Έχουν πλέον περάσει αρκετοί μήνες από τότε που το AIP, το αμερικανικό επενδυτικό fund που κατέχει την Aluminium Dunkerque, ξεκίνησε συζητήσεις για την πώληση της ναυαρχίδας της γαλλικής βιομηχανίας αλουμινίου. Η χθεσινή ημέρα σηματοδότησε μια νέα φάση στη διαδικασία πώλησης: την αξιολόγηση των οικονομικών προσφορών, γράφει η La Voix du Nord.
Το εργοστάσιο βρίσκεται σε διαδικασία μεταβίβασης και το αμερικανικό fund AIP, το οποίο εξαγόρασε την Aluminium Dunkerque το 2021 (προηγουμένως ανήκε στη Rio Tinto), προσεγγίζει τη φάση εξέτασης των χρηματοοικονομικών προτάσεων με αισιοδοξία.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του γαλλικού μέσου, οι Emirates Global Aluminium (EGA, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), Aluminium Bahrain και Metlen Energy & Metals αποτελούν «τους τρεις πλέον σοβαρούς υποψηφίους επί του παρόντος».
Ο πρώτος εξ αυτών αποτελεί βαρύ όνομα της βιομηχανίας αλουμινίου. Ενδεικτικά: κύκλος εργασιών 6,9 δισ. το 2024, περίπου 2,5 εκατ. τόνοι παραγωγής το 2024 (άνω των δύο τρίτων της συνολικής παραγωγής στην Ευρώπη) και σχέδιο εισαγωγής στο χρηματιστήριο που εξετάζεται εδώ και μήνες και, εφόσον υλοποιηθεί, εκτιμάται μεταξύ 10 και 15 δισ.
Όσον αφορά το Μπαχρέιν (περίπου 1,62 εκατ. τόνοι αλουμινίου το 2025), η επίσκεψη του βασιλιά Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα στο Μέγαρο των Ηλυσίων στις 6 Φεβρουαρίου δεν πέρασε απαρατήρητη στον βιομηχανικό μικρόκοσμο.
Οι δύο χώρες έχουν συνάψει εταιρική σχέση σε θέματα εξοπλισμού, κατάρτισης και στρατηγικών ανταλλαγών. «Κατά τη διάρκεια γεύματος εργασίας στο Μέγαρο των Ηλυσίων, οι δύο ηγέτες συζήτησαν επίσης το ζήτημα των διασταυρούμενων επενδύσεων μεταξύ Γαλλίας και του βασιλείου του Κόλπου», εξηγεί πηγή με γνώση του θέματος.
Από την άλλη πλευρά, η Μetlen διαθέτει αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα: είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός βωξίτη (κύρια πρώτη ύλη του αλουμινίου) στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η μόνη μεταλλουργική εταιρεία που ελέγχει ολόκληρη την αλυσίδα αξίας, από την εξόρυξη έως τη διύλιση αλουμίνας, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής, της ενεργειακής τροφοδοσίας και της μεταλλουργίας.
Αν και είχαν αρχικά ανακοινωθεί ως διεκδικητές, οι Glencore (αγγλοελβετικός μεταλλευτικός όμιλος), Sumitomo (Ιαπωνία) και, κυρίως, η Rio Tinto (αγγλοαυστραλιανός όμιλος) φέρεται πλέον να μην εμφανίζονται ιδιαίτερα πρόθυμοι να υποβάλουν προσφορά. Το όνομα της Rio Tinto είναι «στιγματισμένο» στους διαδρόμους των συνδικάτων και στη συνείδηση ορισμένων εργαζομένων. Η προοπτική αυτή φέρεται να αποθάρρυνε τον μεταλλευτικό όμιλο. «Δεν είναι καθησυχαστικό για τους υποψήφιους αγοραστές να γνωρίζουν ποιο ενδέχεται να είναι το σενάριο κατά τον χρόνο της εξαγοράς», προσθέτει η ίδια πηγή.
Σύμφωνα με αρκετές πηγές, η πώληση θα μπορούσε να οριστικοποιηθεί σε επίπεδα περί το €1 δισ. Ωστόσο, παραμένει δύσκολο να εκτιμηθεί ένα δίκαιο και ακριβές τίμημα, δεδομένων των πολλών αγνώστων που περιβάλλουν τις απαιτήσεις της AIP. Το κράτος έχει εμπλακεί από την αρχή των διαπραγματεύσεων, όπως και η δημόσια επενδυτική τράπεζα (BPI).
Η επιλογή συμμετοχής μειοψηφικού ποσοστού από την BPI καθίσταται ολοένα και πιθανότερη. Μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο θα επέτρεπε στην BPI να παρακολουθεί τη λειτουργική δραστηριότητα της εταιρείας και να διασφαλίζει, κατ’ επέκταση, τη συνέχιση των επενδυτικών σχεδίων (ιδίως εκείνων που σχετίζονται με την απανθρακοποίηση). Και ποια θα είναι η τελική έκβαση της υπόθεσης; «Θα μπορούσε να συμβεί εντός ολίγων ημερών», σύμφωνα με παρατηρητές.
Το εργοστάσιο παράγει πλάκες αλουμινίου και ράβδους κραμάτων για βιομηχανική χρήση. Το 2024, τα καθαρά κέρδη της εταιρείας ανήλθαν σε €186 εκατ. (επί κύκλου εργασιών €834 εκατ.), έναντι €48 εκατ. το 2021.