«Κάθε φορά που με πιάνει απελπισία επειδή με ξαναχτύπησε, επιστρέφω στην αγκαλιά του για παρηγοριά. Την μόνη ενήλικη αγκαλιά που μου έχει απομείνει...»
Τον γνώρισα στα 16. Έφηβη ακόμα, ρομαντική όσο δεν πάει, ονειρευόμουν να βρω έναν άνθρωπο να με αγαπήσει για όλα αυτά που με απέρριπταν οι γονείς μου. Κάποιον να που να ερωτευτεί όχι μόνο τα καλά μου, αλλά και τα ελαττώματά μου. Κάποιον που θα ζει και θα αναπνέει μόνο για μένα, θα με βάζει πάνω απ' όλους, θα με διεκδικεί κάθε λεπτό και θα θέλει να είμαστε συνέχεια μαζί.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr