Στην πέμπτη και στη δέκατη θέση αντίστοιχα καταποντίστηκαν τα παραδοσιακά κυβερνητικά κόμματα της γαλλικής Δεξιάς και Αριστεράς στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Το Ρεπουμπλικανικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα συγκέντρωσαν μόνο 2,3 εκατ. ψήφους από ένα εκλογικό σώμα 35 εκατομμύρια ψηφοφόρων.
Μάλιστα, ούτε η Βαλερί Πεκρές των Ρεπουμπλικανών ούτε η Αν Ινταλγκό των Σοσιαλιστών έπιασε το όριο του 5%, που επιτρέπει την επιστροφή των εξόδων της προεκλογικής εκστρατείας. Η μεν πρώτη συγκέντρωσε ποσοστό 4,78%, με 1.7 εκατ. ψήφους, η δε δεύτερη 1,75%, με μόλις 600 χιλιάδες ψήφους.
Πρόκειται για ιστορική αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη της χώρας, η οποία φυσικά έγινε ορατή ήδη από την προηγούμενη εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν. Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες απώλεσαν την εξουσία τα δύο ιστορικά κόμματα και τερματίστηκε η εναλλαγή τους στη διακυβέρνηση.
Κυρίως όμως πρόκειται για υποχώρηση ή αποδρομή των ρευμάτων που καθόρισαν την πολιτική ζωή από το ξεκίνημα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, το 1958, σε μια χώρα όπου η ιδεολογία πάντα διεκδικούσε πιο βαρύνοντα ρόλο και δεν υπόκειτο τόσο σε πελατειακές ή ευκαιριακές χρήσεις,
Κι όμως, αυτή η ιστορική διαδικασία έδινε σταθερά δείγματα γραφής. Τα ποσοστά άνω του 40% των δεκαετιών του '60, του '70, και του '80, που άλλοτε απολάμβανε ο Ντε Γκολ, άλλοτε ο Μιτεράν και άλλοτε οι συν αυτοίς, άρχισαν να φθίνουν ήδη από τα χρόνια του Σιράκ.
Σήμερα, ενώ οι μονομάχοι της μεθεπόμενης Κυριακής πλειοδοτούν σε αριστεροσύνη για να εξευμενίσουν ή να ξεγελάσουν τους υποστηρικτές του τελικώς οριακά ηττημένου Μελανσόν, και την ώρα που ο Σαρκοζί νεκρανασταίνεται και διεμβολίζει τις γραμμές των Συντηρητικών στηρίζοντας ξεκάθαρα Μακρόν, η Γαλλία έχει μόλις βγει από μια πρώτη αναμέτρηση με ουκ ολίγες ακροδεξιές επιλογές και "απολαμβάνει" τη δική της εθνική και δικομματική πασοκιφικασιόν.