Στόχος αυτής της στρατηγικής είναι να αντιπαραβάλει μία προς μία τις προτάσεις της αντιπολίτευσης με όσα ήδη υλοποιούνται ή δρομολογούνται από την κυβέρνηση και, ταυτόχρονα, να αναδείξει τις δημοσιονομικές επιβαρύνσεις που συνεπάγονται οι εξαγγελίες των δύο κομμάτων.
Η πρώτη γραμμή πυρός αφορά το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Μετά την ομιλία του και τη συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη, το κυβερνητικό επιτελείο επιχείρησε να αποδομήσει την εικόνα ενός νέου οικονομικού σχεδίου, υποστηρίζοντας ότι ένα σημαντικό μέρος των προτάσεων που παρουσιάστηκαν, ήδη εφαρμόζεται ή βρίσκεται σε διαδικασία υλοποίησης: από τους περιορισμούς στις βραχυχρόνιες μισθώσεις και τα κίνητρα για το άνοιγμα κλειστών κατοικιών, μέχρι τα προγράμματα προληπτικών εξετάσεων, την αναβάθμιση των νοσοκομείων και τον διάλογο για το Νέο Λύκειο και το Εθνικό Απολυτήριο.
Στο οικονομικό σκέλος, ωστόσο, η κριτική γίνεται σαφώς πιο επιθετική. 13ος μισθός, 13η σύνταξη, μειώσεις φόρων, τετραήμερη εργασία, ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» δάνεια και σειρά άλλων παρεμβάσεων μπαίνουν στο κυβερνητικό «μικροσκόπιο», με το ερώτημα που τίθεται να αποτελεί πλέον τον πυρήνα της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας: «ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό;»
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η παρέμβαση του υφυπουργού στον πρωθυπουργό, Θανάση Κοντογεώργη, ο οποίος επιχείρησε να διαχωρίσει τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ σε εκείνες που, όπως είπε, ήδη υλοποιούνται από την κυβέρνηση και σε εκείνες που θεωρεί οικονομικά ανέφικτες. Η κυβερνητική επιχειρηματολογία δεν περιορίζεται στην απόρριψη των προτάσεων της αντιπολίτευσης, αλλά προσπαθεί να οικειοποιηθεί πολιτικά το μέρος εκείνο των εξαγγελιών που συμπίπτει με κυβερνητικές δράσεις, παρουσιάζοντάς τις ως έμμεση αναγνώριση του κυβερνητικού έργου.
«Λαϊκιστικές και ανέξοδες»
Ταυτόχρονα, επιδιώκεται και η αξιοποίηση της αντιπαράθεσης ΠΑΣΟΚ – Αλέξη Τσίπρα. Η αναφορά του κ. Κοντογεώργη ότι το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τον πρώην πρωθυπουργό πως αντέγραψε μεγάλο μέρος του προγράμματός του, χαρακτηρίζοντας την ίδια στιγμή τις προτάσεις αυτές «λαϊκιστικές» και «ανέξοδες», δίνει στην κυβέρνηση ένα ακόμη επιχείρημα: ότι η αντιπολίτευση βρίσκεται σε έναν ανταγωνισμό παροχών, χωρίς σαφές δημοσιονομικό όριο.
Σε αυτό έγκειται το δεύτερο σκέλος της κυβερνητικής αντεπίθεσης, που είναι η αντιμετώπιση της ΕΛΑΣ και του προγράμματός της. Η παρέμβαση του κυβερνητικού εκπροσώπου για τα περίφημα 7,5 δισ. ευρώ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επικαλέστηκε μια δήλωση του τομεάρχη Οικονομικών της ΕΛΑΣ, Φραγκίσκου Κουτεντάκη, και την ανέδειξε σε μείζον πολιτικό ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι το ποσό των 7,5 δισ. αφορά ετήσια δαπάνη και όχι το συνολικό κόστος τετραετίας που είχε παρουσιαστεί από τον Αλέξη Τσίπρα.
Ζητούμενο -κατά το αφήγημα του Μεγάρου Μαξίμου- είναι η δυνατότητα χρηματοδότησης χωρίς να διαταραχθεί η δημοσιονομική ισορροπία. Παράλληλα, με τους όρους «πολιτική εξαπάτηση», «πλειοδοσία» και επιστροφή στις λογικές του «λεφτά υπάρχουν», το πρωθυπουργικό επιτελείο θέλει να ξαναφέρει στον δημόσιο διάλογο το «τραύμα» της προηγούμενης δεκαετίας και τον φόβο μιας νέας δημοσιονομικής εκτροπής. Ουσιαστικά, με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να θέσει η ίδια την ατζέντα και τους όρους της πολιτικής αντιπαράθεσης.