Όταν δεν εμπλεκόμαστε σε αφύσικο βαθμό στη ζωή των παιδιών μας, τα βοηθάμε να αποκτήσουν πολύτιμα εφόδια για τη ζωή τους.
Eίναι πάρα πολύ δύσκολο να καταλάβουμε πότε γινόμαστε υπερπροστατευτικοί με τα παιδιά. Άλλωστε, κάνουμε ό,τι κάνουμε γιατί έχουμε ως απώτερο στόχο την ασφάλεια και το καλό τους. Σωστά; Κι όμως κάπου πρέπει να μπεί ένα όριο. Όταν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε ένα ψυχολογικό και κοινωνικό «θερμοκήπιο» και εμπλεκόμαστε σε αφύσικο βαθμό στη ζωής τους, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τους δημιουργήσουμε (επιπλέον) αδυναμίες. Έτσι, μεγαλώνουμε άβουλα πλάσματα που, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν αργότερα, ως ενήλικες, θα χρειάζονται διαρκώς τη στήριξη τρίτων.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr