Στο μυαλό μου, οι μαμάδες ήταν ακούραστες και ανθεκτικές. Δεν αρρώσταιναν ποτέ, δεν έλεγαν όχι στις απαιτήσεις των άλλων και δεν τολμούσαν να αφήσουν στη μέση μια δουλειά. Έτσι ήταν η γιαγιά μου, έτσι οι θείες μου, έτσι κι η μαμά μου.
Έτσι θέλησα να είμαι κι εγώ και όταν έγινα μαμά ακολούθησα το ίδιο μοντέλο αυτοθυσίας.
Ωστόσο, αυτό που ένιωθα δεν συμβάδιζε με αυτό που έδειχνα. Τα βράδια ένιωθα εξαντλημένη, αρρώσταινα συχνά αλλά το αγνοούσα, ενώ πολλές φορές έκλαιγα κρυφά νιώθοντας μόνη και παραμελειμένη. Από τη μία με πλημμύριζε απογοήτευση που δεν μπορούσα να είμαι δυνατή και άτρωτη σαν την μαμά μου, από την άλλη καταλάβαινα πως η μητέρα μου, όπως και η γιαγιά μου, όλα αυτά τα χρόνια μου έλεγαν ψέματα: δεν ήταν άτρωτες, αλλά άνθρωποι με αδυναμίες σαν κι εμένα.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr