Λιγότερο αποτελεσματικές έχουν καταστεί οι οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ ως εργαλείο πίεσης για να αλλάξουν πολιτικές χώρες-αντίπαλοί τους, καθώς χώρες όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Βόρεια Κορέα αξιοποιούν ολοένα πιο εξελιγμένους μηχανισμούς για να τις παρακάμψουν, σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal.
Το ρεπορτάζ δημοσιεύεται τη στιγμή που ΗΠΑ και Ιράν ξεκινούν διαπραγματεύσεις στην Ελβετία στο πλαίσιο πρόσφατης συμφωνίας, η οποία προβλέπει χαλάρωση κυρώσεων με αντάλλαγμα μέτρα για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Ορμούζ.
Οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει περισσότερες από 1.000 κυρώσεις στο Ιράν τα τελευταία 18 μήνες, στο πλαίσιο ευρύτερης στρατηγικής οικονομικής πίεσης. Παρά τα μέτρα, η Τεχεράνη συνεχίζει να αποκομίζει δισεκατομμύρια δολάρια, κυρίως μέσω εξαγωγών πετρελαίου προς την Κίνα, με τα έσοδα να εκτιμώνται στα 43 δισ. δολάρια το 2024.
Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι, στο πλαίσιο της πίεσης, η Ουάσιγκτον κατέφυγε ακόμη και σε αποκλεισμό ιρανικών λιμανιών, σε μια προσπάθεια περιορισμού των εξαγωγών και ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης της.
Αντίστοιχες δυσκολίες καταγράφονται και σε άλλες περιπτώσεις, με τη Ρωσία να συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμό της παρά τις κυρώσεις της Δύσης, ενώ η Βόρεια Κορέα έχει ενισχύσει το πυρηνικό της πρόγραμμα και αντλεί έσοδα μέσω κυβερνοεπιθέσεων και διεθνών δικτύων ξεπλύματος χρήματος.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι χώρες που βρίσκονται υπό κυρώσεις χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο εικονικές εταιρείες, μεσάζοντες και χρηματοοικονομικά δίκτυα σε τρίτες χώρες όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία, προκειμένου να διευκολύνουν το εμπόριο και τη διακίνηση κεφαλαίων.
Η Κίνα, ειδικότερα, έχει εξελιχθεί σε κρίσιμο κόμβο για το Ιράν και τη Ρωσία, παρέχοντας κανάλια πληρωμών και εμπορικών συναλλαγών που περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των αμερικανικών κυρώσεων.
Η αμερικανική κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει την ανάγκη επανεξέτασης της πολιτικής κυρώσεων, με τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ να δηλώνει πρόσφατα ότι εξετάζεται ο εκσυγχρονισμός των σχετικών μηχανισμών. Ορισμένοι πρώην αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι το βασικό ζήτημα δεν είναι οι ίδιες οι κυρώσεις, αλλά η εφαρμογή και η επιβολή τους, ενώ άλλοι θεωρούν ότι εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικό εργαλείο όταν συνδυάζονται με διπλωματική και στρατιωτική πίεση.