Όταν ήμουν μικρή, νόμιζα πως η αγάπη είναι κάτι κόκκινο και μεγάλο. Κάτι που εμφανίζεται μπροστά σου ξαφνικά μόλις συναντήσεις εκείνον που θα παντρευτείς. Ήταν τότε που οι συγγενείς τροφοδοτούσαν το μυαλό μου με παραμύθια για πριγκίπισσες και όμορφους βασιλιάδες κι όλοι μου έλεγαν πως, σαν μεγαλώσω αρκετά, θα έρθει ο ιππότης μου καβάλα στο άλογό του να με πάρει.
Μόλις ξεκίνησα το σχολείο, η μητέρα μου εξαφάνισε τα παραμύθια και τα αντικατέστησε με ιστορίες γήινες, πραγματικές και ρεαλιστικές. Τότε, η αγάπη άλλαξε μορφή και σχήμα. Δεν ήταν κόκκινη, αλλά λευκή. Δεν θα εμφανιζόταν ξαφνικά, αλλά θα ερχόταν σαν αέρας που όσο πάει και δυναμώνει. Οι συγγραφείς των παιδικών μου αναγνωσμάτων ξεδίπλωσαν μπροστά μου μια αγάπη που άξιζε γι’ αυτήν να αγωνιστείς, να προσπαθείς και τελικά να την κερδίσεις.
Αυτό που έμενε να εξερευνήσω μεγαλώνοντας, ήταν το ερώτημα «Τι πάει να πει αληθινή αγάπη;»
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr