Ουσιαστικά, Κομισόν και ΟΟΣΑ συστήνουν την αξιολόγηση κάθε φοροαπαλλαγής για να μην χάνει έσοδα ο κρατικός προϋπολογισμό και να μην αδικούνται κάποιοι φορολογούμενοι ενώ ευνοούνται άλλοι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε αναφερθεί στο θέμα καθώς τα περιθώρια αύξησης των πόρων είναι σημαντικά όπως δείχνουν τα στοιχεία διαχρονικά. Αν πάμε πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο 2016 θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχαν λίγες παραπάνω από 700 φοροαπαλλαγές με τον προϋπολογισμό να εκτιμάται ότι έχανε κάπου 3 δισ. ευρώ.
Από τότε, οι φοροαπαλλαγές αυγατίζουν. Με την έξοδο από το 3ο Μνημόνιο, οι φοροαπαλλαγές είχαν αυξηθεί και οι απώλειες για τον προϋπολογισμό ανέρχονταν σε 9 δισ. ευρώ το 2019. Ο Covid και η ενεργειακή κρίση μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έδωσε την ευκαιρία στη κυβέρνηση να υιοθετήσει κι άλλες με αποτέλεσμα το κόστος να ξεπεράσει τα 15,5 δισ. ευρώ το 2023 και ανέλθει σε 22,9 δισ. ευρώ σήμερα σύμφωνα με την Κομισιόν.
Με άλλα λόγια, κάθε προηγούμενος χρόνος και καλύτερα καθώς διάφορες οργανωμένες ομάδες ασκούν πιέσεις στη κυβέρνηση για να επωφεληθούν. Η τελευταία αποδέχεται προφανώς κάποια αιτήματα και αισίως οι φοροαπαλλαγές ξεπερνούν τις 1200.
Το γεγονός ότι τα δημοσιονομικά της Ελλάδας πάνε καλά αυτή την περίοδο σημαίνει ότι δεν υπάρχει πίεση για την λήψη μέτρων ώστε να καταργηθούν κάποιες και να μειωθούν άλλες. Σε Βορειοδυτικές ευρωπαϊκές χώρες, είναι σίγουρο ότι οι κυβερνώντες θα είχαν δράσει αφού προηγουμένως αξιολογούσαν τις φοροαπαλλαγές.
Επιπλέον, η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα δεν ευνοεί πρωτοβουλίες που έχουν πολιτικό κόστος όπως ο περιορισμός των φοροαπαλλαγών. Απλά, πετάμε το τενεκεδάκι πιο κάτω. Αυτό λοιπόν θα γίνει κι αυτή τη φορά μέχρις ότου τα δημόσια οικονομικά υπαγορεύσουν την λήψη μέτρων.
Μια μείωση των φοροαπαλλαγών της τάξης του 10% θα μπορούσε θεωρητικά να αποφέρει δυνητικά έσοδα έως 2,3 δισ. ευρώ στον προϋπολογισμό. Αυτά θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στη μείωση των φορολογικών συντελεστών εισοδήματος ή την τιμαριθμοποίηση της ή σε στοχευμένες κρατικές δαπάνες για επενδύσεις ή κάτι άλλο.
Προφανώς, είναι ευκολότερο να συστήνει κάποιος, π.χ. την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ για τα νησιά, και δυσκολότερο να το υλοποιεί. Το ίδιο ισχύει για την αύξηση του χαμηλού συντελεστή ΕΦΚ στο ντίζελ που προτείνει η Κομισιόν. Μπορεί η Ελλάδα να εισάγει το πετρέλαιο και να επιδιώκεται η μείωση της ζήτησης του, όμως υπάρχουν δευτερογενείς συνέπειες
Η Ελλάδα θα μπορούσε όντως να καταργήσει κάποιες οριζόντιες φοροαπαλλαγές και να υιοθετήσει τις στοχευμένες ενισχύσεις στα νοικοκυριά που πληρούν εισοδηματικά και άλλα κριτήρια. Όμως, αυτό το λογικό μέτρο ίσως οδηγήσει σε αδικίες και αποδειχθεί αναποτελεσματικό από την στιγμή που τα δηλωθέντα εισοδήματα υπολείπονται αισθητά των πραγματικών. Η περίπτωση της οικογένειας των Ρομά στη Λάρισα με την πλούσια ζωή και τα ψίχουλα σε φορολογικές δηλώσεις το αποδεικνύει.
Όμως, θα πρέπει κάποτε να αξιολογηθούν οι ανωτέρω 1200+ φοροαπαλλαγές και να αποφανθούν οι κυβερνώντες που μπαίνει το μαχαίρι με την βοήθεια ίσως της ΑΙ. Μέχρι τότε έχουμε καιρό καθώς οι ψήφοι είναι πιο ιεροί.