Ας μετατρέψουμε τη μιζέρια που μας καταβάλλει σε κινητήριο δύναμη που δίνει φτερά σε μας και παρασέρνει τους γύρω μας προς τα εμπρός.
Είναι αλήθεια ότι, καμιά φορά, ξεχνάμε τι έχει πραγματικά σημασία στη ζωή, τα θέλουμε όλα δικά μας και νιώθουμε διαρκώς αδικημένοι. Τότε είναι που δεν μπορούμε να χαρούμε τίποτα και τριγυρίζουμε αγανακτισμένοι – ποιος ξέρει γιατί; – γκρινιάζοντας για τα πάντα,
εθελούσια ανήμποροι να μοιραστούμε στιγμές και συναισθήματα με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Κι είναι κάπου εκεί, στο μεταίχμιο μεταξύ της ζωής που έχουμε και της ζωής που θα θέλαμε να έχουμε, που παγιδευόμαστε και κάνουμε κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό μας κυνηγώντας την ουρά μας – αγνοώντας πως δεν θα την πιάσουμε ποτέ.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr