Αν οι διαταραχές εφοδιασμού στον Περσικό δεν λυθούν μέσα σε τέσσερις-πέντε ημέρες, για το φυσικό αέριο, και σε δύο-τρεις εβδομάδες, για το πετρέλαιο, τότε οι τιμές μπορεί να «ξεφύγουν» πραγματικά, εκτιμούν αναλυτές στο εξωτερικό καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται. Μιλούν για σενάρια με τιμές έως και πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι για το πετρέλαιο, με το φυσικό αέριο να βλέπει τιμές πάνω από τα €100/MWh στην Ευρώπη, δηλαδή επίπεδα που έχουν να εμφανιστούν από την εποχή της ρωσικής εισβολής στη Ουκρανία..
Το Ιράν έχει ήδη επιτεθεί σε τουλάχιστον 9-10 δεξαμενόπλοια από το Σαββατοκύριακο, ενώ η κίνηση στα Στενά του Ορμούζ έχει σταματήσει σχεδόν εντελώς. Εκατοντάδες δεξαμενόπλοια έχουν εγκλωβιστεί μέσα στον Κόλπο.
Ακόμη κι αν η υπόλοιπη στρατιωτική του ισχύς υποβαθμιστεί, η Τεχεράνη θα μπορούσε να συνεχίσει να στέλνει drones για πολύ καιρό, παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία των πλοίων αλλά και τη λειτουργία παραγωγικών και λιμενικών εγκαταστάσεων, αρκετές εκ των οποίων έχουν ήδη πληγεί.
Στο φυσικό αέριο, ο κίνδυνος είναι ακόμη πιο «άμεσος». Το πλήγμα στις εγκαταστάσεις LNG στο Κατάρ -που καλύπτει 17% της παγκόσμιας προσφοράς- δύσκολα θα επιτρέψει την επανεκκίνηση της υγροποίησης πριν περάσουν τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Σε συνδυασμό με τα ήδη «σφιχτά» ευρωπαϊκά αποθέματα (που βρίσκονται στο 30%, δηλαδή σε ασυνήθιστα χαμηλά για την εποχή επίπεδα), αποτελούν τους λόγους για τους οποίους το αέριο έχει κινηθεί πολύ πιο βίαια από το πετρέλαιο: Αύξηση τιμών κοντά στο 60% στην ΕΕ και σχεδόν 80% στην Ασία.
Η μεγαλύτερη νευρικότητα καταγράφεται στην Ασία, που παραδοσιακά απορροφούσε το μεγαλύτερο μέρος των ροών από τον Κόλπο. Εισαγωγείς που «χτενίζουν» την αγορά για φορτία από ΗΠΑ, Δυτική Αφρική και αλλού, έχουν εκτοξεύσει τους ναύλους από τον Ατλαντικό προς την Ασία σε ιστορικά υψηλά.
Ήδη, αρκετά φορτία LNG με προορισμό την Ευρώπη έχουν αλλάξει ρότα. Αγοραστές από Μπαγκλαντές και Ινδία ζητούν επειγόντως φορτία, αλλά δεν καταφέρνουν να τα εξασφαλίσουν, πιθανώς λόγω των υπέρογκων τιμών που ζητούνται από προμηθευτές. Στο μεταξύ, οι κυβερνήσεις σε Ινδία, Κίνα, Ιαπωνία, Ταϊλάνδη και Ταϊβάν έχουν ζητήσει από τα τοπικά διυλιστήρια να αναστείλουν τις εξαγωγές ντίζελ και βενζίνης.
Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη κι αν ανοίξει ξανά το Ορμούζ, η «αποκατάσταση» δεν θα γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι θέμα χρόνου να αρχίσουν οι διακομιδές πληρωμάτων πλοίων από την εμπόλεμη ζώνη (που μετά θα πρέπει να επιστρέψουν) ενώ οι μονάδες που σταματούν τη λειτουργία τους, όπως αυτή του Κατάρ στο LNG, απαιτούν σημαντικό χρόνο επανεκκίνησης.
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε πρόσφατα ναυτική συνοδεία και ασφάλιση για τα πλοία στα Στενά του Ορμούζ, όμως μέχρι τώρα κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί, ίσως διότι τα αμερικανικά πλοία έχουν άλλες, πιο κρίσιμες αποστολές, εναντίον του Ιράν.