Οι «αισιόδοξες» προβλέψεις βασίζονται σε δυο εκτιμήσεις. Πρώτον, η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου δεν θα εκτοξευθούν σε υψηλότερα επίπεδα και δεύτερον, δεν θα υπάρχουν περαιτέρω δευτερογενείς πληθωριστικές επιπτώσεις από την μέχρι σήμερα άνοδο της τιμής του πετρελαίου.
Τον Απρίλιο και τον Μάιο, η τιμή του μαύρου χρυσού ανέβαινε κάθε φορά που έβγαινε κάποιο νέο για κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ και έπεφτε λόγω των εικασιών για συμφωνία ειρήνης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Τον Ιούνιο, η κατάσταση δεν έχει αλλάξει αλλά πολλοί θεωρούν ότι υπάρχει πολύς θόρυβος και λίγη ουσία.
Όμως, χθες o διευθύνων σύμβουλος της Shell, Wael Sawan, δήλωσε ότι λείπουν 1,2 δισ. βαρέλια πετρελαίου από την αγορά και «το έλλειμμα βαθαίνει κάθε μέρα.»
Η φωνή του ήλθε να προστεθεί σε εκείνη του Neil Chapman της ExxonMobil ότι τα αποθέματα μειώνονται και η τιμή του πετρελαίου μπρέντ πάει προς τα 150-160 δολάρια το βαρέλι. Ανάλογες δηλώσεις έκανε ο διευθύνων της Chevron Mike Wirth που αναφέρθηκε σε «πολύ υψηλούς αριθμούς» όσο αφορά το ανώτερο επίπεδο του εύρους τιμής.
Εν τω μεταξύ, ο ΙΕΑ επιβεβαίωσε ότι η παγκόσμια προσφορά πετρελαίου υποχώρησε στα 97 εκ. βαρέλια την ημέρα τον Μάρτιο από 107 εκ.-108 εκ. βαρέλια προηγουμένως.
Είναι προφανές ότι τα παγκόσμια αποθέματα- στρατηγικά και εμπορικά μειώνονται. Η Κίνα βοήθησε αποφασιστικά στην αποκλιμάκωση των τιμών, μειώνοντας τις εισαγωγές της κατά 5-6 εκ. βαρέλια ημερησίως. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει μειωθεί η κινεζική κατανάλωση. Απλά, η Κίνα μειώνει τα στρατηγικά της αποθέματα.
Όλοι γνωρίζουν ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχισθεί. Η μείωση των αποθεμάτων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπισθεί μια κρίση όπως η σημερινή αλλά όχι για πάντα.
Ουσιαστικά, οι χώρες δανείζονται πετρέλαιο από το μέλλον. Κι όλα αυτά όταν το δημόσιο χρέος εκτιμάται ότι θα σκαρφαλώσει στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών αυτό το τρίμηνο ενώ οι αποτιμήσεις των χρηματιστηριακών αγορών εκπέμπουν προειδοποιητικά σινιάλα.
Όμως, η ιστορία διδάσκει πως όταν η κατανάλωση ξεπερνά το εισόδημα/ παραγωγή και η χώρα/χώρες επιλέγει/γουν να δανείζεται/ζονται για να συντηρεί/ρούν το ίδιο επίπεδο κατανάλωσης, υπονομεύει/ουν το μέλλον της/τους. Το ίδιο ισχύει για την υπερβάλλουσα κατανάλωση ενέργειας.
Ως γνωστόν, ο πιό βίαιος τρόπος προσαρμογής της ζήτησης προς την προσφορά είναι η καταστροφή μέρους της ζήτησης κι αυτό μπορεί να γίνει με απότομη αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Όμως, δεν είναι η επιθυμητή λύση.
Αν όμως αυτό συνεχισθεί λίγο καιρό ακόμη, ίσως δεν υπάρχει άλλη επιλογή καθώς ο δανεισμός από το μέλλον μέσω εξάντλησης των αποθεμάτων έχει ημερομηνία λήξης.