Είναι ένα συναίσθημα βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα, στις προσδοκίες και στον τρόπο που έχουμε μάθει να ορίζουμε την αξία μας ως μητέρες
Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως αθόρυβη, σχεδόν κρυφή. Τα παιδιά είναι στο σχολείο ή κοιμούνται. Το σπίτι, για πρώτη φορά μέσα στη μέρα, δεν ζητά κάτι άμεσο. Κάθεσαι στον καναπέ. Παίρνεις μια ανάσα. Και τότε, αντί για ανακούφιση, έρχεται εκείνο το γνώριμο σφίξιμο. «Μήπως έπρεπε να κάνω κάτι πιο χρήσιμο;». «Μήπως είμαι τεμπέλα;». «Μήπως δεν δίνω το σωστό παράδειγμα;».
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr