Πρωταγωνιστές, από την μια πλευρά, είναι ομάδες αγροτών που αποκλείουν οδικές αρτηρίες κ.τ.λ. κατά βούληση και από την άλλη η κυβέρνηση με την δικαιοσύνη που κάνουν τα στραβά μάτια και τα κόμματα της αντιπολίτευσης να υπερακοντίζουν υπέρ της ικανοποίησης όλων των αιτημάτων των αγροτών.
Από το 1981 που μπήκε η χώρα στην τότε ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και άρχισαν να ρέουν οι κοινοτικές επιδοτήσεις (180 δισ. ευρώ) με αποτέλεσμα τον εθισμό σημαντικής μερίδας του αγροτικού κόσμου σ’ αυτές, το έργο δεν έχει αλλάξει. Μόνο τα πρόσωπα που παίζουν τον ρόλο των κυβερνώντων και των αγροτοσυνδικαλιστών αλλάζουν.
Φυσικά, υπάρχουν κάποιες διαφορές σε σχέση με πριν. Αυτή τη φορά το έργο ξεκίνησε νωρίτερα, δηλαδή τον Δεκέμβριο, ενώ άλλες χρονιές ξεκινάει Ιανουάριο η Φεβρουάριο και τελειώνει προς τα τέλη Φεβρουαρίου καθώς οι αγρότες των αποκαλούμενων «τεμπέλικων» καλλιεργειών, οι οποίοι κατά σύμπτωση είναι οι πιο σκληροί θα πρέπει να πάνε στα χωράφια για να σπείρουν.
Επίσης, ο αμαρτωλός ΟΠΕΚΕΠΕ που δεκάδες χιλιάδες ΑΦΜ άρμεξαν κανονικά με την σύμπραξη κομματικών μανδαρίνων και κυβερνητικών στελεχών διαφορετικών κυβερνήσεων, κάνοντας περιουσίες, πάει στην ΑΑΔΕ. Αυτό δεν αρέσει σε πολλούς αγρότες γιατί προφανώς θα γίνονται διασταυρώσεις και έλεγχοι.
Αν και μοιράσθηκαν περισσότερα λεφτά συνολικού ύψους 3,8 δισ. ευρώ το 2025 σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Χατζηδάκη, οι αγρότες προφανώς θεωρούν ότι μπορούν να εισπράξουν κι άλλα. Υπενθυμίζουμε ότι κάπου 600 χιλ. αγρότες κατ’ επάγγελμα δήλωσαν συνολικά καθαρό εισόδημα 1,9 δισ. ευρώ το 2024-κάπου 3000 ευρώ μέσο ετήσιο εισόδημα- όταν εισέπραξαν συνολικά ενισχύσεις κάθε είδους κοντά στα 3 δισ. ευρώ.
Οι αγρότες έχουν δίκιο στις εκτιμήσεις τους καθώς αυτό ακριβώς συνέβη με βάση τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Κι όχι μόνο αυτό. Τους καλεί σε διάλογο εδώ και εβδομάδες, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα δώσει κι άλλα. Η τελευταία πιέζεται δημοσκοπικά και δεν θέλει να τα σπάσει με μια ομάδα του πληθυσμού στην οποία εκτιμάται ότι πήρε πάνω από 50% στις εκλογές του 2023.
Όμως, οι κυβερνήσεις, οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί δεν μοιράζουν λεφτά στους αγρότες ή άλλες ομάδες πίεσης από τον προσωπικό τραπεζικό λογαριασμό τους. Μοιράζουν λεφτά των υπολοίπων φορολογουμένων και όφειλαν να τα σέβονται.
Καμία άλλη επαγγελματική ομάδα δεν έχει λάβει την οικονομική στήριξη που λαμβάνουν κάθε χρόνο πολλοί αγρότες. Αν κάποιος επαγγελματίας ή μισθωτός χάσει τη δουλειά του δεν περιμένει να τον σώσει το κράτος και η ΕΕ όπως συμβαίνει με τους αγρότες των «τεμπέλικων» καλλιεργειών, π.χ. σιτάρι, βαμβάκι κ.τ.λ.
Αναμφισβήτητα, ο αγροτικός τομέας έχει πολλά θέματα. Ο μικρός κλήρος είναι ένα από αυτά καθώς δεν επιτρέπει οικονομίες κλίμακας. Αν όμως κάποιος δεν βγαίνει οικονομικά είτε θα πρέπει να πάει να κάνει κάτι άλλο, πουλώντας τα χωράφια του σε άλλο, είτε να αλλάξει καλλιέργεια για να βγαίνει. Αν δεν θέλει να κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο, δεν μπορεί να έχει συνεχώς απλωμένο το χέρι για επιδοτήσεις από την ΕΕ και τους υπόλοιπους φορολογούμενους.
Αν θυμόμαστε καλά, το 3% περίπου του πληθυσμού στην ευρωζώνη ασχολείται με τον πρωτογενή τομέα. Στην Ελλάδα, το ποσοστό είναι διπλάσιο. Αυτό λέει πολλά. Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε τον τροχό στο αγροτικό.
Όμως, εδώ το θέμα είναι πιο σοβαρό. Αφορά το μέλλον της Ελλάδας ως ευνομούμενη και ευημερούσα χώρα. Αυτό δεν πρόκειται να είναι καλό όσο δεν λειτουργούν οι θεσμοί. Η ανοχή στην παραβατικότητα ορισμένων ομάδων, η υποταγή τη δύναμη των ολιγαρχών και η ανοχή στην ασυλία των πολιτικών από την πολιτεία και την δικαιοσύνη δείχνουν ότι απέχουμε ακόμη πολύ από αυτό. Το έχουμε ήδη πληρώσει ακριβά αλλά θα συνεχίσουμε να το πληρώνουμε.