«Βρέθηκα να μετράω μόνη μου τα λεπτά ανάμεσα στα κλάματα, να κουβαλάω εξάντληση που δεν λέγεται και να περιμένω… να του το ζητήσω»
Δεν το περίμενα έτσι. Όταν ήμουν έγκυος, φανταζόμουν ότι θα είμαστε μια ομάδα. Ότι θα ξυπνάμε μαζί τα βράδια, θα χαζεύουμε μαζί το μωρό μας, θα γελάμε με τα μικρά του κατορθώματα σαν δύο άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο θαύμα. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα να μετράω μόνη μου τα λεπτά ανάμεσα στα κλάματα, να κουβαλάω εξάντληση που δεν λέγεται και να περιμένω… να του το ζητήσω.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr