Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ) αναγνωρίζει τη σημασία της θεσμοθέτησης του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό, ως ενός αναγκαίου εργαλείου εθνικού σχεδιασμού για τον κλάδο.
Ωστόσο, εκφράζει την ανησυχία της για το γεγονός ότι βασικές προβλέψεις του πλαισίου εξακολουθούν να στηρίζονται σε οριζόντιους περιορισμούς, οι οποίοι δεν λαμβάνουν επαρκώς υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε προορισμού.
Ρυθμίσεις όπως προκαθορισμένα όρια δυναμικότητας και πρόσθετες γραφειοκρατικές διαδικασίες δημιουργούν εμπόδια στην ανάπτυξη, αυξάνοντας τη γραφειοκρατία, το κόστος και την επενδυτική αβεβαιότητα ακόμη και για μικρές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις χωρίς να τεκμηριώνεται επαρκώς η αποτελεσματικότητά τους.
Ιδιαίτερα προβληματικός είναι ο καθορισμός οριζόντιων ορίων κλινών, τα οποία μάλιστα ορίζονται αυθαίρετα, χωρίς τεκμηριωμένα και αντικειμενικά κριτήρια που να συνδέονται με τα πραγματικά δεδομένα κάθε προορισμού. Η εφαρμογή τέτοιων οριζόντιων μέτρων δύναται να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες συνέπειες όπως απαξίωση των ιδιοκτησιών, κατάτμηση της γης, αύξηση της δομημένης επιφάνειας, επιβάρυνση του τοπίου, περιορισμό οικονομιών κλίμακας και υπονόμευση της βιωσιμότητας των τουριστικών μονάδων.
Παράλληλα, διαπιστώνεται σαφής ασυμμετρία ανάμεσα στη ρύθμιση της ξενοδοχειακής δραστηριότητας και της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Ενώ για τις νόμιμα αδειοδοτημένες ξενοδοχειακές μονάδες προβλέπονται συγκεκριμένοι και δεσμευτικοί περιορισμοί, για τη βραχυχρόνια μίσθωση το πλαίσιο περιορίζεται σε γενικές και αόριστες αναφορές, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένα μέτρα εφαρμογής. Δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικός χωρικός σχεδιασμός όταν μια δραστηριότητα που ασκεί ολοένα μεγαλύτερη πίεση στους προορισμούς αντιμετωπίζεται χωρίς ξεκάθαρους κανόνες και υποχρεώσεις.
Η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται μέσα από περισσότερους περιορισμούς, αλλά μέσα από επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές: νερό, ενέργεια, διαχείριση αποβλήτων, μεταφορές. Η φέρουσα ικανότητα κάθε προορισμού πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δυναμικό μέγεθος, το οποίο προσαρμόζεται στις πραγματικές συνθήκες και ανάγκες της κάθε περιοχής, και όχι ως στατικός, ενιαίος κανόνας.
Ένα χωροταξικό πλαίσιο που περιορίζεται στην επιβολή ορίων, χωρίς να δημιουργεί ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων, δεν προσφέρει λύσεις. Απλώς μεταθέτει τις ευθύνες και αναβάλλει τις αναγκαίες παρεμβάσεις, καταλήγει ο ΠΟΞ.