Μια γυναίκα θυμάται μια πιο αθώα εποχή και αναπολεί το πως η μαμά της έκανε τα πάντα, ώστε εκείνη και τ’ αδέρφια της να μη βαρεθούν ποτέ.
Όταν ήμασταν παιδιά, τότε που τα καλοκαίρια ήταν μακρύτερα και πιο ράθυμα, και δεν υπήρχαν φουσκωτοί παιδότοποι και θαλάσσια πάρκα, βαριόμασταν πιο συχνά – ειδικά τα μεσημέρια που η ζέστη ηταν στα ύψη και όλοι έπεφταν για ύπνο. Ήταν πολύ ωραία που οι μέρες ήταν ξαφνικά τόσο μεγάλες, αλλά το πώς θα τις γεμίσουμε με παιχνίδι και διασκέδαση ήταν πάντα ένας γρίφος. Αυτή η γυναίκα θυμάται εκείνη την πιο αθώα εποχή (χωρίς οθόνες, summer camp και δημιουργικά εργαστήρια) και αναπολεί το πως η μαμά της έκανε τα πάντα, ώστε εκείνη και τ’ αδέρφια της να μη βαρεθούν ποτέ.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr