Η στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου θέλει τη μεταφορά στη Χαριλάου Τρικούπη του βάρους κρίσιμων επιλογών για το πολιτικό μέλλον της χώρας, τόσο πριν όσο και μετά τις κάλπες.
Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος σε τηλεοπτική του συνέντευξη (στον ΣΚΑΪ), υποστήριξε ότι, σε ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας, μοναδική ρεαλιστική επιλογή είναι το ΠΑΣΟΚ.
Όπως ανέφερε, εάν η ηγεσία του κόμματος αρνηθεί μια τέτοια προοπτική, η χώρα θα οδηγηθεί εκ νέου σε εκλογές, μεταφέροντας έτσι την ευθύνη της πολιτικής σταθερότητας στην απόφαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρακτικά, στο κυβερνητικό στρατόπεδο «πετούν το γάντι» στον Νίκο Ανδρουλάκη και τους συνεργάτες του, προκειμένου να ανοίξουν… εδώ και τώρα τα χαρτιά τους, πριν από τη λαϊκή ετυμηγορία και να αποσαφηνίσουν τους δυνάμει κυβερνητικούς εταίρους την επομένη της κάλπης.
Από την πλευρά του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, εστίασε κυρίως στη στάση του ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη στη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης. Το πρωθυπουργικό περιβάλλον θεωρεί ότι δεν υπάρχει χώρος για «ναι» ή «όχι» με αστερίσκους, αλλά μόνο σαφείς τοποθετήσεις. Όπως τονίζεται, όταν τα άρθρα τεθούν προς αναθεώρηση στην πρώτη Βουλή, κάθε κόμμα και κάθε βουλευτής θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη της ψήφου του, με την ιστορία να καταγράφει ποιοι στάθηκαν υπέρ και ποιοι κατά συγκεκριμένων αλλαγών.
«Ομολογία ήττας»
Απαντώντας στο επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί αποφυγής των 180 ψήφων στην παρούσα Βουλή, ώστε να μην περάσουν άρθρα στην επόμενη με απλή πλειοψηφία (151 ψήφων), ο κ. Μαρινάκης έκανε λόγο για τακτικισμό και «ομολογία ήττας» που, όπως σημείωσε, υποβαθμίζει τη σοβαρότητα της συνταγματικής διαδικασίας.
Στέλεχος της κυβέρνησης επιμένει ότι στη Βουλή υπάρχουν δύο κόμματα με διαχρονική θεσμική συνέπεια, παρά τις μεταξύ τους διαφορές: η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσαν και τώρα, υπό προϋποθέσεις, να έχουν μια στοιχειώδη συνεννόηση.
Στο κυβερνητικό αφήγημα, το γεγονός ότι σήμερα τα δύο κόμματα συγκεντρώνουν πάνω από 180 έδρες, παρουσιάζεται ως ιστορική ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις, με την επισήμανση ότι καμία πολιτική δύναμη δεν μπορεί να εγγυηθεί πως μια τέτοια πλειοψηφία θα υπάρχει και στο μέλλον.
Ταυτόχρονα, τίθεται εμμέσως το ερώτημα κατά πόσο το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι μπορεί να επιδιώξει αντίστοιχες αλλαγές με τη στήριξη κομμάτων των (αριστερών ή δεξιών) άκρων, επιλογή που, κατά το Μέγαρο Μαξίμου, δεν συνάδει με τη θεσμική του παράδοση.
Με αφορμή, εξάλλου, την υπόθεση του Γιάννη Παναγόπουλου, ο Παύλος Μαρινάκης ξεκαθάρισε ότι «δεν θα ‘χρεωθεί’ και τον κ. Παναγόπουλο η Κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία. Ο κύριος Παναγόπουλος ήταν, σε αναστολή πλέον, μέλος ενός συγκεκριμένου κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ανέστειλε την ιδιότητα του μέλους». Διερωτήθηκε «τι θα γινόταν -κακώς- εάν αντιστοίχως είχε συμβεί μια τέτοια υπόθεση με βασικό εμπλεκόμενο, μέλος της ΝΔ».