Μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η έντονη κριτική που ασκούν κυβερνητικά στελέχη στην Μαρία Καρυστιανού το τελευταίο διάστημα.
Στο Μέγαρο Μαξίμου αξιολογούν προσεκτικά τα νέα δεδομένα και τις διεξαγόμενες έρευνες, μέσα από τις οποίες βλέπουν στη δημόσια παρουσία της μία περίπτωση που, έστω και άτυπα, αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά πολιτικού αντιπάλου.
Πλέον η Μαρία Καρυστιανού αντιμετωπίζεται ως η «νέα ισχυρή παίκτρια» στο πολιτικό παιχνίδι και το πρωθυπουργικό επιτελείο θέλει να θέσει εξαρχής τα όρια.
Πίσω από τις αιχμές, τις προειδοποιήσεις και τις σκληρές -κάποιες φορές- εκφράσεις, κρύβονται δύο παράμετροι που εξηγούν γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να «στοχοποιήσει» την κυρία Καρυστιανού.
Η πρώτη έχει να κάνει με τις μετρήσεις-τόσο τις δημοσιοποιημένες όσο και αυτές για εσωτερική χρήση, όπου η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, ακόμα και χωρίς να έχει ανακοινώσει επισήμως τη δημιουργία κόμματος, φέρεται να υπερτερεί σε αποδοχή έναντι των αρχηγών της αντιπολίτευσης, αλλά και έναντι του Αλέξη Τσίπρα.
Η επιλογή της κυβέρνησης δεν είναι να την αγνοήσει, όπως κάποιοι (ακόμα και μέσα στο στενό κυβερνητικό επιτελείο) προτείνουν, αλλά να επιχειρήσει την πολιτική της αποδόμηση, όχι γενικά και αόριστα, αλλά στο πεδίο των θέσεων.
Αρχικά αυτό έγινε με το ζήτημα των αμβλώσεων την περασμένη εβδομάδα, όταν κυβερνητικά στελέχη έσπευσαν να της αποδώσουν «ακροδεξιό πρόσημο» και ακολούθησαν τα εθνικά θέματα, μετά τη δημόσια τοποθέτησή της Μαρίας Καρυστιανού ενόψει της επικείμενης συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν. Το μήνυμα που εκπέμπεται από το Μέγαρο Μαξίμου είναι σαφές: αν θέλει να παίζει πολιτικά, θα κριθεί και θα πιεστεί πολιτικά.
«Ακροδεξιά ανάρτηση»
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι χθεσινές δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος τόνισε ότι «όταν κάνει κόμμα η κυρία Καρυστιανού, ας εκφράσει τις απόψεις της» και προέβλεψε ότι με τέτοιες θέσεις «δεν την βλέπω να μακροημερεύει πολιτικά».
Αντίστοιχα, ο Άδωνις Γεωργιάδης ανέβασε τους τόνους, κάνοντας λόγο για «εντελώς ακροδεξιά ανάρτηση», υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση «δεν περιμένει την Καρυστιανού» για να υπερασπιστεί τα εθνικά δικαιώματα.
Η δεύτερη παράμετρος της κυβερνητικής κριτικής αφορά αυτήν καθ’ αυτήν την εξωτερική πολιτική. Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον θεωρούν ότι αυτή, μαζί με την άμυνα, αποτελούν προνομιακά πεδία της κυβέρνησης, στα οποία δεν προτίθενται να αφήσουν περιθώρια σε άλλους να εμφανιστούν ως αυθεντικότεροι εκφραστές του πατριωτισμού. Ο όρος «πατριδοκαπηλεία», που χρησιμοποιείται συχνά σε τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών, αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη γραμμή.
Η παρέμβαση της κυρίας Καρυστιανού, η οποία ζήτησε δημόσια ενημέρωση για τα θέματα της συνάντησης με τον Ταγίπ Ερντογάν και χαρακτήρισε «εθνική προδοσία» οποιαδήποτε απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων, θεωρήθηκε από την κυβέρνηση ευθεία αμφισβήτηση της θεσμικής διαχείρισης της εξωτερικής πολιτικής.
Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, Θανάσης Κοντογεώργης, έσπευσε να απαντήσει, υπογραμμίζοντας ότι η κυβερνητική πολιτική είναι «διαυγής και διαφανής» και ότι «δεύτερες σκέψεις ως προς το τι επιδιώκει η κυβέρνηση δεν χωρούν».
Σε πιο ανεπίσημο, αλλά αποκαλυπτικό τόνο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε ότι η Καρυστιανού «δεν είναι θεσμικός συνομιλητής» και πως η κυβέρνηση δεν έχει υποχρέωση να απαντά σε κάθε άποψη. Την ίδια στιγμή, πάντως, άφησε σαφείς αιχμές για το ύφος και τον χρόνο των παρεμβάσεών της, ιδίως όταν αυτές αφορούν ευαίσθητα ζητήματα εθνικής πολιτικής.