Πρώτον, την επισήμανση για ενδεχόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις από ισλαμιστικές οργανώσεις ή άτομα που συνδέονται με το Ιράν σε ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ. Χθες, διαβάσαμε ότι συνελήφθησαν δύο άτομα κοντά στη Γουόλ Στριτ στη Νέα Υόρκη με αυτοσχέδιους μηχανισμούς.
Δεύτερον, την πεποίθησή τους ότι θα υπάρξουν στρατιώτες στο έδαφος του Ιράν για να πολεμήσουν αλλά θα είναι Κούρδοι κ.λπ. και όχι Αμερικανοί. Οι Κούρδοι θα εξοπλίζονταν από το Ισραήλ και θα λάμβαναν κάποια ανταλλάγματα.
Τρίτον, ο πόλεμος με το Ιράν είναι πιθανό να διαρκέσει μέχρι τα τέλη Απριλίου και θα λήξει με πλήρη επικράτηση των αμερικανο-ισραηλινών δυνάμεων και καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Σημειωτέον ότι η αγορά στοιχημάτων έδινε χθες σχεδόν μοιρασμένες πιθανότητες για εκεχειρία ή συνέχιση του πολέμου στα τέλη Απριλίου.
Όμως, οι πόλεμοι σπανίως πάνε σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, όπως είχε επισημάνει ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων κατά την απόβαση της Νορμανδίας.
«Ετσι, πληροφορηθήκαμε το Σαββατοκύριακο από τον πρόεδρο Τραμπ ότι οι Κούρδοι δεν θα εισβάλουν-ξεσηκωθούν στο Ιράν, αν και ήταν πρόθυμοι να το κάνουν, γιατί «αυτός ο πόλεμος είναι περίπλοκος» όπως είπε. Πιθανόν, η Τουρκία και άλλες χώρες προέβαλαν αντιρρήσεις που ο Τραμπ έλαβε υπόψη.
Έτσι, ένα από τα πιθανά σενάρια για την άσκηση μεγαλύτερης εξωτερικής πίεσης στο καθεστώς της Τεχεράνης με την εξέγερση των Κούρδων πήγε κουβά. Επιπλέον, η κατακόρυφη άνοδος της τιμής του πετρελαίου χθες ενέτεινε την πολυπλοκότητα του ζητήματος, γιατί ο πρόεδρος Τραμπ δεν θέλει να δει τον πληθωρισμό να ανεβαίνει.
Η μεγάλη άνοδος της τιμής του μαύρου χρυσού τον ανάγκασε πιθανώς να κάνει νέες δηλώσεις, προφανώς για να ρίξει την τιμή, ισχυριζόμενος ότι ο πόλεμος στο Ιράν θα τελειώσει αρκετά σύντομα. Επιπλέον, μίλησε με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, στενό φίλο του καθεστώτος της Τεχεράνης, και είναι μάλλον απίθανο να μην έθιξε το θέμα της προμήθειας ρωσικού πετρελαίου με μερική άρση των κυρώσεων, όσο και να έστειλε κάποιο μήνυμα στο νέο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν.
Όσοι έχουν εικόνα της αμερικανικής ψυχοσύνθεσης γνωρίζουν ότι ο πρόεδρος Τραμπ -και όχι μόνο- δεν θέλει την επανάληψη ενός νέου 9/11 με πυρηνικά. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο και γι’ αυτό ο κύριος στόχος της επίθεσης είναι το τέλος του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι και οι δορυφόροι του Ιράν σε Λίβανο, Γάζα κ.λπ. είναι επίσης στόχοι αλλά τα πυρηνικά είναι το Νο 1.
O πρόεδρος Τραμπ ανέφερε επίσης χθες ότι θέλει να αποκτήσει τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ. Πώς μπορούν να συμβιβαστούν όλοι αυτοί οι στόχοι; Ο Ιαν Μπρέμερ της Euroasia ανέφερε πρόσφατα ότι ένας τρόπος είναι η κατάληψη από τις ΗΠΑ του νησιού Χαργκ, το οποίο ελέγχει το 80%-90% των εξαγωγών ιρανικού πετρελαίου. Κάτι τέτοιο θα επέτρεπε τον έλεγχο της όποιας κυβέρνησης στην Τεχεράνη καθώς το Ιράν βασίζεται πολύ στα έσοδα από το πετρέλαιο αλλά ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τους Αμερικανούς στρατιώτες. Ένα είδος μοντέλου Βενεζουέλας.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα δύσκολο παζλ που η αγορά πετρελαίου λαμβάνει υπόψη και εξηγεί το έντονο backwardation, δηλ. την ανεστραμμένη καμπύλη, με την υψηλή τωρινή τιμή (spot) του μπρεντ στα 98 δολάρια το βαρέλι και την πολύ χαμηλότερη τιμή των 77 δολαρίων για το συμβόλαιο παράδοσης Δεκεμβρίου 2026.
Όμως, συνήθως, τόσο έντονo backwardation δεν κρατάει πολλούς μήνες. Η συνήθης διάρκεια είναι 3 με 4 μήνες και ταιριάζει με την προβλεπόμενη διάρκεια του πολέμου. Αν μάλιστα, το καθεστώς στην Τεχεράνη αποδεχθεί την κατάργηση του πυρηνικού του προγράμματος για να επιζήσει το επόμενο διάστημα, καθώς οι εναπομείναντες εκτοξευτές πυραύλων θα μειώνονται και τα χτυπήματα στους Φρουρούς της Επανάστασης θα είναι συνεχή, ίσως έχουμε εκπλήξεις. Προς το παρόν, πάντως, ο πόλεμος συνεχίζεται και οι αγορές είναι ανήσυχες.