Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που διάβασα αυτό το γράμμα. Ήταν από εκείνα που δεν τα προσπερνάς εύκολα. Από εκείνα που σε αναγκάζουν να σταθείς, να πάρεις μια ανάσα και να σκεφτείς όχι μόνο τι διαβάζεις αλλά και πόσο συχνά συμβαίνει γύρω μας χωρίς να το λέμε δυνατά. Ήταν το γράμμα μιας γιαγιάς προς την κόρη της. Όχι θυμωμένο, όχι επιθετικό. Ήταν ένα γράμμα γεμάτο κούραση, ενοχή και μια βαθιά ανάγκη να ακουστεί.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr