι ένα κομμάτι που πρέπει να το δούμε συνολικά.
Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται να αλλάξει ώστε η βιομηχανία να αποτελέσει ελκυστική επιλογή καριέρας για τη νέα γενιά;
Πίσω από την καινοτομία, τη βιομηχανική παραγωγή και τις εφαρμογές που αναπτύσσουμε, βρίσκονται στην πραγματικότητα οι άνθρωποι. Είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν γνώσεις, έχουν εμπειρία, έχουν δημιουργικότητα, οπότε θα πρέπει ο κλάδος να έχει την ικανότητα να ελκύει, να προσελκύει, να αναπτύσσει και να διατηρεί το ανθρώπινο δυναμικό, το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει η ελληνική οικονομία... θα είναι ένας παράγοντας που θα την καθορίσει την ελληνική οικονομία στο παγκόσμιο στερέωμα. Τώρα αυτό που έχω να πω για το πώς θα κάνουμε, πώς θα έχουμε τα στελέχη, είναι ότι ο βιομηχανικός χώρος είναι ένας χώρος με ένα πολύ ευρύ φάσμα εργασιών. Συνδυάζει τεχνολογία, ρομποτική, αυτοματισμούς κι όλες τις διαδικασίες που χρειάζονται από την αρχή μέχρι το τέλος για την μεταποίηση ενός προϊόντος. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δίνονται πάρα πολλές ευκαιρίες εξέλιξης. Αυτό το ξέρουν οι νέοι μας σήμερα; Είναι κάτι που πρέπει να το μάθουν. Και πρέπει να το μάθουν και με εξωστρέφεια της βιομηχανίας και με την σύνδεση των πανεπιστημίων με τη βιομηχανία.
Αυτό ήθελα να σας ρωτήσω. Μια μεγαλύτερη διασύνδεση της πανεπιστημιακής κοινότητας με την βιομηχανία, πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί;
Αυτό γίνεται σε πολλές χώρες. Η χώρα μας εκεί χρειάζεται περισσότερη ενίσχυση. Γιατί χρειάζεται να πάρουμε την επιστημονική γνώση που έχουν τα πανεπιστήμια μας και να την μετατρέψουμε πολύ αποδοτικότερα σε προϊόντα, σε καινοτομία και σε παραγωγικές διαδικασίες. Κι εκεί χρειάζεται αυτή η σύνδεση και με τα πανεπιστήμια και με τα ερευνητικά κέντρα.