Συνάδελφε και συναγωνιστή σ’ αυτόν τον στίβο μάχης που λέγεται μητρότητα. Θέλω να ξέρεις πως, σ’ αυτήν τη δύσκολη και βασανιστική δοκιμασία, είμαι δίπλα σου. Σε στηρίζω και νιώθω τον πόνο σου κάθε στιγμή που βλέπω το παιδί σου να σέρνει τα πόδια του σκελετωμένο, με το στομάχι κοτσίδα, στις εσχατιές του Άγιου Δομίνικου, να προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του με λίγη καρύδα και λίγο ρύζι μαγειρεμένο σε κάτι σαν ελαιόλαδο – ο Θεός να το κάνει!
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr