Φυσικά, ο διάολος κρύβεται συχνά στις λεπτομέρειες σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Ήδη, έχουμε κάποια δείγματα, όπως η δυνατότητα του Ιράν να σαμποτάρει τη συμφωνία αν θεωρεί ότι το συμφέρει, βάζοντας την Χεζμπολάχ να χτυπήσει το Ισραήλ καθώς γνωρίζει ότι το τελευταίο θα ανταποδώσει όπως σωστά παρατήρησε ο Ian Bremmer του Eurasia Group.
Ακόμη κι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ φέρονται να εκφράζουν αμφιβολίες για την πραγματική πρόθεση του Ιράν να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Προφανώς, το καθεστώς στη Τεχεράνη θέλει να πουλήσει το πετρέλαιό του και να επωφεληθεί οικονομικά από την μερική, έστω, άρση των κυρώσεων.
Επίσης, γνωρίζει πόσο «καίγεται» ο πρόεδρος Τραμπ να πέσουν οι τιμές της ενέργειας εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου όπου παίζει τα ρέστα του. Κι αυτό γιατί κινδυνεύει να χάσουν οι Ρεπουμπλικάνοι τον έλεγχο της Γερουσίας και να παραπεμφθεί ο ίδιος σε δίκη από τους. Αν λοιπόν οι Ιρανοί θελήσουν να τιμωρήσουν τον Τραμπ θα κοιτάξουν να λάβουν το μέγιστο οικονομικό όφελος πριν υπονομεύσουν την συμφωνία με κάποιο τρόπο.
Αυτό σημαίνει υψηλότερες τιμές ενέργειας για καταναλωτές και επιχειρήσεις στη συνέχεια. Είναι ένα σενάριο αλλά δεν μοιάζει εξωπραγματικό.
Προς το παρόν, η τιμή του πετρελαίου μπρέντ είχε υποχωρήσει χθες λίγο κάτω από τα 80 δολάρια το βαρέλι, δηλαδή ήταν κάπου 10% υψηλότερη σε σχέση με την τιμή των 72,50 δολαρίων πριν από τον πόλεμο στο Ιράν.
Από την άλλη πλευρά, η τιμή του πετρελαίου μπρέντ ήταν 28% χαμηλότερη σε σχέση με την τιμή των 110 δολαρίων στα τέλη Μαρτίου με βάση την μέση τιμή κλεισίματος των προθεσμιακών συμβολαίων.
Αν αυτή η μείωση στη διεθνή τιμή θα φανεί στην αντλία ή όχι είναι άλλο θέμα. Η απάντηση θα πρέπει να είναι καταφατική αλλά ίσως πάρει παραπάνω χρόνο και η αποκλιμάκωση ίσως δεν είναι στον ίδιο βαθμό.
Από την άλλη πλευρά, η τιμή του ευρωπαϊκού υγροποιημένου φυσικού αερίου (TTF), του καυσίμου-γέφυρας για την πράσινη μετάβαση όπως αποκαλείται- είναι στα 42,5 ευρώ έναντι 32 ευρώ πριν από τον πόλεμο στο Ιράν. Αυτό σημαίνει πως είναι αυξημένο κατά 30% και πλέον σε σχέση με τότε.
Μέσα στον Απρίλιο, η τιμή ανέβηκε στα 52 ευρώ που ήταν το υψηλότερο σημείο. Από εκείνο το υψηλό έχει υποχωρήσει 18% περίπου.
Γιατί η τιμή του φυσικού αερίου δεν έχει υποχωρήσει ανάλογα με την τιμή του πετρελαίου παρά την αύξηση της παραγωγής LNG από τις ΗΠΑ, η απάντηση είναι απλή. Κατάρ.
Χθες, μάθαμε, ότι το Κατάρ ειδοποίησε τους αγοραστές LNG ότι η παραγωγή θα ανέλθει στο 50% της παραγωγικής ικανότητας μέσα σ’ ένα μήνα από το πλήρες άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και 80% εντός δυο μηνών. Αυτά τα νέα θεωρήθηκαν καλά βραχυπρόθεσμα αλλά δεν είναι τόσο καλά μεσοπρόθεσμα.
Κι αυτό γιατί η παραγωγή LNG του Κατάρ δεν μπορεί να επανέλθει στο 100% πριν αποκατασταθούν οι ζημιές που προκάλεσαν τα Ιρανικά χτυπήματα στις εγκαταστάσεις του Ras Laffan. Ακόμη κι αν η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν τηρηθεί, η τιμή του LNG δεν μπορεί να επανέλθει εκεί που ήταν προηγουμένως από την στιγμή που η παραγωγή του Κατάρ εκτιμάται ότι θα είναι μειωμένη κατά 17% τα επόμενα χρόνια.
Υπό αυτή την έννοια υπάρχει ένας δομικός λόγος, ασχέτως συμφωνίας, για να μην πέσουν οι τιμές του LNG κάτω από ένα επίπεδο. Με δεδομένο ότι αυτό είναι το καύσιμο που καθορίζει την τιμή του ηλεκτρισμού, οι συνέπειες, ιδίως για την ΕΕ, είναι σαφείς.
Ας απολαύσουμε λοιπόν το βραχυπρόθεσμο ράλι ανακούφισης των αγορών γιατί αργότερα τα θεμελιώδη δεδομένα και ενδεχομένως η πολιτική ίσως προκαλέσουν αναταράξεις.